शरशक्त्यृष्टिनाराचैर्निघ्नन्तो गजयोधिनः । भिण्डिपालैस्तथा शूलैर्मुद्गरैः सपरश्वथैः
ते बाण, भाले, शूल, लोखंडी सळई, गदा, मोठे शूल, मुठी आणि कुऱ्हाडी यांनी हत्तींच्या योद्ध्यांना ठार करू लागले.
पर्वताग्रैश्च वृक्षैश्च निजघ्नुस्ते महागजान् । भिन्नकुम्भान्विरुधिरान्भिन्नगात्रांश्च वारणान्
पर्वतशिखरे आणि झाडे उचलून त्यांनी मोठ्या हत्तींवर प्रहार केले, त्यांचे मस्तक फोडले, अंग जखमी केले आणि रक्ताने माखून टाकले.
अपश्याम महाराज वध्यमानान्निशाचरैः । तेषु प्रक्षीयमाणेषु भग्नेषु गजयोधिषु
राजा, आम्ही पाहिले की राक्षसांनी हत्तींचे योद्धे मारले जात होते; ते नष्ट होत असताना आणि पळून जात असताना,
दुर्योधनो महाराज राक्षसान्समुपाद्रवत्। अमर्षवशमापन्नस्त्यक्त्वा जीवितात्मनः
राजा, दुर्योधन रागाने भरून, स्वतःच्या जीवाची पर्वा न करता, राक्षसांकडे धावून गेला.
मुमोच निशितान्बाणान्राक्षसेषु परंतप । जघान च महेष्वासः प्रधानांस्तत्र राक्षसान्
शत्रूंना जाळणाऱ्या त्या वीराने तीक्ष्ण बाण राक्षसांवर सोडले आणि त्या महान धनुर्धारीने तिथे त्यांच्या प्रमुखांना ठार केले.
संक्रुद्धो भरतश्रेष्ठ पुत्रो दुर्योधनस्तव । वेगवन्तं महारौद्रं विद्युज्जिह्वं प्रमाथिनम्
भरतश्रेष्ठा, तुझा मुलगा दुर्योधन प्रचंड रागावून, वेगवान, अत्यंत भयंकर, वीजेसारखी जीभ असणाऱ्या विध्वंसकावर तुटून पडला.
शरैश्चतुर्भिश्चतुरो निजघान महाबलः । ततः पुनरमेयात्मा शरवर्षं दुरासदम्
त्या बलाढ्याने चार बाणांनी चार जणांना घायाळ केले; मग, अमाप धैर्याने, सहन न होणारा बाणांचा वर्षाव सोडला.
मुमोच भरतश्रेष्ठो निशाचरबलं प्रति। तत्तु दृष्ट्वा महत्कर्म पुत्रस्य तव मारिष
भरतश्रेष्ठा, त्याने तो बाणांचा वर्षाव राक्षसांच्या सैन्यावर सोडला; तुझ्या मुलाचे हे महान कर्तृत्व पाहून, मारिष,
क्रोधेनाभिप्रजज्वाल भैमसेनिर्महाबलः । स विष्फार्य महच्चापमिन्द्राशनिसमप्रभम्
भीमसेन, युद्धात बलाढ्य, रागाने पेटून उठला; त्याने मोठे धनुष्य ताणले, जे इंद्राच्या वज्रासारखे चमकत होते.
अभिदुद्राव वेगेन दुर्योधनमरिन्दमम् । तमापतन्तमुद्वीक्ष्य कालसृष्टमिवान्तकम्
तो वेगाने दुर्योधनावर, शत्रूंचा संहार करणाऱ्यावर, धावून गेला; आणि तो जसा धावत येत होता, जणू काळाने निर्माण केलेला मृत्यूच समोर येतोय असे वाटले.
न विव्यथे महाराज पुत्रो दुर्योधनस्तव। अथैनमब्रवीत्क्रुद्धः क्रूरः संरक्तलोचनः
राजा, तुझा मुलगा दुर्योधन घाबरला नाही; मग तो रागाने, डोळे रक्ताळलेले असताना, कठोर शब्दात त्याला म्हणाला.
अद्यानृण्यं गमिष्यामि पितॄणां मातुरेव च। ये त्वया सुनृशंसेन दीर्घकालं प्रवासिताः
आज मी माझ्या पितरांचे आणि आईचे ऋण फेडीन, कारण तुझ्या निर्दयतेमुळे त्यांना तू फार काळ वनवासात पाठवलेस.
यच्च ते पाण्डवा राजंश्छलद्यूते पराजिताः । यच्चैव द्रौपदी कृष्णा एववस्त्रा रजस्वला
राजा, जेव्हा पांडवांना तू फसवणूक करून जुगारात हरवलेस, आणि जेव्हा कृष्णा द्रौपदीला एकच वस्त्र घालून, रजस्वला अवस्थेत, सभेत आणले,
सभामानीय दुर्बुद्धे बहुधा क्लेशिता त्वया। तव च प्रियकामेन आश्रमस्था दुरात्मना
दुष्ट बुद्धी असलेल्या, तू तिला सभेत आणून अनेक प्रकारे त्रास दिलास; आणि तुझ्या मनासारखे व्हावे म्हणून, आश्रमातील साधूंनाही, दुष्ट मनाने, त्रास दिलास.
सैन्धवेन परामृष्टा परिभूय पितॄन्मम । एतेषामपमानानामन्येषां च कुलाधम
सिंधू राजाने माझ्या पूर्वजांचा अपमान केला आहे. या कुलातील नीचाने आपल्याच आणि दुसऱ्यांच्या घराण्याला कलंक लावला आहे.
अन्तमद्य गमिष्यामि यदि नोत्सृजसे रणम्। एवमुक्त्वा तु हैडिम्बो महद्विष्फार्य कार्मुकम्
आज मी त्याचा अंत करीन, जर तू युद्ध सोडले नाहीस तर! असे म्हणून हिडिंबाचा मुलगा मोठ्या आवाजात धनुष्य वाजवत उभा राहिला.
संदश्य दशनैरोष्ठं सृकिणी परिसंलिहन्। शरवर्षेण महता दुर्योधनमवाकिरत्। पर्वतं वारिधाराभिः प्रावृषीव बलाहकः
तो दातांनी ओठ चावत, तोंडाच्या कडांना चाटत, मोठ्या प्रमाणात बाणांचा वर्षाव करून दुर्योधनावर झडप घालू लागला, जणू काही पावसाळ्यात मेघ पर्वतावर पाऊस पाडतो.
ततस्तद्बाणवर्षं तु दुःसहं दानवैरपि। दधार युधि राजेन्द्रो यथा वर्षं महाद्विपः
त्या बाणांच्या वर्षावाला, जो दानवांनाही सहन होत नाही, राजाने युद्धात मोठ्या हत्तीप्रमाणे धीराने तोंड दिले.
ततः क्रोधसमाविष्टो निःश्वसन्निव पन्नगः । संशयं परमं प्राप्तः पुत्रस्ते भरतर्षभ
मग तुझा मुलगा, भरपूर रागाने फुत्कार टाकत, जणू सर्पासारखा, मोठ्या संकटात सापडला.
मुमोच निशितांस्तीक्ष्णान्नाराचान्पञ्चविंशतिम्। तेऽपतन्सहसा राजंस्तस्मिन्राक्षसपुङ्गवे
त्याने पंचवीस तीक्ष्ण आणि धारदार लोखंडी बाण सोडले, जे झपाट्याने त्या राक्षसश्रेष्ठावर पडले.
आशीविषा इव क्रुद्धाः पर्वते गन्धमादने । स तैर्विद्धः स्रवन्रक्तं प्रभिन्न इव कुञ्जरः
गंधमादन पर्वतावर संतप्त सर्प जसे डंख मारतात, तसे ते बाण त्याला लागले आणि तो रक्तबंबाळ झाला, जणू जखमी हत्ती रक्त सांडतो.
दध्रे मतिं विनाशाय राज्ञः स पिशिताशनः। जग्राह च महाशक्तिं गिरीणामपि दारिणीम्
त्या मांसाहारी राक्षसाने राजाचा विनाश करण्याचा निर्धार केला आणि पर्वतही फाडू शकणारी मोठी भाला उचलली.
संप्रदीप्तां महोल्काभामशनिं ज्वलितामिव । तमागच्छन्महाबाहुर्जिघांसुस्तनयं तव
ती भाला जणू मोठ्या उल्केसारखी प्रज्वलित होती, वीजेसारखी चमकत होती. तो बलाढ्य वीर तुझ्या मुलाचा वध करण्याच्या इराद्याने पुढे गेला.
तामुद्यतामभिप्रेक्ष्य वङ्गानामधिपस्त्वरन् । कुञ्जरं गिरिसंकाशं राक्षसं प्रत्यचोदयत्
ती भाला उचललेली पाहून, वंग देशाचा राजा घाईने आपल्या पर्वतासारख्या मोठ्या हत्तीला राक्षसाकडे वळवू लागला.
स नागप्रवरेणाजौ बलिना शीघ्रगामिना । यतो दुर्योधनरथस्तं मार्गं प्रत्यषेधयत्
तो बलाढ्य, वेगवान आणि श्रेष्ठ हत्ती घेऊन, जिथे दुर्योधनाची रथयात्रा होती, तिथे त्याने मार्ग अडवला.
पन्थानं वारयामास कुञ्जरेण सुतस्य ते। मार्गमावारितं दृष्ट्वा राज्ञा वङ्गेन धीमता
त्याने आपल्या हत्तीने तुझ्या मुलाचा मार्ग रोखला. वंग देशाच्या बुद्धिमान राजाने मार्ग बंद केल्याचे पाहून—
घटोत्कचो महाराज क्रोधसंरक्तलोचनः । उद्यतां तां महाशक्तिकं तस्मिंश्चिक्षेप वारणे
घटोत्कच, राजन, रागाने डोळे लाल करून, ती मोठी भाला त्या हत्तीवर फेकली.
स तयाऽभिहतो राजंस्तेन बाहुप्रमुक्तया। संजातरुधिरोत्पीडः पपात च ममार च
त्या भालेने, जी त्याच्या हातातून सोडली होती, हत्तीला जबर जखम झाली, त्याचे रक्त वाहू लागले, तो खाली पडला आणि मरण पावला.
पतत्यथ गजे चापि वङ्गानामीश्वरो बली। जवेन समभिद्रुत्य जगाम धरणीतलम्
हत्ती खाली पडताच, वंग देशाचा बलाढ्य राजा वेगाने उडी मारून जमिनीवर उतरला.
दुर्योधोऽपि संप्रेक्ष्य पतितं वरवारणम् । प्रभग्नं च बलं दृष्ट्वा जगाम परमां व्यथाम्
दुर्योधनाने तो श्रेष्ठ हत्ती पडलेला आणि आपले सैन्य तुटलेले पाहून मनात मोठी वेदना अनुभवली.