घटोत्कचोऽथ संक्रुद्धो भगदत्तमुपाद्रवत्। विकटः परुषो राजन्दीप्तास्यो दीप्तलोचनः
मग घटोत्कच प्रचंड संतापाने भगदत्तावर चालून गेला. तो भयंकर आणि कठोर दिसत होता, राजन, त्याचे तोंड आणि डोळे ज्वाळांनी पेटलेले होते.
रूपं विभीषणं कृत्वा रोषेण प्रज्वलन्निव । जग्राह विमलं शूलं गिरीणामपि दारणम्
तो भीषण रूप धारण करून, संतापाने जणू जळत होता. त्याने एक निर्मळ भाला उचलला, जो पर्वतही फाडू शकतो असा होता.
नागं जिघांसुः सहसा चिक्षेप च महाबलः। स विस्फुलिङ्गमालाभिः समन्तात्परिवेष्टितम्
सर्पाचा वध करण्याची इच्छा ठेवून, त्या बलाढ्य योद्ध्याने तो शस्त्र वेगाने फेकला, ज्याभोवती सर्व बाजूंनी ठिणग्यांची माळ चमकत होती.
तमापतन्तं सहसा दृष्ट्वा प्राग्ज्योतिषो नृपः । चिक्षेप रुचिरं तीक्ष्णमर्धचन्द्रं सुदारुणम्
तो शस्त्र वेगाने आपल्यावर येताना पाहून, प्राग्ज्योतिषाचा राजा लगेचच एक सुंदर, धारदार आणि अत्यंत भयंकर अर्धचंद्राकार बाण सोडला.
चिच्छेद तन्महच्छूलं तेन बाणेन वेगवान् । उत्पपात द्विधा च्छिन्नं शूलं हेमपरिष्कृतम्
त्या वेगवान बाणाने त्याने ते मोठे शूल छाटले; दोन तुकडे झालेले, सोन्याने सजवलेले ते शूल हवेत उडाले.
महाशनिर्यथा भ्रष्टा शक्रमुक्ता नभोगता । शूलं निपतितं दृष्ट्वा द्विधा कृत्तं च पार्थिवः
इंद्राने सोडलेल्या मोठ्या वज्रासारखे ते शूल आकाशातून खाली पडताना, दोन तुकडे झालेले पाहून राजा आश्चर्यचकित झाला.
रुक्मदण्डां महाशक्तिं जग्राहाग्निशिखोपमान् । चिक्षेप तां राक्षसस्य तिष्ठितिष्ठेति चाब्रवीत्
त्याने सोन्याचा दांडा असलेली, अग्निसारखी तेजस्वी मोठी शक्ती उचलली आणि राक्षसाकडे फेकली, 'थांब, थांब!' असे मोठ्याने ओरडला.
तामापतन्तीं संप्रेक्ष्य वियत्स्थामशनीमिव । उत्पत्य राक्षसस्तूर्णं जग्राह च ननाद च
ती शस्त्र आकाशातील उल्केसारखी वेगाने येताना पाहून, राक्षस पटकन उडी मारून ती पकडली आणि मोठ्याने गर्जना केली.
बभञ्ज चैनां त्वरितो जानुन्यारोप्य भारत। पश्यतः पार्थिवेन्द्रस्य तदद्भुतमिवाभवत्
त्याने ती शक्ती गुडघ्यावर ठेवून पटकन मोडली, हे भारत, आणि राजाने पाहताना ते दृश्य अगदी अद्भुत वाटले.
तदवेक्ष्य कृतं कर्म राक्षसेन बलीयसा। दिवि देवाः सगन्धर्वा मुनयश्चापि विस्मिताः
तो बलाढ्य राक्षसाने केलेला अद्भुत पराक्रम पाहून, स्वर्गातील देव, गंधर्व आणि ऋषी सगळेच आश्चर्यचकित झाले.
पाण्डवाश्च महाराज भीमसेनपुरोगमाः । साधुसाध्विति नादेन पृथिवीमन्वनादयन्
पांडव, भिमसेन पुढे असताना, 'शाबास! शाबास!' अशा गजराने संपूर्ण पृथ्वी दणाणून टाकली.
तं तु श्रुत्वा महानादं प्रहृष्टानां महात्मनाम् । नामृष्यत महेष्वासो भगदत्तः प्रतापवान्
त्या महान आत्म्यांच्या आनंदाने भरलेल्या मोठ्या गजराचा आवाज ऐकून, तेजस्वी धनुर्धारी भगदत्त याला ते सहन झाले नाही.
स विष्फार्य महच्चापमिन्द्राशानिसमप्रभम् । अभिदुद्राव वेगेन पाण्डवानां महारथान्
त्याने इंद्राच्या वज्रासारखे तेजस्वी मोठे धनुष्य ताणले आणि वेगाने पांडवांच्या महाबली रथींवर चालून गेला.
विसृजन्विमलांस्तीक्ष्णान्नाराचाञ्ज्वलनप्रभान् । भीममेकेन विव्याध राक्षसं नवभिः शरैः
तो अग्नीप्रमाणे तेजस्वी, धारदार आणि निर्मळ बाण सोडू लागला; त्याने भीमाला एका बाणाने आणि राक्षसाला नऊ बाणांनी घायाळ केले.
अभिमन्युं त्रिभिश्चैव केकयान्पञ्च पञ्चभिः । पूर्णायतविसृष्टेन शरेणानतपर्वणा
त्याने अभिमन्यूला तीन बाणांनी, आणि केकयांना प्रत्येकी पाच बाणांनी, पूर्ण ताणून सोडलेल्या, तुटलेले नसलेले बाण मारले.
बिभेद दक्षिणं बाहुं क्षत्रेदवस्य चाहवे । पपात सहसा तस्य सशरं धनुरुत्तमम्
त्याने युद्धात क्षत्रदेवाचा उजवा हात भेदला, आणि त्याच्या हातातून उत्तम धनुष्य व बाण अचानक खाली पडले.
द्रौपदेयांस्ततः पञ्च पञ्चभिः समताडयत् । भीमसेनस्य च क्रोधान्निजघान तुरंगमान्
यानंतर त्याने द्रौपदीच्या पाच पुत्रांना प्रत्येकी एक बाण मारला, आणि रागाने भीमसेनाच्या घोड्यांवर बाण सोडले.
ध्वजं केसरिणं चास्य चिच्छेद विशिखैस्त्रिभिः । निर्बिभेद त्रिभिश्चान्यैः सारथिं चास्य पत्रिभिः
त्याने तीन बाणांनी भीमसेनाचा केसरी ध्वज तोडला, आणि आणखी तीन बाणांनी त्याच्या सारथ्याला भोसकले.
स गाढविद्धो व्यथितो रथोपस्थ उपाविशत् । विशोको भरतश्रेष्ठ भगदत्तेन संयुगे
तीव्र जखमी होऊन, तो सारथी रथातच बसला; तरीही, हे भरतश्रेष्ठ, विशोक युद्धात भगदत्तामुळे विचलित झाला नाही.
ततो भीमो महाबाहुर्विरथो रथिनां वरः । गदां प्रगृह्य वेगेन प्रचस्कन्द रथोत्तमात्
मग बलाढ्य भिम, रथीमध्ये श्रेष्ठ असलेला, आपल्या उत्तम रथातून उतरला आणि गदा हातात घेऊन वेगाने पुढे गेला.
तमुद्यतगदं दृष्ट्वा सशृङ्गमिव पर्वतम् । तावकानां भयं घोरं समपद्यत भारत
गदा उचलून उभा असलेला तो पर्वताच्या शिखरासारखा दिसताच, तुझ्या सैन्यात भीषण भीती पसरली, हे भारत.
एतस्मिन्नेव काले तु पाण्डवः कृष्णसारथिः । आजगाम महाराज निघ्नञ्शत्रून्समन्ततः
त्याच वेळी, कृष्ण सारथी असलेला पांडव, राजन, सर्व बाजूंनी शत्रूंचा संहार करत तेथे आला.
यत्र तौ पुरुषव्याघ्रौ पितापुत्रौ महाबलौ । प्राग्ज्योतिषेण संयुक्तौ भीमसेनघटोत्कचौ
तेथे ते दोन पुरुषसिंह, म्हणजे भिमसेन आणि घटोत्कच हे बलवान पिता-पुत्र, प्राग्ज्योतिषाचा राजा यांच्यासह होते.
दृष्ट्वा च पाण्डवो भ्रातॄन्युध्यमानान्महारथान् । त्वरितो भरतश्रेष्ठ तत्रायुध्यत्किरञ्छरान्
आपले भाऊ, जे महाबली आणि महायोद्धा आहेत, युद्ध करताना पाहून, पांडवाने, भरातांमध्ये सर्वात वेगवान, तिथे बाणांचा वर्षाव करत युद्ध केले.
ततो दुर्योधनो राजा त्वरमाणो महारथः । सेनामचोदयत्क्षिप्रं रथनागाश्वसंकुलाम्
मग राजा दुर्योधन, तो महायोद्धा, घाईने, रथ, हत्ती आणि घोड्यांनी भरलेल्या आपल्या सैन्याला लवकर पुढे जायला लावले.
तामापतन्तीं सहसा कौरवाणां महाचमूम् । अभिदुद्राव वेगेन पाण्डवः श्वेतवाहनः
कौरवांची ती मोठी सेना अचानक धावत येताना पाहून, पांडवाने, पांढऱ्या घोड्यांच्या रथावरून, वेगाने तिच्यावर धाव घेतली.
भगदत्तश्च समरे तेन नागेन भारत। विमृद्गन्पाण्डवबलं युधिष्ठिरमुपाद्रवत्
आणि भगदत्ताने, हे भारत, युद्धात आपल्या हत्तीवरून पांडवांच्या सैन्यावर जोरदार हल्ला केला आणि युधिष्ठिराकडे पुढे गेला.
तदासीत्सुमहद्युद्धं भगदत्तस्य मारिष। पाञ्चालैः पाण्डवेयैश्च केकयैश्चोद्यतायुधैः
तेव्हा भगदत्त आणि पांडव, पांचाळ, केकय हे सर्व शस्त्र उचलून उभे असताना फार मोठे युद्ध झाले, प्रिय.
भीमसेनोऽपि समरे तावुभौ केशवार्जिनौ । अश्रावयद्यथावृत्तमिरावद्वधतुत्तमम्
आणि भिमसेनानेही, युद्धात, केशव आणि अर्जुन यांना इरावानच्या मृत्यूचे सर्व तपशील सांगितले.
पुत्रं विनिहतं श्रुत्वा इरावन्तं धन?ञ्जयः। दुःखेन महताऽऽविष्टो निःश्वसन्पन्नगो यथा
आपला पुत्र इरावान मारला गेला हे ऐकून, धनंजय मोठ्या दुःखाने ग्रासला गेला आणि सापासारखा दीर्घ श्वास घेत राहिला.