स तुङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च। पुण्यमश्वशिरस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च
तो उंच, शंभर शिखरांचा डोंगर, शर्यातीचे जंगल, अश्वशिराचे पवित्र स्थान आणि अथर्वणाचे निवासस्थान त्याने पाहिले.
वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च। अप्सरोभिः समाकीर्णं किन्नरैश्चोपशोभितम्
वृषदंश नावाचा राजसी डोंगर, महान मंदार पर्वत, अप्सरांनी गजबजलेला आणि किन्नरांनी शोभलेला होता.
तस्मिञ्शैले व्रजन्पार्थः सकृष्णः समवैक्षत। शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टां हेमधातुविभूषिताम्
त्या पर्वतावर अर्जुन आणि कृष्णाने सुंदर झऱ्यांनी आणि सोन्याच्या धातूंनी सजलेली जागा पाहिली.
चन्द्ररश्मिप्रकाशाङ्गीं पृथिवीं पुरमालिनीम्। समुद्रांश्चाद्भुताकारानपश्यद्बहुलाकरान्
चंद्रप्रकाशासारखी उजळलेली, नगरांनी माळ घातलेली पृथ्वी आणि अद्भुत आकाराच्या, विस्तीर्ण समुद्रांची त्याने झलक पाहिली.
वियद्द्यां पृथिवीं चैव तथा विष्णुपदं व्रजन्। विस्मितः सह कृष्णेन क्षिप्तो बाण इवाभ्यगात्
आकाश, पृथ्वी आणि विष्णुपद मार्गाने जात असताना, अर्जुन कृष्णासोबत आश्चर्यचकित झाला आणि बाणासारखा वेगाने पुढे गेला.
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्याग्न्योश्च समत्विषम्। अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम्
तेथे अर्जुनाने ग्रह, नक्षत्र, चंद्र, सूर्य आणि अग्नी यांच्या तेजासारखा, हजार सूर्यांसारखा प्रज्वलित पर्वत पाहिला.
समासाद्य तु तं शैलं शैलाग्रे समवस्थितम्। तपोनित्यं महात्मानमपश्यद्वॄषभध्वजम्
त्या पर्वतावर पोहोचल्यावर, शिखरावर उभा असलेला, नेहमी तपश्चर्येत मग्न असलेला महात्मा वृषभध्वज त्याला दिसला.
सहस्रमिव सूर्याणां दीप्यमानं स्वतेजसा। शूलिनं जटिलं गौरं वल्कलाजिनवाससम्
हजार सूर्यांच्या तेजाने उजळणारा, त्रिशूलधारी, जटा असलेला, गोरा, झाडाच्या सालाचा आणि मृगचर्माचा पोशाख घातलेला तो देव होता.
नयनानां सहस्रैश्च विचित्राङ्गं महौजसम्। पार्वत्या सहितं देवं भूतसङ्घैश्च भास्वरैः
हजार डोळ्यांनी, विलक्षण रूप आणि महान तेज असलेला, पार्वतीसह आणि तेजस्वी भूतगणांसह तो देव दिसला.
गीतवादित्रसन्नादैर्हास्यलास्यसमन्वितम्। वग्लितास्फोटितोत्क्रुष्टैः पुण्यैर्गन्धैश्च सेवितम्
गाण्यांच्या आणि वाद्यांच्या निनादाने, हास्य आणि नृत्याने, आरोळ्या, टाळ्या आणि पवित्र सुगंधांनी ती जागा गूंजत होती.
स्तूयमानं स्तवैर्दिव्यैर्ऋषिभिर्ब्रह्मवादिभिः। गोप्तारं सर्वभूतानामीशानं वरदं शिवम्
ब्रह्मज्ञानात पारंगत असलेल्या ऋषींच्या दिव्य स्तोत्रांनी ज्याचं स्तवन केलं जातं, सर्व जीवांचं रक्षण करणारा, सर्वांचा स्वामी, वर देणारा आणि मंगलमूर्ती असा तो परमेश्वर.
वासुदेवस्तु तं दृष्ट्वा जगाम शिरसा क्षितिम्। पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन्ब्रह्म सनातनम्
वसुदेवाने त्या परमेश्वराचं दर्शन घेऊन, अर्जुनासह, आपलं डोकं पृथ्वीला टेकवलं आणि धर्मनिष्ठ मनाने सनातन ब्रह्माचं गुणगान केलं.
लोकादिं विश्वकर्माणमजमीशानमव्ययम्। मनसः परमं योनिं खं वायुं ज्योतिषां निधिम्
जो या सृष्टीचा आरंभ आहे, सर्व विश्वाचा कर्ता आहे, अजन्मा, सर्वांचा स्वामी, अविनाशी, मनाचा सर्वोच्च आधार, आकाश, वारा आणि तेजाचा खजिना आहे.
स्रष्टारं वारिधाराणां भुवश्च प्रकृतिं पराम्। देवदानवयक्षाणां मानवानां च शासकम्
पाण्याचा सर्जक, पृथ्वीची श्रेष्ठ प्रकृती, देव, दानव, यक्ष आणि माणसांचा अधिपती.
योगानां च परं धाम दृष्टं ब्रह्मविदां निधिम्। चारचरस्य स्रष्टारं प्रतिहर्तारमेव च
योगांचा सर्वोच्च धाम, ब्रह्मज्ञानी लोकांना प्रत्यक्ष दिसणारा खजिना, जड आणि जंगम जगाचा सर्जक आणि संहारक.
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम्। ववन्दतुस्तदा कृष्णौ वाङ्मनोबुद्धिकर्मभिः
कालाचा कोप, महान आत्मा, इंद्र आणि सूर्याच्या गुणांचा स्रोत—तेव्हा कृष्ण आणि अर्जुन यांनी वाणी, मन, बुद्धी आणि कृतीने त्याची पूजा केली.
यं प्रपद्यन्ति विद्वांसः सूक्ष्माध्यात्मपदैषिणः। तमजं कारमात्मानं जग्मतुः शरणं भवम्
ज्याच्याकडे ज्ञानी लोक सूक्ष्म आत्मिक स्थिती शोधत येतात, जो अजन्मा, सर्व कारणांचा मूळ आणि स्वतःच आहे—त्याच शरण त्यांनी जाऊन घेतलं.
अर्जुनश्चापि तं देवं भूयो भूयोऽप्यवन्दत। ज्ञात्वा तं सर्वभूतादिं भूतभव्यभवोद्भवम्
अर्जुनानेही त्या देवाची पुन्हा पुन्हा पूजा केली, कारण त्याला सर्व जीवांचा आद्य कारण, भूत, भविष्य आणि वर्तमानाचा मूळ म्हणून ओळखलं.
शरण्यं शरणं देवमीशानं परमेश्वरम्। जगाम जगतां नाथमर्जुनः सजनार्दनः
जो शरण देणारा देव, सर्वांचा स्वामी, परमेश्वर आणि जगाचा अधिपती आहे—अर्जुन आणि जनार्दन यांनी त्याच्याकडे जाऊन शरण घेतलं.
ततस्तावागतौ दृष्ट्वा नरनारायणावुभौ। सुप्रसन्नमनाः शर्वः प्रोवाच प्रहसन्निव
तेव्हा नर आणि नारायण दोघेही आलेले पाहून, शर्वाने अत्यंत प्रसन्न मनाने, हसत हसत त्यांच्याशी बोलायला सुरुवात केली.
स्वागतं वां नरश्चेष्ठावुत्तिष्ठेतां गतक्लमौ। किञ्च वामीप्सितं वीरौ मनसः क्षिप्रमुच्यताम्
तुमचं स्वागत आहे, नर आणि श्रेष्ठ पुरुषांनो! तुम्ही दोघेही थकवा विसरून उभे राहा. वीरांनो, तुमच्या मनात काय इच्छा आहे ते लवकर सांगा.
येन कार्येण सम्प्राप्तौ युवां तत्साधयामि किम्। व्रियतामात्मनः श्रेयस्तत्सर्वं प्रददानि वाम्
ज्या कारणासाठी तुम्ही आलात, ते मी पूर्ण करीन. स्वतःसाठी जे सर्वश्रेष्ठ आहे ते मागा; ते सर्व मी तुम्हाला देईन.
ततस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रत्युत्थाय कृताञ्जली। वासुदेवार्जुनौ शर्वं तुष्टुवाते महामती। भक्त्यास्तवेन दिव्येन महात्मानावनिन्दितौ
ते शब्द ऐकून, वासुदेव आणि अर्जुन यांनी हात जोडून उभे राहत, भक्तीभावाने आणि दिव्य स्तोत्रांनी, महान आणि निष्कलंक शर्वाची स्तुती केली.
नमो भवाय शर्वाय रुद्राय वरदाय च। पशूनां पतये नित्यमुग्राय च कपर्दिने
भव, शर्व, रुद्र, वर देणारा, सदा पशूंचा स्वामी, उग्र आणि जटा असलेला—त्याला नमस्कार.
महादेवाय भीमाय त्र्यम्बकाय च शान्तये। ईशानाय मखघ्नाय नमोऽस्त्वन्धकघातिने
महादेव, भीषण, त्र्यंबक, शांत, ईशान, यज्ञांचा नाश करणारा, अंधकाचा वध करणारा—त्याला नमस्कार.
कुमारगुरवे तुभ्यं नीलग्रीवाय वेधसे। पिनाकिने हविष्याय सत्याय विभवे सदा
कुमाराचा गुरु, निळ्या गळ्याचा, सृष्टीकर्ता, पिनाकधारी, हव्याचा स्वामी, सत्यस्वरूप, नेहमीच समृद्ध—त्याला नमस्कार.
विलोहिताय ध्रूम्राय व्याधायानपराजिते। नित्यं नीलशिखण्डाय शूलिने दिव्यचक्षुषे
लालवर्णाचा, धुरकट, शिकारी, अपराजित, नेहमी निळ्या मुकुटाचा, शूलधारी, दिव्यदृष्टी असलेला—त्याला नमस्कार.
होत्रे पोत्रे त्रिनेत्राय व्याधाय वसुरेतसे। अचिन्त्यायाम्बिकाभर्त्रे सर्वदेवस्तुताय च
होत्र, पोत्र, त्रिनेत्र, शिकारी, संपत्तीचा बीज, अगम्य, अंबिकेचा पती, सर्व देवांनी स्तुत्य—त्याला नमस्कार.
वृषध्वजाय मुण्डाय जटिने ब्रह्मचारिणे। तप्यमानाय सलिले ब्रह्मण्यायाजिताय च
बैलध्वज असलेल्या, मुंडलेल्या, जटाधारी, ब्रह्मचर्य पाळणाऱ्या, पाण्यात तप करणाऱ्या, ब्रह्मनिष्ठ आणि अजिंक्य अशा त्या प्रभूला माझा नमस्कार.
विश्वात्मने विश्वसृजे विश्वमावृत्य तिष्ठते। नमोनमस्ते सेव्याय भूतानां प्रभवे सदा
संपूर्ण विश्वाचा आत्मा, विश्वाचा सर्जनहार, सर्वत्र व्यापून उभा असणारा, नेहमी पूजनीय, सर्व जीवांचा स्वामी अशा तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.