हीमन्तः सर्वशास्त्रज्ञा ज्ञानतृप्ता जितेन्द्रियाः। यां गतिं साधवो यान्ति तां गतिं व्रज पुत्रक
सर्व शास्त्रांचे ज्ञान असलेले, ज्ञानात तृप्त झालेले आणि इंद्रियांवर विजय मिळवलेले जे सज्जन आहेत, त्यांनी जी अवस्था प्राप्त केली, पुत्रा, तू ती अवस्था मिळव.
एवं विलपतीं दीनां सुभद्रां शोककर्शिताम्। अन्वपद्यत पाञ्चाली वैराटिसहितां तदा
त्या वेळी, दुःखाने कृश झालेल्या, हंबरड्या फोडणाऱ्या सुभद्रेला, द्रौपदी आणि विराटकन्या उत्तरा यांनी पाठलाग केला.
सा प्रकामं रुदित्वा च विलप्य च सुदुःखिता। उन्मत्तवत्तदा राजन्विसंज्ञा पतिता क्षितौ
ती अत्यंत दुःखी होऊन रडली, आक्रोश केला आणि वेड्यासारखी भान हरपून, राजन, जमिनीवर कोसळली.
सोपचारस्तु कृष्णस्तां दुःखितां भृशदुःखितः। सिक्त्वाम्भसा समाश्वास्य तत्तदुक्त्वा हितं वचः
कृष्णाने तिच्या दुःखामुळे स्वतःही खूप व्याकुळ होऊन, तिच्यावर पाणी शिंपडले, धीर दिला आणि हिताचे शब्द सांगितले.
विसंज्ञकल्पां रुदतीमपविद्धां प्रवेपतीम्। भगिनीं पुण्डरीकाक्ष इदं वचनमब्रवीत्
आपली बहीण अश्रू ढाळत, खाली बसलेली, थरथरत आणि जणू शुद्ध हरपलेली पाहून, कमळासारख्या डोळ्यांच्या कृष्णाने तिला असे म्हटले.
सुभद्रे मा शुचः पुत्रं पाञ्चाल्याश्वासयोत्तराम्। गतोऽभिमन्युः प्रथितां गतिं क्षत्रियपुङ्गवः
सुभद्रे, दुःख करू नकोस; द्रौपदीच्या सून उत्तरेला धीर दे. अभिमन्यू या शूरवीराने प्रसिद्ध अशी अवस्था प्राप्त केली आहे.
ये चान्येऽपि कुले सन्ति पुरुषा नो वरानने। सर्वे न ते गतिं यान्ति याऽभिमन्योर्यशस्विनः
सुंदर मुखवाली, आपल्या कुळातील इतर सर्व पुरुषांनाही अभिमन्यूने मिळवलेली अवस्था मिळत नाही.
कुर्याम तद्वयं कर्म कुर्युर्युत्सुहृदश्च नः। कृतवान्यादृगद्यैकस्तव पुत्रो महारथः
आपण आणि आपल्या युद्धातील मित्रांनीही आज तुझ्या पुत्राने ज्या भक्तीने एकट्याने केले, तसेच कृत्य करावे.
एवमाश्वास्य भगिनीं द्रौपदीमपि चोत्तराम्। पार्थस्यैव महाबाहुः पार्श्वमागादरिन्दमः
अशा प्रकारे आपल्या भगिनीला, द्रौपदीला आणि उत्तरेलाही धीर देऊन, महाबाहू शत्रूंचा संहार करणारा कृष्ण पार्थाजवळ गेला.
ततोऽभ्यनुज्ञाय नृपान्कृष्णो बन्धूंस्तथाऽर्जुनम्। विवेशान्तः पुरे राजंस्ते च जग्मुः स्वमालयम्
नंतर कृष्णाने राजे, आप्त आणि अर्जुन यांना परवानगी घेऊन, राजाच्या अंतःपुरात प्रवेश केला आणि सर्वजण आपल्या घरी परतले.
न शक्यमनृतां कर्तुं प्रतिज्ञां विजयेन हि। `महद्धि साहसं पार्थः कृतवाच्छोकमोहितः
एकदा दिलेली प्रतिज्ञा विजयासाठीसुद्धा मोडता येत नाही; कारण पार्थाने शोक आणि मोहाने ग्रस्त होऊन फार मोठे साहस केले आहे.
धर्मपुत्रः कथं राजा भविष्यति मृतेऽर्जुने। तस्मिन्हि विजयः कृत्स्नः पाण्डवेन समाहितः
धर्मराज युधिष्ठिर अर्जुन मेल्यावर राजा कसा होईल? कारण सर्व विजय त्याच्यावर अवलंबून आहे.
यदि नोऽस्ति कृतं किञ्चिद्यदि दत्तं हुतं यदि। फलेन तस्य सर्वस्य सव्यसाची जयत्वरीन्
आपण काही पुण्य केले असेल, काही दान किंवा यज्ञ केला असेल, तर त्या सर्व फळाने सव्यसाचीने आपल्या शत्रूंवर विजय मिळवावा.
एवं कथयतां तेषां जयमाशंसतां प्रभो। कृच्छ्रेण महता राजन्रजनी व्यत्यवर्तत
असे विजयाची आशा करत करत ते बोलत असताना, राजन, ती रात्र मोठ्या कष्टाने संपली.
तस्या रजन्या मध्ये तु प्रतिबुद्धो जनार्दनः। स्मृत्वा प्रतिज्ञां पार्थस्य दारुकं प्रत्यभाषत
त्या रात्रीच्या मध्यभागी जनार्दन जागा झाला आणि पार्थाची प्रतिज्ञा आठवून त्याने दारुकाला बोलावले.
अर्जुनेन प्रतिज्ञातमार्तेन हतबन्धुना। जयद्रथं वधिष्यामि श्वोभूत इति दारुक
दारुका, अर्जुन दुःखाने आणि आप्तवियोगाने व्याकुळ होऊन, 'मी उद्या जयद्रथाचा वध करीन' अशी प्रतिज्ञा केली आहे.
तत्तु दुर्योधनः श्रुत्वा मन्त्रिभिर्मन्त्रयिष्यति। यथा जयद्रथं पार्थो न हन्यादिति संयुगे
दुर्योधनाला हे कळताच तो आपल्या मंत्र्यांशी चर्चा करेल, ज्यामुळे अर्जुनाने युद्धात जयद्रथाचा वध करू नये.
अक्षौहिण्यो हि ताः सर्वा रक्षिष्यन्ति जयद्रथम्। द्रोणश्च सहपुत्रेण सर्वास्त्रविधिपारगः
त्या सर्व अक्षौहिण्या जयद्रथाचे रक्षण करतील; आणि द्रोण, आपल्या पुत्रासह, सर्व अस्त्रविद्या जाणणारा, त्याच्यासोबत असेल.
एको वीरः सहस्राक्षो दैत्यदानवदर्पहा। सोऽपि तं नोत्सहेताजौ हन्तुं द्रोणेन रक्षितम्
एकटा पराक्रमी वीर, ज्याला हजार डोळे आहेत आणि जो दैत्य-दानवांचा गर्व मोडतो, तोही द्रोणाच्या रक्षणाखाली असलेल्या जयद्रथाचा युद्धात वध करू शकणार नाही.
सोऽहं श्वस्तत्करिष्यामि यथा कुन्तीसुतोऽर्जुनः। अप्राप्तेऽस्तं दिनकरे हनिष्यति जयद्रथम्
म्हणून, उद्या मी असं करीन की कुंतीपुत्र अर्जुन सूर्यास्त होण्यापूर्वी जयद्रथाचा वध करील.
न हि दारा न मित्राणि ज्ञातयो न च बान्धवाः। कश्चिदन्यः प्रियतरः कुन्तीपुत्रान्ममार्जुनात्
माझ्यासाठी ना पत्नी, ना मित्र, ना नातेवाईक, ना कुणी बंधू—कुंतीपुत्र अर्जुनापेक्षा प्रिय कोणीच नाही.
अनर्जुनमिमं लोकं मुहूर्तमपि दारुक। उदीक्षितुं न शक्तोऽहं भविता न च तत्तथा
अर्जुनाशिवाय, दारुक, मला या जगाकडे क्षणभरही पाहता येणार नाही; आणि असं कधीच होणार नाही.
अहं विजित्य तान्सर्वान्सहसा सहयद्विपान्। अर्जुनार्थे हनिष्यामि सकर्णान्ससुयोधनान्
मी सर्वांना, त्यांच्या हत्तींसह, पटकन जिंकून अर्जुनासाठी कर्ण, दुर्योधन आणि त्यांच्या सोबत्यांचा वध करीन.
श्वो निरीक्षन्तु मे वीर्यं त्रयो लोका महाहवे। धनञ्जयार्थे समरे पराक्रान्तस्य दारुक
उद्या, दारुक, माझ्या पराक्रमाचा साक्षीदार म्हणून तीनही लोकं या महायुद्धात धनंजयासाठी मी दाखविलेला शौर्य पाहतील.
श्वो नरेन्द्रसहस्राणि राजपुत्रशतानि च। साश्वद्विपरथान्याजौ विद्रविष्यामि दारुक
उद्या, हजारो राजे आणि शेकडो राजपुत्र, त्यांच्या घोड्यांसह, हत्ती आणि रथांसह, युद्धात पळून जातील, दारुक.
श्वस्तां चक्रप्रमथितां द्रक्ष्यसे नृपवाहिनीम्। मया क्रुद्धेन समरे पाण्डवार्थे निपातिताम्
उद्या तू पाहशील की माझ्या चक्राने चुरडलेली राजांची सेना, मी पांडवांच्या हितासाठी संतापून युद्धात पाडलेली आहे.
श्वः सदेवाः सगन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः। ज्ञास्यन्ति लोकाः सर्वे मां सुहृदं सव्यसाचिनः
उद्या, सर्व लोक—देव, गंधर्व, पिशाच्च, नाग आणि राक्षसांसह—माझ्या सव्यसाचीचा मित्र म्हणून मला ओळखतील.
यस्तं द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्तं चानु स मामनु। इति सङ्कल्प्यतां बुद्ध्या शरीरार्धं ममार्जुनः
जो त्याचा द्वेष करतो तो माझा द्वेष करतो; जो त्याच्या मागे जातो तो माझ्या मागे येतो. असं तुझ्या मनाशी ठरव, अर्जुन माझ्या शरीराचा अर्धा भाग आहे.
यथा त्वं मे प्रभातायामस्यां निशि रथोत्तमम्। कल्पयित्वा यथाशास्त्रमादाय व्रज संयतः
जशी सकाळ होते, तशी तू उत्तम रथ शास्त्रानुसार सजवून, तो घेऊन संयमाने निघा.
गदां कौमोदकीं दिव्यां शक्तिं चक्रं धनुः शरान्। आरोप्य वै रथे सूत सर्वोपकरणानि च
दारुक, रथावर दिव्य कौमुदकी गदा, शक्ती, चक्र, धनुष्य, बाण आणि सर्व उपकरणे ठेव.