ततः कृष्णवचः श्रुत्वा संस्पृश्याम्भो धनञ्जयः। भूमावासीन एकाग्रो जगाम मनसा भवम्
कृष्णाचे शब्द ऐकून, धनंजयाने पाणी स्पर्श केले, एकाग्र होऊन जमिनीवर बसला आणि मनाने भगवानाकडे गेला.
ततः प्रणिहितो ब्राह्मे मुहूर्ते शुभलक्षणे। आत्मानमर्जुनोऽपश्यद्गने सहकेशवम्
मग शुभ ब्राह्ममुहूर्तावर, अर्जुन एकाग्र झाला आणि त्याने स्वतःला केशवासह मेघांच्या मध्ये पाहिले.
पुण्यं हिमवतः पादं मणिमन्तं च पर्वतम्। ज्योतिर्भिश्च समाकीर्णं सिद्धचारणसेवितम्
हिमालयाच्या पवित्र पायथ्याशी, रत्नांनी सजलेला तो डोंगर, तेजस्वी प्रकाशांनी भरलेला, सिद्ध आणि चारणांनी सेविलेला दिसला.
वायुवेगगतिः पार्थः खं भेजे सहकेशवः। केशवेन गृहीतः स दक्षिणे विभुना भुजे
पार्थ वाऱ्यासारखा वेगाने, केशवासोबत आकाशात गेला; केशवाने त्याला आपल्या उजव्या हातात धरले होते.
प्रेक्षमाणो बहून्भावाञ्जगामाद्भुतदर्शनान्। उदीच्यां दिशि धर्मात्मा सोपश्यच्छ्वेतपर्वतम्
धर्मात्मा अर्जुन अनेक अद्भुत दृश्ये पाहत, उत्तर दिशेला गेला आणि तिथे शुभ्र श्वेतपर्वत पाहिला.
कुबेरस्य विराहे च नलिनीं पद्मभूषिताम्। सरिच्छ्रेष्ठां च तां गङ्गां वीक्षमाणो बहूदकाम्
त्याने कुबेराच्या कमळांनी भरलेल्या सुंदर सरोवराकडे आणि पाण्याने परिपूर्ण, सर्व नद्यांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या गंगेवर नजर टाकली.
सदा पुष्पफलैर्वृक्षैरुपेतां स्फटिकोपलाम्। सिंहव्याघ्रसमाकीर्णां नानामृगसमाकुलाम्
नेहमी फुलांनी आणि फळांनी डवरलेली झाडे, स्फटिकासारखे दगड, सिंह आणि वाघांनी गजबजलेली, विविध प्राण्यांनी भरलेली ती जागा होती.
पुण्याश्रमवतीं रम्यां मनोज्ञाण्डजसेविताम्। मन्दरस्य प्रदेशांश्च किन्नरोद्गीतनादितान्
पवित्र आणि रम्य आश्रम, मनोहारी पक्ष्यांनी वावरलेली, आणि मंदाराच्या परिसरात किन्नरांच्या गाण्याने निनादलेली स्थाने त्याने पाहिली.
हेमरूप्यमयैः शृङ्गैर्नानौषधिविदीपितान्। तथा मन्दारवृक्षैश्च पुष्पितैरुपशोभितान्
सोन्या-चांदीच्या शिखरांनी, विविध औषधींनी उजळलेली, आणि फुललेल्या मंदारवृक्षांनी शोभलेली ती पर्वतश्रेणी होती.
स्निग्धाञ्जनचयाकारं सम्प्राप्तः कालपर्वतम्। ब्रह्मतुङ्गं नदीश्चान्यास्तथा जनपदानपि
तो काळ्या अंजनासारखा काळा, ब्रह्मासारखा उंच काळपर्वत, इतर नद्या आणि लोकवस्ती असलेली प्रदेश गाठला.
स तुङ्गं शतशृङ्गं च शर्यातिवनमेव च। पुण्यमश्वशिरस्थानं स्थानमाथर्वणस्य च
तो उंच, शंभर शिखरांचा डोंगर, शर्यातीचे जंगल, अश्वशिराचे पवित्र स्थान आणि अथर्वणाचे निवासस्थान त्याने पाहिले.
वृषदंशं च शैलेन्द्रं महामन्दरमेव च। अप्सरोभिः समाकीर्णं किन्नरैश्चोपशोभितम्
वृषदंश नावाचा राजसी डोंगर, महान मंदार पर्वत, अप्सरांनी गजबजलेला आणि किन्नरांनी शोभलेला होता.
तस्मिञ्शैले व्रजन्पार्थः सकृष्णः समवैक्षत। शुभैः प्रस्रवणैर्जुष्टां हेमधातुविभूषिताम्
त्या पर्वतावर अर्जुन आणि कृष्णाने सुंदर झऱ्यांनी आणि सोन्याच्या धातूंनी सजलेली जागा पाहिली.
चन्द्ररश्मिप्रकाशाङ्गीं पृथिवीं पुरमालिनीम्। समुद्रांश्चाद्भुताकारानपश्यद्बहुलाकरान्
चंद्रप्रकाशासारखी उजळलेली, नगरांनी माळ घातलेली पृथ्वी आणि अद्भुत आकाराच्या, विस्तीर्ण समुद्रांची त्याने झलक पाहिली.
वियद्द्यां पृथिवीं चैव तथा विष्णुपदं व्रजन्। विस्मितः सह कृष्णेन क्षिप्तो बाण इवाभ्यगात्
आकाश, पृथ्वी आणि विष्णुपद मार्गाने जात असताना, अर्जुन कृष्णासोबत आश्चर्यचकित झाला आणि बाणासारखा वेगाने पुढे गेला.
ग्रहनक्षत्रसोमानां सूर्याग्न्योश्च समत्विषम्। अपश्यत तदा पार्थो ज्वलन्तमिव पर्वतम्
तेथे अर्जुनाने ग्रह, नक्षत्र, चंद्र, सूर्य आणि अग्नी यांच्या तेजासारखा, हजार सूर्यांसारखा प्रज्वलित पर्वत पाहिला.
समासाद्य तु तं शैलं शैलाग्रे समवस्थितम्। तपोनित्यं महात्मानमपश्यद्वॄषभध्वजम्
त्या पर्वतावर पोहोचल्यावर, शिखरावर उभा असलेला, नेहमी तपश्चर्येत मग्न असलेला महात्मा वृषभध्वज त्याला दिसला.
सहस्रमिव सूर्याणां दीप्यमानं स्वतेजसा। शूलिनं जटिलं गौरं वल्कलाजिनवाससम्
हजार सूर्यांच्या तेजाने उजळणारा, त्रिशूलधारी, जटा असलेला, गोरा, झाडाच्या सालाचा आणि मृगचर्माचा पोशाख घातलेला तो देव होता.
नयनानां सहस्रैश्च विचित्राङ्गं महौजसम्। पार्वत्या सहितं देवं भूतसङ्घैश्च भास्वरैः
हजार डोळ्यांनी, विलक्षण रूप आणि महान तेज असलेला, पार्वतीसह आणि तेजस्वी भूतगणांसह तो देव दिसला.
गीतवादित्रसन्नादैर्हास्यलास्यसमन्वितम्। वग्लितास्फोटितोत्क्रुष्टैः पुण्यैर्गन्धैश्च सेवितम्
गाण्यांच्या आणि वाद्यांच्या निनादाने, हास्य आणि नृत्याने, आरोळ्या, टाळ्या आणि पवित्र सुगंधांनी ती जागा गूंजत होती.
स्तूयमानं स्तवैर्दिव्यैर्ऋषिभिर्ब्रह्मवादिभिः। गोप्तारं सर्वभूतानामीशानं वरदं शिवम्
ब्रह्मज्ञानात पारंगत असलेल्या ऋषींच्या दिव्य स्तोत्रांनी ज्याचं स्तवन केलं जातं, सर्व जीवांचं रक्षण करणारा, सर्वांचा स्वामी, वर देणारा आणि मंगलमूर्ती असा तो परमेश्वर.
वासुदेवस्तु तं दृष्ट्वा जगाम शिरसा क्षितिम्। पार्थेन सह धर्मात्मा गृणन्ब्रह्म सनातनम्
वसुदेवाने त्या परमेश्वराचं दर्शन घेऊन, अर्जुनासह, आपलं डोकं पृथ्वीला टेकवलं आणि धर्मनिष्ठ मनाने सनातन ब्रह्माचं गुणगान केलं.
लोकादिं विश्वकर्माणमजमीशानमव्ययम्। मनसः परमं योनिं खं वायुं ज्योतिषां निधिम्
जो या सृष्टीचा आरंभ आहे, सर्व विश्वाचा कर्ता आहे, अजन्मा, सर्वांचा स्वामी, अविनाशी, मनाचा सर्वोच्च आधार, आकाश, वारा आणि तेजाचा खजिना आहे.
स्रष्टारं वारिधाराणां भुवश्च प्रकृतिं पराम्। देवदानवयक्षाणां मानवानां च शासकम्
पाण्याचा सर्जक, पृथ्वीची श्रेष्ठ प्रकृती, देव, दानव, यक्ष आणि माणसांचा अधिपती.
योगानां च परं धाम दृष्टं ब्रह्मविदां निधिम्। चारचरस्य स्रष्टारं प्रतिहर्तारमेव च
योगांचा सर्वोच्च धाम, ब्रह्मज्ञानी लोकांना प्रत्यक्ष दिसणारा खजिना, जड आणि जंगम जगाचा सर्जक आणि संहारक.
कालकोपं महात्मानं शक्रसूर्यगुणोदयम्। ववन्दतुस्तदा कृष्णौ वाङ्मनोबुद्धिकर्मभिः
कालाचा कोप, महान आत्मा, इंद्र आणि सूर्याच्या गुणांचा स्रोत—तेव्हा कृष्ण आणि अर्जुन यांनी वाणी, मन, बुद्धी आणि कृतीने त्याची पूजा केली.
यं प्रपद्यन्ति विद्वांसः सूक्ष्माध्यात्मपदैषिणः। तमजं कारमात्मानं जग्मतुः शरणं भवम्
ज्याच्याकडे ज्ञानी लोक सूक्ष्म आत्मिक स्थिती शोधत येतात, जो अजन्मा, सर्व कारणांचा मूळ आणि स्वतःच आहे—त्याच शरण त्यांनी जाऊन घेतलं.
अर्जुनश्चापि तं देवं भूयो भूयोऽप्यवन्दत। ज्ञात्वा तं सर्वभूतादिं भूतभव्यभवोद्भवम्
अर्जुनानेही त्या देवाची पुन्हा पुन्हा पूजा केली, कारण त्याला सर्व जीवांचा आद्य कारण, भूत, भविष्य आणि वर्तमानाचा मूळ म्हणून ओळखलं.
शरण्यं शरणं देवमीशानं परमेश्वरम्। जगाम जगतां नाथमर्जुनः सजनार्दनः
जो शरण देणारा देव, सर्वांचा स्वामी, परमेश्वर आणि जगाचा अधिपती आहे—अर्जुन आणि जनार्दन यांनी त्याच्याकडे जाऊन शरण घेतलं.
ततस्तावागतौ दृष्ट्वा नरनारायणावुभौ। सुप्रसन्नमनाः शर्वः प्रोवाच प्रहसन्निव
तेव्हा नर आणि नारायण दोघेही आलेले पाहून, शर्वाने अत्यंत प्रसन्न मनाने, हसत हसत त्यांच्याशी बोलायला सुरुवात केली.