शल्यस्तु नकुलं वीरः स्वस्रीयं प्रियमात्मनः। विव्याध प्रहसन्बाणैर्लालयन्कोपयन्निव
शल्याने, हसत हसत, आपल्या बहिणीच्या लाडक्या मुलगा नकुलावर बाणांचा मारा केला, जणू काही तो त्याला एकीकडे लाड करतोय आणि दुसरीकडे चिडवत आहे.
तस्याश्वानातपत्रं च ध्वजं सूतमथो धनुः। निपात्य नकुलः सङ्ख्ये शङ्खं दध्मौ प्रतापवान्
नकुलाने रणभूमीत शल्याचे घोडे, छत्र, ध्वज, सारथी आणि धनुष्य खाली पाडले आणि मग मोठ्या अभिमानाने शंख फुंकला.
धृष्टकेतुः कृपेणास्ताञ्छित्त्वा बहुविधाञ्छरान्। कृपं विव्याध सप्तत्या ध्वजं चास्य त्रिभिः शरैः
धृष्टकेतूने कृपाच्या अनेक बाणांना छेदून, कृपावर सत्तर बाण मारले आणि त्याच्या ध्वजावर आणखी तीन बाण घातले.
तं कृपः शरवर्षेण महता समवारयत्। विव्याध च रणे विप्रो धृष्टकेतुममर्षणम्
कृपाने मोठ्या बाणवर्षाने धृष्टकेतूचा प्रतिकार केला आणि रणात संतापून त्याला जखमी केले.
सात्यकिः कृतवर्माणं नाराचेन स्तनान्तरे। विद्ध्वा विव्याध सप्तत्या पुनरन्यैः स्मयन्निव
सात्यकीने कृतवर्म्याला रुंद टोकाच्या बाणाने छातीमध्ये मारले आणि मग हसल्यासारखा अजून सत्तर बाण त्याच्यावर सोडले.
तं भोजः सप्तसप्तत्या विद्ध्वाऽऽशु निशितैः शरैः। नाकम्पयत शैनेयं शीघ्रो वायुरिवाचलम्
म्हणून भोज राजाने सात्यकीवर सात्याहत्तर तीक्ष्ण बाण झडपावले, पण तरीही सात्यकी हलला नाही, जसा वारा डोंगर हलवू शकत नाही.
सेनापतिः सुशर्माणं भृशं मर्मस्वताडयत्। स चापि तं तोमरेण जत्रुदेशेऽभ्यताडयत्
सेनापतीने सुशर्म्यावर जोरदार हल्ला करून त्याच्या नाजूक जागांवर वार केले, आणि सुशर्म्यानेही प्रत्युत्तर म्हणून त्याला भाल्याने छातीवर घाव घातला.
वैकर्तनं तु समरे विराटः प्रत्यवारयत्। सह मत्स्यैर्महावीर्यैस्तदद्भुतमिवाभवत्
वीराटाने आपल्या पराक्रमी मत्स्य वीरांसह समरात कर्णाचा सामना केला; हे दृश्य पाहून सर्वांना आश्चर्य वाटले.
तत्पौरुषमभूत्तत्र सूतपुत्रस्य दारुणम्। यत्सैन्यं वारयामास शरैः सन्नतपर्वभिः
त्या ठिकाणी सूतपुत्र कर्णाचे भयंकर शौर्य दिसून आले, कारण त्याने आपल्या सुंदर पिसांच्या बाणांनी शत्रूंची सेना थोपवली.
द्रुपदस्तु स्वयं राजा भगदत्तेन सङ्गतः। तयोर्युद्धं महाराज चित्ररूपमिवाभवत्
राजा द्रुपद स्वतः भगदत्ताशी समरात भिडला, आणि त्यांचे युद्ध, राजन, अनेक रंगांनी भरलेले अद्भुत दृश्य होते.
भगदत्तस्तु राजानं द्रुपदं नतपर्वभिः। सनियन्तृध्वजरथं विव्याध पुरुषर्षभः
भगदत्त या पुरुषश्रेष्ठाने द्रुपद राजासह त्याचा सारथी, ध्वज आणि रथ यांना वाकलेल्या बाणांनी मारले.
द्रुपदस्तु ततः क्रुद्धो भगदत्तं महारथम्। आजघानोरसि क्षिप्रं शरेणानतपर्वणा
तेव्हा द्रुपदाने संतापून भगदत्त या महायोद्ध्याच्या छातीवर सरळ बाणाने वेगाने वार केला.
युद्धं योधवरौ लोके सौमदत्तिशिखण्डिनौ। भूतानां त्रासजननं चक्रातेऽस्त्रविशारदौ
सौमदत्ति आणि शिखंडी हे दोघेही अस्त्रविद्येत निपुण, त्यांनी असे युद्ध केले की सर्व प्राण्यांमध्ये भीती निर्माण झाली.
भूरिश्रवा रणे राजन्याज्ञसेनिं महारथम्। महता सायकौघेन च्छादयामास वीर्यवान्
रणात पराक्रमी भूरिश्रवाने याज्ञसेनी या महायोद्ध्यावर मोठ्या बाणांच्या वर्षावाने झडप घातली.
शिखण्डी तु ततः क्रुद्धः सौमदत्तिं विशाम्पते। नवत्या सायकानां तु कम्पयामास भारत
मग शिखंडीने संतापून सौमदत्तिवर नव्वद बाणांचा मारा केला, हे भारत.
राक्षसौ रौद्रकर्माणौ हेडिम्बालम्बुसावुभौ। चक्रातेऽत्युद्भुतं युद्धं परस्परजयैषिणौ
राक्षसांतले दोघे, हिडिंबाचा मुलगा आणि अलंबुस, दोघेही विजयासाठी आसुसलेले, त्यांनी एकमेकांशी अतिशय अद्भुत युद्ध केले.
मायाशतसृजौ दृप्तौ मायाभिरितरेतरम्। अन्तर्हितौ चेरतुस्तौ भृशं विस्मयकारिणौ
दोघेही गर्वाने आणि शंभरों माया निर्माण करत, एकमेकांना अदृश्य राहून फिरत होते, आणि हे दृश्य सर्वांना अचंबित करणारे होते.
चेकितानोऽनुविन्देन युयुधे चातिभैरवम्। यथा देवासुरे युद्धे बलशक्रौ महाबलौ
चेकितान आणि अनु विंद यांच्यात अतिशय भयंकर युद्ध झाले, जसे देवासुरांच्या युद्धात बळी आणि इंद्र यांच्यात झाले होते.
लक्ष्मणः क्षत्रदेवेन विमर्दमकरोद्भृशम्। यथा विष्णुः पुरा राजन्हिरण्याक्षेण संयुगे
लक्ष्मणाने त्या वीर राजाशी जोरदार झुंज दिली, जशी पूर्वी विष्णूंनी हिरण्याक्षाशी युद्ध केले होते.
ततः प्रचलिताश्वेन विधिवत्कल्पितेन च। रथेनाभ्यपतद्राजन्सौभद्रं पौरवो पौरवो नदन्
मग योग्यरीत्या जुंपलेल्या घोड्यांसह, तो पौरव मोठ्याने गर्जत सौभद्राकडे रथाने धावला.
ततोऽभ्ययात्स त्वरितो युद्धाकाङ्क्षी महाबलः। तेन चक्रे महद्युद्धमभिमन्युररिन्दमः
यानंतर, युद्धाची इच्छा असलेला आणि प्रचंड बळ असलेला तो वेगाने पुढे आला; अभिमन्यू, शत्रूंचा संहार करणारा, त्याच्याशी मोठे युद्ध करू लागला.
पौरवस्त्वथ सौभद्रं शरव्रातैरवाकिरत्। तस्यार्जुनिर्ध्वजं छत्रं धनुश्चोर्व्यामपातयत्
मग पौरवाने सौभद्रावर बाणांचा मारा केला; अर्जुनपुत्राने त्याचा ध्वज, छत्र आणि धनुष्य खाली पाडले.
सौभद्रः पौरवं त्वन्यैर्विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः। पञ्चभिस्तस्य विव्याध हयान्सूनं च सायकैः
सौभद्राने पौरवाला सात तिखट बाणांनी जखमी केले, आणि आणखी पाच बाणांनी त्याचे घोडे व सारथीलाही घायाळ केले.
ततः प्रहर्षयन्सेनां सिंहवद्विनदन्मुहुः। समादत्तार्जुनिस्तूर्णं पौरवान्तकरं शरम्
मग सिंहासारखा पुन्हा पुन्हा गर्जत, सैन्याला आनंद देत, अर्जुनपुत्राने पौरवाचा अंत करणारा एक घातक बाण पटकन उचलला.
तं तु सन्धितमाज्ञाय सायकं घोरदर्शनम्। द्वाभ्यां शराभ्यां हार्दिक्यश्चिच्छेद सशरं धनुः
तो भयंकर बाण धनुष्याला लावलेला पाहून, हार्दिक्याने दोन बाणांनी ते धनुष्य आणि बाण दोन्ही तोडले.
तदुत्सृज्य धनुश्छिन्नं सौभद्रः परवीरहा। उद्बबर्ह सितं खङ्गमाददनाः शरावरम्
मग सौभद्राने तुटलेले धनुष्य टाकून दिले, आणि शत्रूंचा संहार करणारा असलेल्या त्याने तेजस्वी तलवार आणि सुंदर कवच उचलले.
स तेनानेकतारेण चर्मणा कृतहस्तवत्। भ्रान्तासिना चरन्मार्गान्दर्शयन्वीर्यमात्मनः
त्या अनेक पट्ट्यांच्या कवचासह हातात तलवार फिरवत, तो आपल्या शौर्याचे प्रदर्शन करत सर्वत्र फिरू लागला.
भ्रामितं पुनरुद्धान्तमाधूतं पुनरुत्थितम्। चर्मनिस्त्रिंशयो राजन्निर्विशेषमदृश्यत
राजा, ती कवच आणि तलवार फिरवताना, कधी वर उचलताना, कधी झटकताना, दोन्ही एकमेकांत मिसळल्यासारखी दिसत होती.
स पौरवरथस्येषामाप्लुत्य सहसा नदन्। पौरवं रथमास्थाय केशपक्षे परामृशत्
तो अचानक गर्जत पौरवाच्या रथावर उडी मारून, रथावर चढला आणि पौरवाच्या केसांची पकड घेतली.
जघानास्य पदा सूतमसिना पातयद्धृजम्। विक्षोभ्याम्भोनिधिं तार्क्ष्यस्तं नागमिव चाक्षिपत्
त्याने पायाने सारथ्याला मारले आणि तलवारीने खाली पाडले; मग गरुड जसा समुद्र ढवळतो तसे, पौरवाला रथातून खाली फेकले.