भीष्मस्याभिमुखान्यातान्वारयामासुराहवे । धृष्टद्युम्नस्तु सैन्यानि प्राक्रोशंस्तु पुनः पुनः
जे भीष्माकडे सरसावत होते त्यांना रणात थांबवले गेले, आणि धृष्टद्युम्न पुन्हा पुन्हा मोठ्याने सैन्याला हाक मारू लागला.
अभ्यद्रवत संरब्धो भीष्ममेकं महारथः । एषोऽर्जुनो रणे भीष्मं प्रयाति कुरुनन्दनः
तो महान रथी, संतापाने पेटून, एकटाच भीष्मावर चालून गेला; 'हा अर्जुन रणात भीष्माकडे येतो आहे, कुरुकुळाचा आनंद!'
अभ्यद्रवत माभैष्ट भीष्मो हि प्राप्स्यते न वः । अर्जुनं समरे योद्धुं नोत्सहेतापि वासवः
'तो धावत येतोय — घाबरू नका! रणात अर्जुनाशी लढायला इंद्रालाही जमणार नाही, मग भीष्म तर तुमच्यावर काही करू शकणार नाही.'
किमु भीष्मो रणे वीरा गतसत्वोऽल्पजीवितः। इति सेनापतेः श्रुत्वा पाण्डवानां महारथाः
'मग रणात भीष्माचे काय, वीरांनो, ज्याचा उत्साह संपला आहे आणि ज्याचे आयुष्य आता थोडेच उरले आहे?' सेनापतीचे हे शब्द ऐकून पांडवांचे महान रथी —
अभ्यद्रवन्त संहृष्टा गाङ्गेयस्य रथं प्रति। आगच्छतस्तान्समरे वार्योघानचला इव
— आनंदाने गंगेपुत्र भीष्माच्या रथाकडे झेपावले; रणात ते पुढे जात असताना, ते जणू स्थिर राहणाऱ्या नदीच्या लाटा वाटत होते.
अवारयन्त संहृष्टास्तावकाः पुरुषर्षभाः । दुःशासनो महाराज भयं त्यक्त्वा महारथः
तुझ्या पराक्रमी पुरुषांनी, आनंदाने, त्यांना अडवले; राजन, भीती दूर करून, दुःशासन हा महान रथी —
भीष्मस्य जीविताकाङ्क्षी धनञ्जयमुपाद्रवत् । तथैव पाण्डवाः शूरा गाङ्गेयस्य रथं प्रति
— भीष्माचे प्राण वाचावेत म्हणून, धनंजयावर झेपावला; तसेच, पांडव वीर गंगेपुत्राच्या रथाकडे सरसावले.
अभ्यद्रवन्त संग्रामे तव पुत्रान्महारथाः । तत्राद्भुतमपश्याम चित्ररूपं विशांपते
रणात तुझे पुत्र, हे महान रथी, त्यांच्यावर तुटून पडले; तेथे, राजाधिराज, आम्ही एक अद्भुत आणि विलक्षण दृश्य पाहिले.
दुःशासनरथं प्राप्य यत्पार्थो नात्यवर्तत । यथा वारयते वेला क्षुब्धतोयं महार्णवम्
पार्थ दुःशासनाच्या रथाजवळ पोहोचला, तरी तो मागे फिरला नाही; जसे समुद्राच्या मोठ्या लाटांना किनारा रोखून धरतो, तसेच.
तथैव पाण्डवं क्रुद्धं तव पुत्रो न्यवारयत्। उभौ तौ रथिनां श्रेष्ठावुभौ भारतदुर्जयौ
त्याचप्रमाणे, तुझ्या पुत्राने क्रुद्ध पांडवाला रोखले; हे भारत, दोघेही रथी श्रेष्ठ आणि दोघेही अपराजित होते.
उभौ चन्द्रार्कसदृशौ कान्त्या दीप्त्या च भारत। तथा तौ जातसंरम्भावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ
दोघेही चंद्र आणि सूर्यासारखे तेजाने आणि उजेडाने झळकत होते, हे भारत. ते दोघेही अत्यंत संतापलेले होते आणि एकमेकांचा वध करण्याची इच्छा बाळगत होते.
समीयतुर्महासङ्ख्ये मयशक्रौ यथा पुरा। दुःशासनो महाराज पाण्डवं विशिखैस्त्रिभिः
मोठ्या युद्धात ते एकमेकांच्या समोर आले, जसे पूर्वी मय आणि शक्र आमनेसामने आले होते. राजन्, दु:शासनाने पांडवावर तीन बाणांनी वार केला.
वासुदेवं च विंशत्या ताडयामास संयुगे। ततोऽर्जुनो जातमन्युर्वार्ष्णेयं वीक्ष्य पीडितम्
आणि त्याने युद्धात वासुदेवावर वीस बाण सोडले. मग अर्जुनाने, वृष्णिकुळातील कृष्णाला त्रासलेला पाहून, मनात संताप धरला.
दुःशासनं शतेनाजौ नाराचानां समार्पयत्। ते तस्य कवचं भित्त्वा पपुः शोणितमाहवे
अर्जुनाने संतापून युद्धात दु:शासनावर शंभर लोखंडी बाणांचा वर्षाव केला. त्या बाणांनी त्याचे कवच फोडले आणि रणभूमीत त्याचे रक्त पिऊन घेतले.
यथैव पन्नगा राजंस्तटाकं तृषितास्तथा।' दुःशासनस्त्रिभिः क्रुद्धः पार्थं विव्याध पत्रिभिः। ललाटे भरतश्रेष्ठ शरैः सन्नतपर्वभिः
राजन्, जसे तहानलेले साप तळ्यातील पाणी पितात, तसेच संतप्त दु:शासनाने पांडवाला तीन पिसांच्या बाणांनी कपाळावर घाव घातला, हे भरतश्रेष्ठ.
ललाटस्थैस्तु तैर्बाणैः शुशुभे पाण्डवो रणे। यथा मेरुर्महाराज शृङ्गैरत्यर्थमुच्छ्रितैः
त्या बाणांनी कपाळात घुसलेला पांडव रणभूमीत अगदीच शोभून दिसत होता, जणू काही मेरू पर्वत उंच शिखरांनी सजलेला आहे.
सोऽतिविद्धो महेष्वासः पुत्रेण तव धन्विना। व्यराजत रणे पार्थः किंशुकः पुष्पवानिव
तुझ्या धनुर्धारी पुत्राने जोरात जखमी केलेला तो महान धनुर्धारी पार्थ रणभूमीत फुललेल्या किंशुक वृक्षासारखा चमकत होता.
दुःशासनं ततः क्रुद्धः पीडयामास पाण्डवः। पर्वणीव सुसंक्रुद्धो राहुः पूर्णं निशाकरम्
मग संतप्त पांडवाने दु:शासनाला जसा राहू पूर्ण चंद्राला त्रास देतो, तसा छळायला सुरुवात केली.
पीड्यमानो बलवता पुत्रस्तव विशांपते । विव्याध समरे पार्थं कङ्कपत्रैः शिलाशितैः
मजबूत पांडवाने त्रास दिल्यावर, राजाधिराज, तुझ्या पुत्राने युद्धात पार्थाला गिधाडाच्या पिसांसारख्या आणि दगडाने धार लावलेल्या बाणांनी भोसकले.
तस्य पार्थो धनुश्छित्वा रथं चास्य त्रिभिः शरैः । आजघान ततः पश्चात्पुत्रं ते निशितैः शरैः
पार्थाने त्याचे धनुष्य तोडले आणि तीन बाणांनी त्याचा रथ भेदला. त्यानंतर त्याने तुझ्या पुत्रावर तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव केला.
सोऽन्यत्कार्मुकमादाय भीमस्य प्रमुखे स्थितः। अर्जुनं पञ्चाविंशत्या बाह्वोरुरसि चार्पयत्
त्याने दुसरे धनुष्य घेतले आणि भीमासमोर उभा राहून अर्जुनाच्या हातावर आणि छातीवर पंचवीस बाण सोडले.
तस्य क्रुद्धो महाराज पाण्डवः शत्रुतापनः । अप्रैषीद्विशिखान्घोरान्यमदण्डोपमान्बहून्
राजन्, मग शत्रूंचा संहार करणारा पांडव संतापून, शिक्षा करण्याच्या दंडासारखे भयंकर असे असंख्य बाण सोडू लागला.
अप्राप्तानेव तान्बाणांश्चिच्छेद तनयस्तव । यतमानस्य पार्थस्य तदद्भुतमिवाभवत्
पार्थ प्रयत्न करत असताना, तुझ्या पुत्राने ते बाण त्याच्यापर्यंत पोहोचण्याआधीच छाटले. हे खरोखरच आश्चर्यकारक वाटले.
पार्थं च निशितैर्बाणैरविध्यत्तनयस्तव । ततः क्रुद्धो रणे पार्थः शरान्संधाय कार्मुके
तुझ्या पुत्राने तीक्ष्ण बाणांनी पार्थाला भोसकले. मग रणभूमीत संतप्त पार्थाने धनुष्याला बाण लावले.
प्रेषयामास समरे स्वर्णपुङ्खाञ्छिलाशितान् । न्यमञ्जंस्ते महाराज तस्य काये महात्मनः
त्याने युद्धात सोन्याच्या पिसांचे आणि दगडाने धार लावलेले बाण सोडले. ते बाण त्या महात्म्याच्या शरीरात घुसले, राजन्.
यथा हंसा महाराज तटाकं प्राप्य भारत। पीडितश्चैव पुत्रस्ते पाण्डवेन महात्मना
राजन्, जसे हंस तळ्यात पोहोचतात, तसेच तुझ्या पुत्राला त्या महात्मा पांडवाने त्रास दिला.
हित्वा पार्थं रणे तूर्णं भीष्मस्य रथमाव्रजत्। अगाधे मञ्जतस्तस्य द्वीपो भीष्मोऽभवत्तदा
पार्थाला रणभूमीत पटकन सोडून, तो भीष्माच्या रथाकडे गेला. खोल पाण्यात बुडताना भीष्मच त्याचा बेट झाला.
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां पुत्रस्तव विशांपते । अवारयत्ततः शूरो भूय एव पराक्रमी
मग तुझ्या पुत्राने पुन्हा शुद्धी मिळवून, राजाधिराज, पुन्हा धैर्याने आणि शौर्याने शत्रूंचा प्रतिकार केला.
शरैः सुनिशितैः पार्थं यथा वृत्रं पुरन्दरः। निर्बिभेद महाकायो विव्यथे नैव चार्जुनः
महाबलवान योद्धा, वज्रासारख्या तीक्ष्ण बाणांनी पार्थावर तसा हल्ला केला, जसा इंद्राने वृत्रावर केला होता; पण अर्जुन जराही डगमगला नाही.
सात्यकिं दंशितं युद्धे भीष्मायाभ्युद्यतं रणे। आर्श्यशृङ्गिर्महेष्वासो वारयामास संयुगे
युद्धात भीष्माने सातीकीवर शस्त्र उगारले, पण मोठ्या धनुर्धारी आर्ष्यशृंगाने त्याला रोखले.