कुमारस्तु ततो द्रोणं सायकेन महाहवे। विव्याधोरसि सङ्क्रुद्धः सिंहवच्च नदन्मुहुः
मग त्या राजकुमाराने प्रचंड संतापून, सिंहासारखा पुन्हा पुन्हा गर्जना करत, त्या मोठ्या युद्धात द्रोणांना छातीवर बाणाने घाव घातला.
संवार्य च रणे द्रोणं कुमारस्तु महाबलः। शरैरनेकसाहस्रैः कृतहस्तो जितश्रमः
आणि त्या सामर्थ्यशाली राजकुमाराने रणांगणात द्रोणांना थांबवून, हजारो बाणांचा वर्षाव करत, कुशल हाताने आणि थकवा न जाणवता ठामपणे उभा राहिला.
तं शूरमार्यव्रतिनं मन्त्रास्त्रेषु कृतश्चमम्। चक्ररक्षतं परामृद्रात्कुमारं द्विजपुङ्गवः
तो शूर, उत्तम व्रत पाळणारा, मंत्र आणि अस्त्रात निष्णात असा राजकुमार, चक्ररूपी संरक्षणात असताना, त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने त्याच्यावर जोरदार हल्ला केला.
स मध्यं प्राप्य सैन्यानां सर्वाः प्रविचरन्दिशः। तव सैन्यस्य गोप्तासीद्भारद्वाजो द्विजर्षभः
तो ब्राह्मणश्रेष्ठ भारद्वाज, सैन्यांच्या मध्यभागी पोहोचून सर्व दिशांना फिरू लागला आणि तुझ्या सैन्याचा रक्षक झाला.
शिखण्डिनं द्वादशभिर्विंशत्या चोत्तमौजसम्। नकुलं पञ्चभिर्विद्ध्वा सहदेवं च सप्तभिः
त्याने शिखंडीला बारा बाणांनी, उत्तमौजासला वीस बाणांनी, नकुलाला पाच आणि सहदेवाला सात बाणांनी भोसकले.
युधिष्ठिरं द्वादशभिर्द्रौपदेयांस्त्रिभिस्त्रिभिः। सात्यकिं पञ्चभिर्विद्ध्वा मत्स्यं च दशभिः शरैः
त्याने युधिष्ठिराला बारा बाणांनी, द्रौपदीपुत्रांना प्रत्येकी तीन बाणांनी, सात्यकीला पाच आणि मत्स्य राजाला दहा बाणांनी घायाळ केले.
व्यक्षोभयद्रणे योधान्यथामुख्यमभिद्रवन्। अभ्यवर्ततं सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्
त्याने युद्धात योद्ध्यांना अस्वस्थ केले, मुख्य योद्ध्यांवर तुटून पडला आणि कुंतीपुत्र युधिष्ठिराकडे पोहोचण्याची इच्छा ठेवून पुढे सरसावला.
युगन्धरस्ततो राजन्भारद्वाजं महारथम्। वारयामास सङ्क्रुद्वं वातोद्धतमिवार्णवम्
मग, राजन, क्रोधाने पेटलेल्या युगंधराने त्या महान रथी भारद्वाजांना वाऱ्याने समुद्र हलवावा तसे रोखले.
युधिष्ठिरं स विद्ध्वा तु शरैः सन्नतपर्वभिः। युगन्धरं तु भल्लने रथनीडादपातयत्
त्याने युधिष्ठिराला गुळगुळीत पाठीच्या बाणांनी जखमी केले आणि युगंधराला रुंद टोकाच्या बाणांनी रथावरून खाली पाडले.
तं विजित्य महातेजा भारद्वाजो महामनाः। अभ्यवर्तत सम्प्रेप्सुः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्
त्याला हरवल्यावर, महान तेजस्वी आणि धीरगंभीर भारद्वाज पुन्हा कुंतीपुत्र युधिष्ठिराकडे पोहोचण्यासाठी पुढे निघाला.
ततो विराटद्रुपदौ केकयाः सात्यकिः शिबिः। व्याघ्रदत्तश्च पाञ्चल्यः सिंहसेनश्च वीर्यवान्
मग विराट, द्रुपद, केकय, सात्यकी, शिबी, पांचालांचा व्याघ्रदत्त आणि बलवान सिंहसेन हे सर्व पुढे आले.
एते चान्ये च बहवः परीप्सन्तो युधिष्ठिरम्। आवव्रुस्तस्य पन्थानं किरन्तः सायकान्बहून्
आणि युधिष्ठिराचे रक्षण करण्याची इच्छा असलेले असे अनेक योद्धे, त्याचा मार्ग अडवून, बाणांचा वर्षाव करू लागले.
व्याघ्रदत्तस्तु पाञ्चाल्यो द्रोणं विव्याध मार्गणैः। पञ्चाशता शितै राजंस्तत उच्चुक्रुशुर्जनाः
पांचालांचा व्याघ्रदत्ताने द्रोणांना पन्नास तीक्ष्ण बाणांनी घायाळ केले, राजन, आणि लोक जोरजोराने ओरडू लागले.
त्वरितं सिंहसेनस्तु द्रोणं विद्ध्वा महारथम्। प्राहसत्सहसा हृष्टस्त्रासयन्वै महारथान्
त्यानंतर सिंहसेनाने वेगाने द्रोण, त्या महान रथीला बाण मारला आणि आनंदाने मोठ्याने हसत, इतर महान योद्ध्यांना घाबरवले.
ततो विष्फार्य नयने धनुर्ज्यामवमृज्य च। तलशब्दं महत्कृत्वा द्रोणस्तं समुपाद्रवत्
मग द्रोणांनी धनुष्याची दोरी डोळ्यापर्यंत ओढून, मोठा तळहाताचा आवाज करत, त्या दिशेने धाव घेतली.
ततस्तु सिंहसेनस्य शिरः कायात्सकुण्डलम्। व्याघ्रदत्तस्य चाक्रम्य भल्लाभ्यामाहरद्बली
मग त्या बलाढ्य द्रोणांनी सिंहसेनाचे कुंडलांसह डोके धडापासून वेगळे केले आणि व्याघ्रदत्तावर रुंद टोकाच्या बाणांनी प्रहार केला.
तान्प्रमृज्य शरव्रातैः पाण्डवानां महारथान्। युधिष्ठिररथाभ्याशे तस्थौ मृत्युरिवान्तकः
पांडवांच्या त्या महान रथी योद्ध्यांना बाणांच्या वर्षावाने दूर लोटून, तो युधिष्ठिराच्या रथाजवळ मृत्यूसारखा उभा राहिला.
ततोऽभवन्महाशब्दो राजन्यौधिष्ठिरे बले। हृतो राजेति योधानां समीपस्थे यतव्रते
मग युधिष्ठिराच्या सैन्यात मोठा गोंधळ उडाला – 'राजा पकडला गेला!' असे जवळ उभ्या असलेल्या, व्रत पाळणाऱ्या योद्ध्यांनी ओरडले.
अब्रुवन्सैनिकास्तत्र दृष्ट्वा द्रोणस्य विक्रमम्। अद्य राजा धार्तराष्ट्रः कृतार्थो वै भविष्यति
तेथे द्रोणाचं शौर्य पाहून सैनिक म्हणाले, "आज धृतराष्ट्राचा राजा आपली इच्छा नक्कीच पूर्ण करणार."
अस्मिन्महूर्ते द्रोणस्तु पाण्डवं गृह्य हर्षितः। आगमिष्यति नो नूनं धार्तराष्ट्रस्य संयुगे
"याच क्षणी आनंदी झालेला द्रोण पांडवाला पकडून, युद्धात धृतराष्ट्राच्या बाजूने आपल्या जवळ परत येईल."
एवं सञ्जल्पतां तेषां तावकानां महारथः। आयाज्जवेन कौन्तेयो रथघोषेण नादयन्
असं ते बोलत असताना, कुंतीपुत्र मोठ्या वेगाने, रथाचा गजर करीत, तिथे आला.
शोणितोदां रथावर्तां कृत्वा विशसने नदीम्। शूरास्थिचयसङ्कीर्णां प्रेतकूलापहारिणीम्
त्याने रक्ताच्या भोवऱ्यांनी वाहणारी, शूरवीरांच्या हाडांनी भरलेली, मृतांच्या काठांना ओढून नेणारी, भीतीदायक अशी नदी निर्माण केली.
तां शरौघमहाफेनां प्रासमत्स्यसमाकुलाम्। नदीमुत्तीर्य वेगेन कुरून्विद्राव्य पाण्डवः
ती बाणांच्या लाटा आणि भाले-माशांनी गच्च भरलेली, फेसाळणारी नदी वेगाने ओलांडून, पांडवाने कुरूंना पांगवून टाकले.
ततः किरीटि सहसा द्रोणानीकमुपाद्रवत्। छादयन्निषुजालेन महता मोहयन्निव
मग मुकुटधारी अर्जुन अचानक द्रोणाच्या फौजेवर तुटून पडला, मोठ्या प्रमाणात बाणांचा वर्षाव करून त्यांना गोंधळवून टाकल्यासारखा वाटला.
शीघ्रमभ्यस्यतो बाणान्सन्दधानस्य चानिशम्। नान्तरं ददृशे कश्चित्कौन्तेयस्य यशस्विनः
तो वेगाने बाण लावत आणि सोडत असताना, कुंतीपुत्राच्या त्या कर्तृत्वात कुणालाही क्षणभरही थांबा दिसला नाही.
न दिशो नान्तरिक्षं च न द्यौर्नैव च मेदिनी। अदृश्यन्त महाराज बाणभूता इवाभवन्
राजा, त्या वेळी दिशा, आकाश, स्वर्ग किंवा पृथ्वी काहीच दिसत नव्हते—सगळं जणू बाणांनीच व्यापून गेलं होतं.
नादृश्यत तदा राजंस्तत्र किञ्चन संयुगे। बाणान्धकारे महति कृते गाण्डीवधन्वना
त्या युद्धात, गाण्डीवधारी अर्जुनाने मोठा बाणांचा अंधार केला म्हणून, तेव्हा काहीच दिसत नव्हतं.
सूर्ये चास्तमनुप्राप्ते तमसा चाभिसंवृते। नाज्ञायत तदा शत्रुर्न सुहृन्न च कश्चन
सूर्य मावळला आणि अंधार पसरला, तेव्हा तिथे शत्रू कोण आणि मित्र कोण हे कुणालाही ओळखता येईना.
ततोऽवहारं चक्रुस्ते द्रोणदुर्योधनादयः। तान्विदित्वा पुनस्त्रस्ता न युद्धमनसः परान्
मग द्रोण, दुर्योधन आणि इतरांनी माघार घेतली; हे कळताच, त्यांच्या विरोधकांनीही घाबरून, मनात युद्धाची इच्छा न ठेवता मागे सरकले.
स्वान्यनीकानि बीभत्सुः शनकैरवहारयत्। ततोऽभितुष्टुवुः पार्थं प्रहृष्टाः पाण्डुसृञ्जयाः
मग अर्जुनाने आपली फौज हळूहळू मागे घेतली; त्यानंतर पांडव आणि श्रींजय आनंदाने पार्थाचं कौतुक करू लागले.