भीमसेनं सुसंक्रुद्धं गाङ्गेयस्य वधैषिणम् । त्वरमाणो महाराज सौमदत्तिर्न्यवारयत्
राजा, गंगेपुत्राचा वध करण्याच्या उद्देशाने प्रचंड रागावलेल्या भीमसेनाला, त्वरेने आलेल्या सौमदत्तिने अडवलं.
तथैव नकुलं शूरं किरन्तं सायकान्बहून् । विकर्णो वारयामास इच्छन्भीष्मस्य जीवितम्
त्याचप्रमाणे, अनेक बाणांचा वर्षाव करणाऱ्या शूर नकुलालाही, भीष्माचं रक्षण व्हावं म्हणून विकर्णाने रोखलं.
सहदेवं तथा राजन्यान्तं भीष्मरथं प्रति। वारयामास संक्रुद्धः कृपः शारद्वतो युधि
शरद्वताचा पुत्र क्रुप, रणात संतापून, सहदेव जेव्हा भीष्माच्या रथाकडे जात होता तेव्हा त्याला आडवा गेला.
राक्षसं क्रूरकर्माणं भैमसेनिं महाबलम् । भीष्मस्य निधनप्रेप्सुं दुर्मुखोऽभ्यज्रवद्बली
भीमसेनाचा पुत्र, राक्षस आणि अत्यंत बलवान, भीष्माचा अंत करण्यासाठी निघाला असता, दुर्मुख त्या बलाढ्य वीरावर तुटून पडला.
सात्यकिं समरे क्रुद्धमार्स्यशृङ्गिवारयत् । `भीष्मस्य वधमिच्छन्तं पाण्डवप्रीतिकाम्यया
समरभूमीत, पांडवांना आनंद मिळावा म्हणून, क्रुद्ध झालेल्या आर्ष्यशृंगीने भीष्माचा वध करायची इच्छा असलेल्या सात्यकीला थांबवले.
अभिमन्युं महाराज यान्तं भीष्मरथं प्रति। सुदक्षिणो महाराज काम्भोज प्रत्यवारयत्
राजा, कंबोजांचा सुधक्षिण, अभिमन्यू जेव्हा भीष्माच्या रथाकडे जात होता, तेव्हा त्याला आडवा गेला.
विराटद्रुपदौ वृद्धौ समेतावरिमर्दनौ । अश्वत्थामा ततः क्रुद्धो वारयामास भारत
विराट आणि द्रुपद हे दोघे वृद्ध, शत्रूंचा नाश करण्यासाठी एकत्र आले असता, तेव्हा क्रुद्ध अश्वत्थामा त्यांना अडवायला पुढे आला.
तथा पाण्डुसुतं ज्येष्ठं भीष्मस्य वधकाङ्क्षिणम् । भारद्वाजो रणे यत्तो धर्मपुत्रमवारयत्
तसेच, रणभूमीत दक्ष असलेल्या भारद्वाजपुत्राने, भीष्माचा वध करण्याची इच्छा असलेल्या पांडुपुत्र युधिष्ठिराला थांबवले.
अर्जुनं रभसं युद्धे पुरस्कृत्य शिखण्डिनम् । भीष्मप्रेप्सुं महाराज भासयन्तं दिशो दश
राजा, अर्जुनाने शिखंडीला पुढे करून, सर्व दिशांना तेजाने उजळत, भीष्माचा शोध घेत रणात धाव घेतली; तेव्हा दुर्योधनाचा भाऊ दुःशासन, तो महान धनुर्धारी, अर्जुनाला आडवा गेला.
दुःशासनो महेष्वासो वारयामास संयुगे। अन्ये च तावका योधाः पाण्डवानां महारथान्
दुःशासन, तो महान धनुर्धारी, रणात अर्जुनाला थांबवू लागला आणि तुझ्या बाजूचे इतर योद्धे पांडवांच्या महान रथी वीरांना रोखू लागले.
भीष्मस्याभिमुखान्यातान्वारयामासुराहवे । धृष्टद्युम्नस्तु सैन्यानि प्राक्रोशंस्तु पुनः पुनः
जे भीष्माकडे सरसावत होते त्यांना रणात थांबवले गेले, आणि धृष्टद्युम्न पुन्हा पुन्हा मोठ्याने सैन्याला हाक मारू लागला.
अभ्यद्रवत संरब्धो भीष्ममेकं महारथः । एषोऽर्जुनो रणे भीष्मं प्रयाति कुरुनन्दनः
तो महान रथी, संतापाने पेटून, एकटाच भीष्मावर चालून गेला; 'हा अर्जुन रणात भीष्माकडे येतो आहे, कुरुकुळाचा आनंद!'
अभ्यद्रवत माभैष्ट भीष्मो हि प्राप्स्यते न वः । अर्जुनं समरे योद्धुं नोत्सहेतापि वासवः
'तो धावत येतोय — घाबरू नका! रणात अर्जुनाशी लढायला इंद्रालाही जमणार नाही, मग भीष्म तर तुमच्यावर काही करू शकणार नाही.'
किमु भीष्मो रणे वीरा गतसत्वोऽल्पजीवितः। इति सेनापतेः श्रुत्वा पाण्डवानां महारथाः
'मग रणात भीष्माचे काय, वीरांनो, ज्याचा उत्साह संपला आहे आणि ज्याचे आयुष्य आता थोडेच उरले आहे?' सेनापतीचे हे शब्द ऐकून पांडवांचे महान रथी —
अभ्यद्रवन्त संहृष्टा गाङ्गेयस्य रथं प्रति। आगच्छतस्तान्समरे वार्योघानचला इव
— आनंदाने गंगेपुत्र भीष्माच्या रथाकडे झेपावले; रणात ते पुढे जात असताना, ते जणू स्थिर राहणाऱ्या नदीच्या लाटा वाटत होते.
अवारयन्त संहृष्टास्तावकाः पुरुषर्षभाः । दुःशासनो महाराज भयं त्यक्त्वा महारथः
तुझ्या पराक्रमी पुरुषांनी, आनंदाने, त्यांना अडवले; राजन, भीती दूर करून, दुःशासन हा महान रथी —
भीष्मस्य जीविताकाङ्क्षी धनञ्जयमुपाद्रवत् । तथैव पाण्डवाः शूरा गाङ्गेयस्य रथं प्रति
— भीष्माचे प्राण वाचावेत म्हणून, धनंजयावर झेपावला; तसेच, पांडव वीर गंगेपुत्राच्या रथाकडे सरसावले.
अभ्यद्रवन्त संग्रामे तव पुत्रान्महारथाः । तत्राद्भुतमपश्याम चित्ररूपं विशांपते
रणात तुझे पुत्र, हे महान रथी, त्यांच्यावर तुटून पडले; तेथे, राजाधिराज, आम्ही एक अद्भुत आणि विलक्षण दृश्य पाहिले.
दुःशासनरथं प्राप्य यत्पार्थो नात्यवर्तत । यथा वारयते वेला क्षुब्धतोयं महार्णवम्
पार्थ दुःशासनाच्या रथाजवळ पोहोचला, तरी तो मागे फिरला नाही; जसे समुद्राच्या मोठ्या लाटांना किनारा रोखून धरतो, तसेच.
तथैव पाण्डवं क्रुद्धं तव पुत्रो न्यवारयत्। उभौ तौ रथिनां श्रेष्ठावुभौ भारतदुर्जयौ
त्याचप्रमाणे, तुझ्या पुत्राने क्रुद्ध पांडवाला रोखले; हे भारत, दोघेही रथी श्रेष्ठ आणि दोघेही अपराजित होते.
उभौ चन्द्रार्कसदृशौ कान्त्या दीप्त्या च भारत। तथा तौ जातसंरम्भावन्योन्यवधकाङ्क्षिणौ
दोघेही चंद्र आणि सूर्यासारखे तेजाने आणि उजेडाने झळकत होते, हे भारत. ते दोघेही अत्यंत संतापलेले होते आणि एकमेकांचा वध करण्याची इच्छा बाळगत होते.
समीयतुर्महासङ्ख्ये मयशक्रौ यथा पुरा। दुःशासनो महाराज पाण्डवं विशिखैस्त्रिभिः
मोठ्या युद्धात ते एकमेकांच्या समोर आले, जसे पूर्वी मय आणि शक्र आमनेसामने आले होते. राजन्, दु:शासनाने पांडवावर तीन बाणांनी वार केला.
वासुदेवं च विंशत्या ताडयामास संयुगे। ततोऽर्जुनो जातमन्युर्वार्ष्णेयं वीक्ष्य पीडितम्
आणि त्याने युद्धात वासुदेवावर वीस बाण सोडले. मग अर्जुनाने, वृष्णिकुळातील कृष्णाला त्रासलेला पाहून, मनात संताप धरला.
दुःशासनं शतेनाजौ नाराचानां समार्पयत्। ते तस्य कवचं भित्त्वा पपुः शोणितमाहवे
अर्जुनाने संतापून युद्धात दु:शासनावर शंभर लोखंडी बाणांचा वर्षाव केला. त्या बाणांनी त्याचे कवच फोडले आणि रणभूमीत त्याचे रक्त पिऊन घेतले.
यथैव पन्नगा राजंस्तटाकं तृषितास्तथा।' दुःशासनस्त्रिभिः क्रुद्धः पार्थं विव्याध पत्रिभिः। ललाटे भरतश्रेष्ठ शरैः सन्नतपर्वभिः
राजन्, जसे तहानलेले साप तळ्यातील पाणी पितात, तसेच संतप्त दु:शासनाने पांडवाला तीन पिसांच्या बाणांनी कपाळावर घाव घातला, हे भरतश्रेष्ठ.
ललाटस्थैस्तु तैर्बाणैः शुशुभे पाण्डवो रणे। यथा मेरुर्महाराज शृङ्गैरत्यर्थमुच्छ्रितैः
त्या बाणांनी कपाळात घुसलेला पांडव रणभूमीत अगदीच शोभून दिसत होता, जणू काही मेरू पर्वत उंच शिखरांनी सजलेला आहे.
सोऽतिविद्धो महेष्वासः पुत्रेण तव धन्विना। व्यराजत रणे पार्थः किंशुकः पुष्पवानिव
तुझ्या धनुर्धारी पुत्राने जोरात जखमी केलेला तो महान धनुर्धारी पार्थ रणभूमीत फुललेल्या किंशुक वृक्षासारखा चमकत होता.
दुःशासनं ततः क्रुद्धः पीडयामास पाण्डवः। पर्वणीव सुसंक्रुद्धो राहुः पूर्णं निशाकरम्
मग संतप्त पांडवाने दु:शासनाला जसा राहू पूर्ण चंद्राला त्रास देतो, तसा छळायला सुरुवात केली.
पीड्यमानो बलवता पुत्रस्तव विशांपते । विव्याध समरे पार्थं कङ्कपत्रैः शिलाशितैः
मजबूत पांडवाने त्रास दिल्यावर, राजाधिराज, तुझ्या पुत्राने युद्धात पार्थाला गिधाडाच्या पिसांसारख्या आणि दगडाने धार लावलेल्या बाणांनी भोसकले.
तस्य पार्थो धनुश्छित्वा रथं चास्य त्रिभिः शरैः । आजघान ततः पश्चात्पुत्रं ते निशितैः शरैः
पार्थाने त्याचे धनुष्य तोडले आणि तीन बाणांनी त्याचा रथ भेदला. त्यानंतर त्याने तुझ्या पुत्रावर तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव केला.