समुत्सृज्याथ शैनेयो गौतमं रथिनां वरः । अभ्यद्रवद्रणे द्रौणिं राहुः खे शशिनं यथा
मग शैनेयनं गौतमाला सोडून, रथींत श्रेष्ठ असलेल्या त्याला मागे टाकून, रणभूमीत द्रौणीवर झडप घातली, जणू काही राहूनं आकाशातील चंद्रावर हल्ला केला.
तस्य द्रोणसुतश्चापं द्विधा चिच्छेद भारत। अथैनं छिन्नधन्वानं ताडयामास सायकैः
भारत, मग द्रोणपुत्रानं शैनेयाचं धनुष्य दोन तुकडे केलं आणि निःशस्त्र असताना त्याच्यावर बाणांचा वर्षाव केला.
सोऽन्यत्कार्मुकमादाय शत्रुघ्नं भारसाधनम् । द्रौणिं षष्ट्या महाराज बाह्वोरुरसि चार्पयत्
शैनेयनं दुसरं बलवान, शत्रूंचा नाश करणारे धनुष्य घेतलं आणि राजन, द्रौणीच्या बाहू आणि छातीवर साठ बाण सोडले.
स विद्धो व्यथितश्चैव मुहूर्तं कश्मलायुतः। निषसाद रथोपस्थे ध्वजयष्टिं समाश्रितः
त्या घावांनी जखमी होऊन आणि व्याकुळ होऊन तो थोडा वेळ रथातच ध्वजाच्या काठीला टेकून बसला.
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां द्रोणपुत्रः प्रतापवान् । वार्ष्णेयं समरे क्रुद्धो नाराचेन समार्पयत्
नंतर द्रोणपुत्रानं भानावर येऊन रणात क्रोधाने वृष्णिवीरावर एक तीक्ष्ण बाण सोडला.
शैनेयं स तु निर्भिद्य प्राविशद्धरणीतलम् । वसन्तकाले बलवान्बिलं सर्पशिशुर्यथा
तो बाण शैनेयाला भेदून, वसंतात बलवान साप आपल्या बिलात शिरावा तसा, जमिनीत शिरला.
अथापरेण भल्लेन माधवस्य ध्वजोत्तमम् । चिच्छेद समरे द्रौणिः सिंहनादं मुमोच ह
मग दुसऱ्या एका रुंद टोकाच्या बाणाने द्रौणीनं माधवाचा मुख्य ध्वज रणात कापून टाकला आणि सिंहासारखा गर्जना केली.
पुनश्चैनं शरैर्घोरैश्छादयामास भारत। निदाघान्ते महाराज यथा मेघो दिवाकरम्
भारत, त्यानंतर त्याने पुन्हा भयंकर बाणांनी त्याच्यावर मारा केला, जणू उन्हाळ्यानंतर ढगांनी सूर्य झाकावा तसा.
सात्यकोऽपि महाराज शरजालं निहत्य तत्। द्रौणिमभ्याकिरत्तूर्णं शरजालैरनेकधा
राजा, सात्यकीनं ते बाणांचं जाळं फोडून टाकलं आणि लगेचच अनेक बाणांच्या वर्षावाने द्रौणीला झाकून टाकलं.
तापयामास च द्रौणिं शैनेयः परवारहा । विमुक्तो मेघजालेन यथैव तपनस्तथा
शत्रूंचा नाश करणारा शैनेयाने द्रौणीला तसंच त्रास दिला, जसं मेघांच्या आडून सुटलेला सूर्य ताप देतो.
शराणां च सहस्रेण पुनरेव समुद्यतः । सात्यकिश्छादयामास ननाद च महाबलः
मग पुन्हा सात्यकीनं हजारो बाण उचलून त्याच्यावर झडप घातली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
दृष्ट्वा पुत्रं च तं ग्रस्तं राहुणेव निशाकरम् । अभ्यद्रवत शैनेयं भारद्वाजः प्रतापवान्
आपला मुलगा राहूप्रमाणे चंद्राला गिळल्यासारखा शत्रूच्या तावडीत सापडला हे पाहून, पराक्रमी भारद्वाजाने शैनेयावर हल्ला केला.
विव्याध च सुतीक्ष्णेन पृषत्केन महामृधे । परीप्सन्खसुतं राजन्वार्ष्णेयेनाभिपीडितम्
मग त्या मोठ्या युद्धात, वृष्णिवीराच्या हल्ल्याने त्रस्त झालेल्या आपल्या मुलाला वाचवण्यासाठी, त्याने एक तीक्ष्ण बाण सोडून त्याला भेदले.
सात्यकिस्तु रणे हित्वा गुरुपुत्रं महारथम् । द्रोणं विव्याध विंशत्या सर्वपारशवैः शरैः
सात्यकीनं रणात आपला गुरुचा पुत्र, तो महान रथी, त्याला मागे टाकून, द्रोणावर लोखंडाच्या टोक असलेल्या वीस बाणांनी हल्ला केला.
तदन्तरममेयात्मा कौन्तेयः शत्रुतापनः । अभ्यद्रवद्रणे क्रुद्धो द्रोणं प्रति महारथः
त्या वेळी, शत्रूंना त्रास देणारा, अगम्य अंतःकरणाचा कौन्तेय, मोठ्या रागाने रणांगणात द्रोणाकडे धावला.
ततो द्रोणश्च पार्थश्च समेयातां महामृधे । यथा बुधश्च शुक्रश्च महाराज नभस्तले
नंतर द्रोण आणि पार्थ हे दोघेही त्या मोठ्या युद्धात एकमेकांसमोर आले, जणू काही आकाशात बुध आणि शुक्र एकत्र येतात तसं.
कथं द्रोणो महेष्वासः पाण्डवश्च धनञ्जयः । समीयतू रणे यत्तौ तावुभौ पुरुषर्षभौ
तो महान धनुर्धारी द्रोण आणि पांडवांचा धनंजय, हे दोघे पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, रणांगणात कसे एकत्र आले?
प्रियो हि पाण्डवो नित्यं भारद्वाजस्य धीमतः । आचार्यश्च रणे नित्यं प्रियः पार्थस्य सञ्जय
कारण, बुद्धिमान भारद्वाज नेहमीच पांडवावर प्रेम करतो आणि रणात तो आचार्य पार्थालाही नेहमीच प्रिय असतो, संजय.
तावुभौ रथिनो सङ्ख्ये हृष्टौ सिंहाविवोत्कटौ । कथं समीयतुर्यत्तौ भारद्वाजधनञ्जयौ
दोघेही रथावर बसलेले, युद्धात आनंदित आणि सिंहासारखे भयंकर, भारद्वाज आणि धनंजय कसे एकत्र आले?
न द्रोणः समरे पार्थं जानीते प्रियमात्मनः । क्षत्रधर्मं पुरस्कृत्य पार्थो वा गुरुमाहवे
समरात द्रोण पार्थाला आपला प्रिय मानत नाही, आणि पार्थही युद्धात गुरु म्हणून त्याच्याकडे पाहत नाही; दोघेही क्षत्रियधर्माला प्राधान्य देतात.
न क्षत्रिया रणे राजन्वर्जयन्ति परस्परम् । निर्मर्यादं हि युध्यन्ते पितृभिर्भ्रातृभिः सह
राजा, क्षत्रिय युद्धात एकमेकांना टाळत नाहीत; ते कोणतीही मर्यादा न ठेवता, वडील किंवा भाऊ असले तरी, एकमेकांशी लढतात.
रणे भारत पार्थेन द्रोणो विद्धस्त्रिभिः शरैः । नाचिन्तयच्च तान्बाणान्पार्थचापच्युतान्युधि
भारता, त्या युद्धात पार्थाने द्रोणाला तीन बाणांनी घायाळ केले, पण द्रोणाने पार्थाच्या धनुष्यातून सुटलेल्या त्या बाणांकडे लक्ष दिले नाही.
शरवृष्ट्या पुनः पार्थश्छादयामास तं रणे । स प्रजज्वाल रोषेण गहनेऽग्निरिवोर्जितः
पुन्हा एकदा, पार्थाने रणात द्रोणावर बाणांचा वर्षाव केला; तेव्हा द्रोण घनदाट जंगलातील प्रज्वलित अग्नीसारखा रागाने पेटून उठला.
ततोऽर्जुनं रणे द्रोणः शरैः सन्नतपर्वभिः । छादयामास राजेन्द्र नचिरादेव भारत
मग, राजेंद्र, द्रोणाने वाकलेल्या टोकांच्या बाणांनी अर्जुनाला रणात झाकून टाकले, आणि फार वेळ न गेल्याचं, भारता.
ततो दुर्योधनो राजा सुशर्माणमचोदयत् । द्रोणस्य समरे राजन्पार्ष्णिग्रहणकारणात्
मग राजा दुर्योधनाने युद्धात सुशर्मणाला द्रोणाच्या मागून हल्ला करण्यासाठी प्रवृत्त केले.
त्रिगर्तराडपि क्रुद्धो भृशमायम्य कार्मुकम् । छादयामास समरे पार्थं बाणैरयोमुखैः
त्रिगर्तांचा राजा रागाने आपले धनुष्य जोरात ओढून, रणात लोखंडी टोक असलेल्या बाणांनी पार्थावर वर्षाव करू लागला.
ताभ्यां मुक्ताः शरा राजन्नन्तरिक्षे विरेजिरे । हंसा इव महाराज शरत्काले नभस्तले
राजा, त्या दोघांनी सोडलेले बाण आकाशात जणू शरद ऋतूत आकाशात उडणाऱ्या हंसांसारखे चमकत होते.
ते शराः प्राप्य कौन्तेयं समन्ताद्विविशुः प्रभो । फलभारनतं यद्वत्स्वादुवृक्षं विहंगमाः
ते बाण सर्व बाजूंनी कौन्तेयाजवळ पोहोचून, जणू फळांनी लगडलेल्या गोड झाडात पक्षी शिरतात तशी, त्याच्यात शिरले.
अर्जुनस्तु रणे नादं विनद्य रथिनां वरः। त्रिगर्तराजं समरे सपुत्रं विव्यधे शरैः
पण रथीमध्ये श्रेष्ठ असलेला अर्जुन रणात मोठ्याने गर्जना करून, त्रिगर्तांच्या राजाला आणि त्याच्या मुलांना बाणांनी घायाळ केले.
ते वध्यमानाः पार्थेन कालेनेव युगक्षये । पार्थमेवाभ्यवर्तन्त मरणे कृतनिश्चयाः । मुमुचुः शरवृष्टिं च पाण्डवस्य रथं प्रति
पार्थाने जणू काळाने युगाच्या शेवटी लोकांचा संहार करावा तसा त्यांचा संहार केला, तरी ते फक्त पार्थाकडेच वळले, मृत्यूला निश्चित मानून, आणि पांडवाच्या रथावर बाणांचा वर्षाव करू लागले.