ततोऽभ्ययात्स त्वरितो युद्धाकाङ्क्षी महाबलः। तेन चक्रे महद्युद्धमभिमन्युररिन्दमः
यानंतर, युद्धाची इच्छा असलेला आणि प्रचंड बळ असलेला तो वेगाने पुढे आला; अभिमन्यू, शत्रूंचा संहार करणारा, त्याच्याशी मोठे युद्ध करू लागला.
पौरवस्त्वथ सौभद्रं शरव्रातैरवाकिरत्। तस्यार्जुनिर्ध्वजं छत्रं धनुश्चोर्व्यामपातयत्
मग पौरवाने सौभद्रावर बाणांचा मारा केला; अर्जुनपुत्राने त्याचा ध्वज, छत्र आणि धनुष्य खाली पाडले.
सौभद्रः पौरवं त्वन्यैर्विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः। पञ्चभिस्तस्य विव्याध हयान्सूनं च सायकैः
सौभद्राने पौरवाला सात तिखट बाणांनी जखमी केले, आणि आणखी पाच बाणांनी त्याचे घोडे व सारथीलाही घायाळ केले.
ततः प्रहर्षयन्सेनां सिंहवद्विनदन्मुहुः। समादत्तार्जुनिस्तूर्णं पौरवान्तकरं शरम्
मग सिंहासारखा पुन्हा पुन्हा गर्जत, सैन्याला आनंद देत, अर्जुनपुत्राने पौरवाचा अंत करणारा एक घातक बाण पटकन उचलला.
तं तु सन्धितमाज्ञाय सायकं घोरदर्शनम्। द्वाभ्यां शराभ्यां हार्दिक्यश्चिच्छेद सशरं धनुः
तो भयंकर बाण धनुष्याला लावलेला पाहून, हार्दिक्याने दोन बाणांनी ते धनुष्य आणि बाण दोन्ही तोडले.
तदुत्सृज्य धनुश्छिन्नं सौभद्रः परवीरहा। उद्बबर्ह सितं खङ्गमाददनाः शरावरम्
मग सौभद्राने तुटलेले धनुष्य टाकून दिले, आणि शत्रूंचा संहार करणारा असलेल्या त्याने तेजस्वी तलवार आणि सुंदर कवच उचलले.
स तेनानेकतारेण चर्मणा कृतहस्तवत्। भ्रान्तासिना चरन्मार्गान्दर्शयन्वीर्यमात्मनः
त्या अनेक पट्ट्यांच्या कवचासह हातात तलवार फिरवत, तो आपल्या शौर्याचे प्रदर्शन करत सर्वत्र फिरू लागला.
भ्रामितं पुनरुद्धान्तमाधूतं पुनरुत्थितम्। चर्मनिस्त्रिंशयो राजन्निर्विशेषमदृश्यत
राजा, ती कवच आणि तलवार फिरवताना, कधी वर उचलताना, कधी झटकताना, दोन्ही एकमेकांत मिसळल्यासारखी दिसत होती.
स पौरवरथस्येषामाप्लुत्य सहसा नदन्। पौरवं रथमास्थाय केशपक्षे परामृशत्
तो अचानक गर्जत पौरवाच्या रथावर उडी मारून, रथावर चढला आणि पौरवाच्या केसांची पकड घेतली.
जघानास्य पदा सूतमसिना पातयद्धृजम्। विक्षोभ्याम्भोनिधिं तार्क्ष्यस्तं नागमिव चाक्षिपत्
त्याने पायाने सारथ्याला मारले आणि तलवारीने खाली पाडले; मग गरुड जसा समुद्र ढवळतो तसे, पौरवाला रथातून खाली फेकले.
तमागलितकेशान्तं ददृशुः सर्वपार्थिवाः। उक्षाणमिव सिंहेन पात्यमानमचेतसम्
सर्व राजांनी त्याला विस्कटलेल्या केसांसह, शुद्ध हरपलेल्या अवस्थेत, सिंहाने वळूला जसा फेकून दिला तसा पडताना पाहिले.
तमार्जुनिवशं प्राप्तं कृष्यमाणमनाथवत्। पौरवं पातितं दृष्ट्वा नामृष्यत जयद्रूथः
अर्जुनाच्या ताब्यात, असहाय्यपणे ओढला जात असलेला पौरव खाली पडलेला पाहून, जयद्रथाला ते सहन झाले नाही.
स बर्हिबर्हावततं किङ्किणीशतजालवत्। चर्म चादाय खङ्गं च नदन्पर्यपतद्रथात्
त्याने मोरपिसांनी सजवलेले आणि घंटांच्या जाळ्याने मढवलेले कवच व तलवार घेतली, आणि मोठ्याने गर्जत रथातून उडी मारली.
ततः सैन्धवमालोक्य कार्ष्णिरुत्सृज्य पौरवम्। उत्पपात रथात्तूर्णं श्येनवन्निपपात च
मग सैन्धव राजाला पाहून, कृष्णपुत्राने पौरवाला सोडून दिले आणि रथातून वेगाने उडी मारून, गरुडासारखा खाली झेपावला.
प्रासपट्टिशनिस्त्रिंशाञ्छत्रुभिः सम्प्रचोदितान्। चिच्छेद चासिना कार्ष्णिश्चर्मणा संरुरोध च
कृष्णपुत्राने शत्रूंकडून फेकलेले भाले, पट्टे आणि तलवारी आपल्या तलवारीने तोडले, आणि कवचाने त्यांना थोपवले.
स दर्शयित्वा सैन्यानां स्वबाहुबलमात्मनः। तमुद्यम्य महाखङ्गं चर्म चाथ पुनर्बली
आपल्या बाहींचे सामर्थ्य सैन्याला दाखवून, तो बलाढ्य पुन्हा मोठी तलवार आणि कवच उचलून उभा राहिला.
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम्। ससाराभिमुखः शूरः शार्दूल इव कुञ्जरम्
वृद्धक्षत्राचा वारस, जो आपल्या वडिलांचा कट्टर शत्रू होता, त्या दिशेने तो शूरवीर वाघ जसा हत्तीवर झडप घालतो तसा धाडसाने पुढे गेला.
तौ परस्परमासाद्य खह्गदन्तनखायुधौ। हृष्टवत्सम्प्रजहाते व्याघ्रकेसरिणाविव
दोघेही तलवार, दात आणि नखांच्या शस्त्रांनी सज्ज होऊन एकमेकांसमोर आले आणि वाघ व सिंह जसे आनंदाने झुंजतात तसे ते दोघेही तडाखेबंद लढू लागले.
सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणोः। न तयोरन्तरं कश्चिद्ददर्श नरसिंहयोः
त्यांनी एकमेकांच्या ढालींवर जोरदार प्रहार करताना, त्या दोन्ही नरसिंहांमध्ये कुठेही फट दिसत नव्हती.
अवक्षेपोऽसिनिर्हादः शस्त्रान्तरनिदर्शनम्। बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेमदृश्यत
त्यांचे खाली झडप घालणे, शस्त्रांची टक्कर, शौर्याचे प्रदर्शन आणि बाहेरील व आतल्या बाजूने होणारे प्रहार हे सर्व स्पष्टपणे दिसत होते.
बाह्यमाभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम्। ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वतौ
ते दोन्ही महात्मे बाहेरून आणि आतून उत्तम मार्गाने फिरताना, पंख असलेल्या दोन पर्वतांसारखे भासत होते.
ततो विक्षिपतः खङ्गं सौभद्रस्य यशस्विनः। शरावरणपक्षान्ते प्रजहार जयद्रथः
तेव्हा जयद्रथाने प्रसिद्ध सुभद्राचा तलवार उंचावत असताना, बाणांनी झाकलेल्या आपल्या ढालीच्या कडेला जोरदार प्रहार केला.
रुक्मपत्रान्तरे सक्तस्तस्मिंश्चर्मणि भास्वरे। सिन्धुराजबलोद्धूतः सोऽभज्यत महानसिः
त्या तेजस्वी ढालीच्या सोन्याच्या पत्र्यांमध्ये अडकलेली मोठी तलवार, सिंधुराजाच्या सामर्थ्याने जोरात आदळली गेली आणि तुटून गेली.
भग्नमाज्ञाय निस्त्रिंशमवप्लुत्य पदानि षट्। अदृश्यत निमेषेण स्वरथं पुनरास्थितः
तलवार तुटली हे कळताच, त्याने सहा पावले मागे उडी मारली आणि क्षणात पुन्हा आपल्या रथावर उभा दिसला.
तं कार्ष्णिं समरान्मुक्तमास्थितं रथमुत्तमम्। सहिताः सर्वराजानः परिवव्रुः समन्ततः
तो कृष्णपुत्र रणातून सुटून उत्तम रथावर चढला तेव्हा सर्व राजे मिळून त्याला चौफेर वेढून उभे राहिले.
ततश्चर्म च खङ्गं च समुत्क्षिप्य महाबलः। ननादार्जुनदायादः प्रेक्षमाणो जयद्रथम्
मग अर्जुनाचा वारस, मोठ्या बळाचा, ढाल आणि तलवार उंचावून जयद्रथाकडे पाहत सिंहासारखा गर्जना करू लागला.
सिन्धुराजं परित्यज्य सौभद्रः परवीरहा। तापयामास तत्सैन्यं भुवनं भास्करो यथा
सिंधुराजाला सोडून सुभद्रपुत्र, शत्रूवीरांचा संहार करणारा, त्या सैन्यावर सूर्य जसा जगाला तापवतो तसा प्रचंड हल्ला करू लागला.
तस्य सर्वायसीं शक्तिं शल्यः कनकभूषणाम्। चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निशिखामिव
शल्याने त्याच्यावर सोन्याने मढवलेली, भयंकर आणि पूर्ण लोखंडाची अशी एक तेजस्वी भाला युद्धात फेकली, जी अग्नीच्या ज्वाळेसारखी भासत होती.
तामवप्लुत्य जग्राह विकोशं चाकरोदसिम्। वैनतेयो यथा कार्ष्णिः पतन्तमुरगोत्तमम्
त्याने बाजूला उडी मारून ती भाला पकडली आणि तलवार उपसली, जणू गरुडाने पडणारा मोठा सर्प पकडावा तसे.
तस्य लाषवमाज्ञाय सत्वं चामिततेजसः। सहिताः सर्वराजानः सिंहनादमथानदन्
त्याची पराक्रम आणि अमर्याद तेज पाहून सर्व राजे मिळून सिंहासारखे मोठ्याने गर्जना करू लागले.