ततः शरसहस्रेण क्षिप्रकारी निशाचरः । अर्जुनास सुतं सङ्ख्ये पीडयामास भारत
मग तो वेगवान निशाचर अर्जुनाच्या मुलावर युद्धात हजारो बाणांचा वर्षाव करू लागला.
अभिमन्युस्ततः क्रुद्धो नवभिर्नतपर्वभिः । बिभेद निशिसैर्बाणै राक्षसेन्द्रं महोरसि
तेव्हा अभिमन्यू रागावून, नऊ धारदार आणि सुंदर पिसांच्या बाणांनी राक्षसांच्या राजाला छातीमध्ये भोसकले.
ते तस्य विविशुस्तूर्णं कायं निर्भिद्य मर्मसु। स तैर्विभिन्नसर्वाङ्गः शुशुभे राक्षसोत्तमः
ते बाण वेगाने त्याच्या शरीरात घुसले आणि मर्मस्थळी भेदले; त्यामुळे त्याचे सर्व अंग जखमी झाले आणि तो श्रेष्ठ राक्षस तसाच तेजस्वी दिसत होता.
पुष्पितैः किंशुकै राजन्संस्तीर्ण इव पर्वतः । स संदधानश्च शरान्हेमपुङ्खान्महाबलः
तो जणू फुललेल्या किंशुकांनी आच्छादलेला डोंगर भासत होता, कारण तो बलाढ्य वीर सोन्याच्या पिसांचे बाण सज्ज करत होता.
विबभौ राक्षसश्रेष्ठः सज्वाल इव पर्वतः । ततः क्रुद्धो महाराज आर्श्यशृङ्गिरमर्षणः
तो राक्षसांचा प्रमुख जणू ज्वाळांनी पेटलेला पर्वत भासत होता; तेव्हा, राजन, क्रोधाने भरलेला आर्ष्यशृंगी—
महेन्द्रप्रतिमं कार्ष्णि छादयामास पत्रिभिः । तेन ते विशिखा मुक्ता यमदण्डोपमाः शिताः
—इंद्रासारख्या कृष्णाच्या मुलावर बाणांचा वर्षाव करू लागला; त्याचे तीक्ष्ण बाण जणू यमाच्या दंडासारखे होते.
अभिमन्युं विनिर्भिद्य प्राविशन्त धरातलम् । तथैवार्जुनिना मुक्ताः शराः कनकभूषणाः
ते बाण अभिमन्यूला भेदून जमिनीत घुसले; त्याचप्रमाणे अर्जुनाच्या मुलाने सोडलेले सोन्याने सजलेले बाण—
अलम्बुसं विनिर्भिद्य प्राविशन्त धरातलम् । सौभद्रस्तु रणे रक्षः शरैः सन्नतपर्वभिः
—अलंबुसाला भेदून जमिनीत गेले; पण सुभद्रेचा मुलगा युद्धात त्या राक्षसावर सुंदर पिसांचे बाण सोडत होता.
चक्रे विमुखमासाद्य बलं शक्र इवाहवे । विमुखं च रणे रक्षो वध्यमानं रणेऽरिणा
इंद्रासारखा रणांगणात सैन्याला मागे वळवून, त्या राक्षसाने शत्रूच्या हातून जखमी होऊन आपलाही चेहरा युद्धातून वळवला.
प्रादुश्चक्रे महामायां तामसीमरिघातिनीम् । ततस्ते तमसा सर्वे वृताश्चासन्महीपते
मग त्याने मोठी, शत्रूंचा नाश करणारी काळी माया निर्माण केली; राजन, त्या अंधाराने सगळेच व्यापले गेले.
नाभिमन्युमपश्यन्त नैव स्वान्न परान्रणे । अभिमन्युश्च तदृष्ट्वा घोररूपं महत्तमः
त्या अंधारात कुणालाच अभिमन्यू दिसत नव्हता, की आपले लोक किंवा शत्रूही ओळखता येत नव्हते; आणि अभिमन्यूने तो भयंकर, घनदाट अंधार पाहिला.
प्रादुश्चक्रेऽस्त्रमत्सुग्रं भास्करं कुरुनन्दनः । ततः प्रकाशमभवज्जगत्सर्वं महीपते
मग कुरुपुत्राने एक प्रखर, तेजस्वी अस्त्र सोडले; त्याक्षणी, राजन, सगळ्या जगात प्रकाश पसरला.
तां चाभिजघ्निवान्मायां राक्षसस्य दुरात्मनः । संक्रुद्धश्च महावीर्यो राक्षसेन्द्रं नरोत्तमः
त्याने त्या दुष्ट राक्षसाची माया नष्ट केली; आणि संतप्त होऊन, त्या पराक्रमी वीराने राक्षसांचा राजा याच्यावर हल्ला केला.
छादयामास समरे शरैः सन्नतपर्वभिः। बह्वीस्तथाऽन्या मायाश्च प्रयुक्तास्तेन रक्षसा
रणात त्याने पंख असलेल्या बाणांनी त्याच्यावर मारा केला; आणि त्या राक्षसानेही अनेक प्रकारच्या माया पुन्हा पुन्हा वापरल्या.
सर्वास्त्रविदमेयात्मा वारयामास फाल्गुनिः। हतमायं ततो रक्षो वध्यमानं च सायकैः
सर्व अस्त्रांचे जाणकार आणि मनाचा ताबा असलेला फाळ्गुनाने त्या सर्व माया परतवून लावल्या; मग माया नष्ट झाल्यावर आणि बाणांनी जखमी झाल्यावर तो राक्षस—
रथं तत्रैव संत्यज्य प्राद्रवन्महतो भयात्। तस्मिन्विनिर्जिते तूर्णं कूटयोधिनि राक्षसे
आपला रथ तिथेच सोडून, मोठ्या भीतीने पळून गेला; तो कपटी राक्षस लवकरच हरला—
आर्जुनिः समरे सैन्यं तावकं संममर्द ह। मदान्धो वन्यनागेन्द्रः सपद्मां पद्मिनीमिव
मग अर्जुनाने रणात तुझ्या सैन्याचा चुराडा केला, जसा मदाने वेडावलेला जंगली हत्ती कमळांनी भरलेल्या तळ्यात धुडगूस घालतो.
ततः शान्तनवो भीष्मः सैन्यं दृष्ट्वाऽभिविद्रुतम्। महता शरवर्षेण सौभद्रं पर्यवारयत्
मग शांतनुपुत्र भीष्माने सैन्य पळताना पाहून, मोठ्या बाणवृष्टीने सुभद्रापुत्राला वेढले.
कोष्ठीकृत्य च तं वीरं धार्तराष्ट्रा महारथः । एवं सुबहवो युद्धे ततक्षुः सायकैर्दृढम्
त्या वीराला वेढून, धृतराष्ट्रपक्षातील मोठ्या रथी वीरांनी युद्धात त्याच्यावर असंख्य बाणांचा मारा केला.
स तेषां रथिनां वीरः पितुस्तुल्यपराक्रमः । सदृशो वासुदेवस्य विक्रमेण बलेन च
तो रथी वीर, आपल्या वडिलांसारख्या पराक्रमाचा, आणि धैर्य व बळात वासुदेवासारखा होता.
उभयोः सदृशं कर्म स पितुर्मातुलस्य च । रणे बहुविधं चक्रे सर्वशस्त्रभृतां वरः
कृत्य आणि शौर्यात तो वडील आणि मामा दोघांसारखाच होता; युद्धात त्याने अनेक प्रकारची शस्त्रकौशल्ये दाखवली, कारण तो सर्व शस्त्रधारींपैकी श्रेष्ठ होता.
ततो धनञ्जयो वीरो विनिघ्नंस्तव सैनिकान् । आससाद रणे भीष्मं पुत्रप्रेप्सुरमर्षणः
मग धनंजय अर्जुन, तुझे सैनिक मारत, युद्धात आपल्या पुत्राच्या ओढीने आणि संतापाने भीष्माजवळ गेला.
तथैव समरे राजन्पिता देवव्रतस्तव । आससाद रणे पार्थं स्वर्भानुरिव भास्करम्
त्याचप्रमाणे, राजन, तुझ्या वडिलांनी देवव्रतानेही रणात पार्थाजवळ वाट धरली, जसा स्वरभानू सूर्याजवळ जातो.
ततः सरथनागाश्वाः पुत्रास्तव जनेश्वर । परिवव्रू रणे भीष्मं जुगुपुश्च समन्ततः
मग, नराधिपा, तुझे पुत्र रथ, हत्ती आणि घोड्यांसह रणात भीष्माला वेढून, सर्व बाजूंनी त्याचे रक्षण करू लागले.
तथैव पाण्डवा राजन्परिवार्य धनञ्जयम् । रणाय महते युक्ता दंशिता भरतर्षभ
त्याचप्रमाणे, राजन, पांडवांनी धनंजयाला वेढून, मोठ्या युद्धासाठी सज्ज होऊन, निर्धाराने उभे राहिले, हे भरतश्रेष्ठ.
शारद्वतस्ततो राजन्भीष्मस्य प्रमुखे स्थितम् । अर्जुनं पञ्चविंशत्या सायकानां समाचिनोत्
मग, राजन, शारद्वतपुत्र कृपाने भीष्मासमोर उभा राहून, अर्जुनावर पंचवीस बाणांचा मारा केला.
प्रत्युद्गम्याथ विव्याध सात्यकिस्तं शितैः शरैः । पाण्डवप्रियकामार्थं शार्दूल इव कुञ्जरम्
मग सात्यकीनं त्याला तोंड देत पांडवांना आनंद मिळावा म्हणून तीक्ष्ण बाणांनी त्याच्यावर हल्ला केला, जणू काही वाघाने हत्तीवर झडप घातली.
गौतमोऽपि त्वरायुक्तो माधवं नवभिः शरैः । हृदि विव्याध संक्रुद्धः कङ्कपत्रपरिच्छदैः
गौतमानेही वेगाने, क्रोधाने, कंकाच्या पिसांनी मढवलेल्या नऊ बाणांनी माधवाच्या छातीवर घाव घातला.
शैनेयोऽपि ततः क्रुद्धश्चापमानम्य वेगवान् । गौतमान्तकरं तूर्णं समाधत्त शिलीमुखम्
तेव्हा शैनेयनंही रागाने धनुष्य वाकवत वेगाने एक घातक बाण गौतमाचा अंत करण्यासाठी सोडला.
तमापतन्तं वेगेन शक्राशनिसमद्युतिम् । द्विधा चिच्छेद संक्रुद्धो द्रौणिः परमकोपनः
तो बाण वज्रासारखा चमकत वेगाने येताना द्रौणीनं प्रचंड रागाने दोन तुकडे करून तो छेदला.