भगदत्तस्तु राजानं द्रुपदं नतपर्वभिः। सनियन्तृध्वजरथं विव्याध पुरुषर्षभः
भगदत्त या पुरुषश्रेष्ठाने द्रुपद राजासह त्याचा सारथी, ध्वज आणि रथ यांना वाकलेल्या बाणांनी मारले.
द्रुपदस्तु ततः क्रुद्धो भगदत्तं महारथम्। आजघानोरसि क्षिप्रं शरेणानतपर्वणा
तेव्हा द्रुपदाने संतापून भगदत्त या महायोद्ध्याच्या छातीवर सरळ बाणाने वेगाने वार केला.
युद्धं योधवरौ लोके सौमदत्तिशिखण्डिनौ। भूतानां त्रासजननं चक्रातेऽस्त्रविशारदौ
सौमदत्ति आणि शिखंडी हे दोघेही अस्त्रविद्येत निपुण, त्यांनी असे युद्ध केले की सर्व प्राण्यांमध्ये भीती निर्माण झाली.
भूरिश्रवा रणे राजन्याज्ञसेनिं महारथम्। महता सायकौघेन च्छादयामास वीर्यवान्
रणात पराक्रमी भूरिश्रवाने याज्ञसेनी या महायोद्ध्यावर मोठ्या बाणांच्या वर्षावाने झडप घातली.
शिखण्डी तु ततः क्रुद्धः सौमदत्तिं विशाम्पते। नवत्या सायकानां तु कम्पयामास भारत
मग शिखंडीने संतापून सौमदत्तिवर नव्वद बाणांचा मारा केला, हे भारत.
राक्षसौ रौद्रकर्माणौ हेडिम्बालम्बुसावुभौ। चक्रातेऽत्युद्भुतं युद्धं परस्परजयैषिणौ
राक्षसांतले दोघे, हिडिंबाचा मुलगा आणि अलंबुस, दोघेही विजयासाठी आसुसलेले, त्यांनी एकमेकांशी अतिशय अद्भुत युद्ध केले.
मायाशतसृजौ दृप्तौ मायाभिरितरेतरम्। अन्तर्हितौ चेरतुस्तौ भृशं विस्मयकारिणौ
दोघेही गर्वाने आणि शंभरों माया निर्माण करत, एकमेकांना अदृश्य राहून फिरत होते, आणि हे दृश्य सर्वांना अचंबित करणारे होते.
चेकितानोऽनुविन्देन युयुधे चातिभैरवम्। यथा देवासुरे युद्धे बलशक्रौ महाबलौ
चेकितान आणि अनु विंद यांच्यात अतिशय भयंकर युद्ध झाले, जसे देवासुरांच्या युद्धात बळी आणि इंद्र यांच्यात झाले होते.
लक्ष्मणः क्षत्रदेवेन विमर्दमकरोद्भृशम्। यथा विष्णुः पुरा राजन्हिरण्याक्षेण संयुगे
लक्ष्मणाने त्या वीर राजाशी जोरदार झुंज दिली, जशी पूर्वी विष्णूंनी हिरण्याक्षाशी युद्ध केले होते.
ततः प्रचलिताश्वेन विधिवत्कल्पितेन च। रथेनाभ्यपतद्राजन्सौभद्रं पौरवो पौरवो नदन्
मग योग्यरीत्या जुंपलेल्या घोड्यांसह, तो पौरव मोठ्याने गर्जत सौभद्राकडे रथाने धावला.
ततोऽभ्ययात्स त्वरितो युद्धाकाङ्क्षी महाबलः। तेन चक्रे महद्युद्धमभिमन्युररिन्दमः
यानंतर, युद्धाची इच्छा असलेला आणि प्रचंड बळ असलेला तो वेगाने पुढे आला; अभिमन्यू, शत्रूंचा संहार करणारा, त्याच्याशी मोठे युद्ध करू लागला.
पौरवस्त्वथ सौभद्रं शरव्रातैरवाकिरत्। तस्यार्जुनिर्ध्वजं छत्रं धनुश्चोर्व्यामपातयत्
मग पौरवाने सौभद्रावर बाणांचा मारा केला; अर्जुनपुत्राने त्याचा ध्वज, छत्र आणि धनुष्य खाली पाडले.
सौभद्रः पौरवं त्वन्यैर्विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः। पञ्चभिस्तस्य विव्याध हयान्सूनं च सायकैः
सौभद्राने पौरवाला सात तिखट बाणांनी जखमी केले, आणि आणखी पाच बाणांनी त्याचे घोडे व सारथीलाही घायाळ केले.
ततः प्रहर्षयन्सेनां सिंहवद्विनदन्मुहुः। समादत्तार्जुनिस्तूर्णं पौरवान्तकरं शरम्
मग सिंहासारखा पुन्हा पुन्हा गर्जत, सैन्याला आनंद देत, अर्जुनपुत्राने पौरवाचा अंत करणारा एक घातक बाण पटकन उचलला.
तं तु सन्धितमाज्ञाय सायकं घोरदर्शनम्। द्वाभ्यां शराभ्यां हार्दिक्यश्चिच्छेद सशरं धनुः
तो भयंकर बाण धनुष्याला लावलेला पाहून, हार्दिक्याने दोन बाणांनी ते धनुष्य आणि बाण दोन्ही तोडले.
तदुत्सृज्य धनुश्छिन्नं सौभद्रः परवीरहा। उद्बबर्ह सितं खङ्गमाददनाः शरावरम्
मग सौभद्राने तुटलेले धनुष्य टाकून दिले, आणि शत्रूंचा संहार करणारा असलेल्या त्याने तेजस्वी तलवार आणि सुंदर कवच उचलले.
स तेनानेकतारेण चर्मणा कृतहस्तवत्। भ्रान्तासिना चरन्मार्गान्दर्शयन्वीर्यमात्मनः
त्या अनेक पट्ट्यांच्या कवचासह हातात तलवार फिरवत, तो आपल्या शौर्याचे प्रदर्शन करत सर्वत्र फिरू लागला.
भ्रामितं पुनरुद्धान्तमाधूतं पुनरुत्थितम्। चर्मनिस्त्रिंशयो राजन्निर्विशेषमदृश्यत
राजा, ती कवच आणि तलवार फिरवताना, कधी वर उचलताना, कधी झटकताना, दोन्ही एकमेकांत मिसळल्यासारखी दिसत होती.
स पौरवरथस्येषामाप्लुत्य सहसा नदन्। पौरवं रथमास्थाय केशपक्षे परामृशत्
तो अचानक गर्जत पौरवाच्या रथावर उडी मारून, रथावर चढला आणि पौरवाच्या केसांची पकड घेतली.
जघानास्य पदा सूतमसिना पातयद्धृजम्। विक्षोभ्याम्भोनिधिं तार्क्ष्यस्तं नागमिव चाक्षिपत्
त्याने पायाने सारथ्याला मारले आणि तलवारीने खाली पाडले; मग गरुड जसा समुद्र ढवळतो तसे, पौरवाला रथातून खाली फेकले.
तमागलितकेशान्तं ददृशुः सर्वपार्थिवाः। उक्षाणमिव सिंहेन पात्यमानमचेतसम्
सर्व राजांनी त्याला विस्कटलेल्या केसांसह, शुद्ध हरपलेल्या अवस्थेत, सिंहाने वळूला जसा फेकून दिला तसा पडताना पाहिले.
तमार्जुनिवशं प्राप्तं कृष्यमाणमनाथवत्। पौरवं पातितं दृष्ट्वा नामृष्यत जयद्रूथः
अर्जुनाच्या ताब्यात, असहाय्यपणे ओढला जात असलेला पौरव खाली पडलेला पाहून, जयद्रथाला ते सहन झाले नाही.
स बर्हिबर्हावततं किङ्किणीशतजालवत्। चर्म चादाय खङ्गं च नदन्पर्यपतद्रथात्
त्याने मोरपिसांनी सजवलेले आणि घंटांच्या जाळ्याने मढवलेले कवच व तलवार घेतली, आणि मोठ्याने गर्जत रथातून उडी मारली.
ततः सैन्धवमालोक्य कार्ष्णिरुत्सृज्य पौरवम्। उत्पपात रथात्तूर्णं श्येनवन्निपपात च
मग सैन्धव राजाला पाहून, कृष्णपुत्राने पौरवाला सोडून दिले आणि रथातून वेगाने उडी मारून, गरुडासारखा खाली झेपावला.
प्रासपट्टिशनिस्त्रिंशाञ्छत्रुभिः सम्प्रचोदितान्। चिच्छेद चासिना कार्ष्णिश्चर्मणा संरुरोध च
कृष्णपुत्राने शत्रूंकडून फेकलेले भाले, पट्टे आणि तलवारी आपल्या तलवारीने तोडले, आणि कवचाने त्यांना थोपवले.
स दर्शयित्वा सैन्यानां स्वबाहुबलमात्मनः। तमुद्यम्य महाखङ्गं चर्म चाथ पुनर्बली
आपल्या बाहींचे सामर्थ्य सैन्याला दाखवून, तो बलाढ्य पुन्हा मोठी तलवार आणि कवच उचलून उभा राहिला.
वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम्। ससाराभिमुखः शूरः शार्दूल इव कुञ्जरम्
वृद्धक्षत्राचा वारस, जो आपल्या वडिलांचा कट्टर शत्रू होता, त्या दिशेने तो शूरवीर वाघ जसा हत्तीवर झडप घालतो तसा धाडसाने पुढे गेला.
तौ परस्परमासाद्य खह्गदन्तनखायुधौ। हृष्टवत्सम्प्रजहाते व्याघ्रकेसरिणाविव
दोघेही तलवार, दात आणि नखांच्या शस्त्रांनी सज्ज होऊन एकमेकांसमोर आले आणि वाघ व सिंह जसे आनंदाने झुंजतात तसे ते दोघेही तडाखेबंद लढू लागले.
सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणोः। न तयोरन्तरं कश्चिद्ददर्श नरसिंहयोः
त्यांनी एकमेकांच्या ढालींवर जोरदार प्रहार करताना, त्या दोन्ही नरसिंहांमध्ये कुठेही फट दिसत नव्हती.
अवक्षेपोऽसिनिर्हादः शस्त्रान्तरनिदर्शनम्। बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेमदृश्यत
त्यांचे खाली झडप घालणे, शस्त्रांची टक्कर, शौर्याचे प्रदर्शन आणि बाहेरील व आतल्या बाजूने होणारे प्रहार हे सर्व स्पष्टपणे दिसत होते.