कामवर्णजवैरश्वैः सर्वतः शुशुभे वृतः । ते हयाः काञ्चनापीडा नानावर्णा मनोजवाः
हवे तसे रंग, वेग आणि जातीचे घोडे चारही बाजूंनी त्याला वेढून होते, आणि त्या सोन्याच्या मस्तकपट्ट्यांनी सजलेल्या, विविध रंगांच्या, वाऱ्यासारख्या वेगवान घोड्यांमुळे तो तेजस्वी दिसत होता.
उत्पेतुः सहसा राजन्हंसा इव महोदधौ । ते त्वदीयान्समासाद्य हयसंघान्मनोजवान्
राजा, ते घोडे अचानक मोठ्या समुद्रातल्या हंसांसारखे उडून गेले; आणि ते वेगवान घोडे तुझ्या घोड्यांच्या सैन्याला भिडले.
क्रोडैः क्रोडानभिघ्नन्तो घोणाभिश्च परस्परम् । निपेतुः सहसा राजन्सुवेगाभिहता भुवि
ते घोडे एकमेकांच्या छातीला छाती आणि नाकाला नाक भिडवत होते, आणि मोठ्या वेगाने जमिनीवर कोसळले, राजा.
निपतद्भिस्तथा तैश्च हयसङ्घैः परस्परम् । शुश्रुवे दारुणः शब्दः सुपर्णपतने यथा
अशा प्रकारे ते घोड्यांचे सैन्य एकमेकांवर आदळले, तेव्हा आकाशातून सुपर्णाचा पडण्यासारखा भयंकर आवाज ऐकू आला.
तथैव तावका राजन्समेत्यान्योन्यमाहवे । परस्परवधं घोरं चक्रुस्ते हयसादिनः
राजा, त्याचप्रमाणे तुझे घोडेस्वारही युद्धात एकमेकांना भेटले आणि एकमेकांचा भयंकर संहार करू लागले.
तस्मिंस्तथा वर्तमाने संकुले तुमुले भृशम् । उभयोरपि संशान्ता हयसङ्घाः समन्ततः
अशा त्या गोंधळलेल्या आणि भीषण गडबडीत, दोन्ही बाजूंच्या घोड्यांची सैन्ये सर्वत्र शांत झाली.
प्रक्षीणसायकाः शूरा निहताश्वाः श्रमातुराः । विलयं समनुप्राप्तास्तक्षमाणाः परस्परम्
शूर वीरांचे बाण संपले, घोडे मारले गेले, ते थकलेले होते आणि एकमेकांना सहन करत मागे हटले.
ततः क्षीणे हयानिके किंचिच्छेषे च भारत । सौबलस्यानुजाः शूरा निर्गता रणमूर्धनि
मग घोड्यांचे सैन्य जवळजवळ नष्ट झाल्यावर आणि थोडेच उरले असताना, हे भारत, सौबलाच्या धाडसी लहान भावंडांनी रणभूमीच्या मध्यभागी प्रवेश केला.
वायुवेगसमस्पर्शाञ्जवे वायुसमांश्च ते। आरुह्य बलसंपन्नान्वयःस्थांस्तुरगोत्तमान्
वाऱ्यासारखा वेग आणि स्पर्श असलेले, बलवान आणि स्थिर असे उत्तम घोडे चढून ते ठामपणे उभे राहिले.
गजो गवाक्षो वृषकश्चर्मवानार्जयः शुकः। षडेते बलसंपन्ना निर्ययुर्महतो बलात्
गज, गवाक्ष, वृषक, चर्मवान, अर्जय आणि शुक — हे सहा बलवान वीर मोठ्या सैन्यातून बाहेर पडले.
वार्यमाणाः शकुनिना स्वैश्च योधैर्महाबलैः । सन्नद्धा युद्धकुशला रौद्ररूपा महाबलाः
शकुनी आणि त्यांच्या स्वतःच्या बलाढ्य सैनिकांनी थांबवण्याचा प्रयत्न केला तरी, ते सर्व शस्त्रबद्ध, युद्धात निपुण, भयंकर रूपाचे आणि प्रचंड बळाचे होते.
तदनीकं महाबहो भित्त्वा परमदुर्जयम् । बलेन महता युक्ताः स्वर्गाय विजयैषिणः
हे महाबाहो, त्या जिंकता न येणाऱ्या सैन्याचा भेद करून, मोठ्या बळाने सज्ज होऊन, विजय आणि स्वर्गासाठी ते पुढे गेले.
विविशुस्ते तदा हृष्टा गान्धारा युद्धदुर्मदाः । तान्प्रविष्टांस्तदा दृष्ट्वा इरावानपि वीर्यवान्
तेव्हा युद्धात मद्यपान केल्यासारखे आनंदी गांधार वीर आनंदाने आत गेले; ते आत जाताना पाहून, वीर इरावान—
अब्रवीत्समरे योधान्स्वान्विचित्रहयस्थितान् । यथैते धार्तराष्ट्रस्य योधाः सानुगवाहनाः
युद्धात आपल्या सुंदर घोड्यांवर बसलेल्या सैनिकांना इरावान म्हणाला, "जसे हे धृतराष्ट्राचे सैनिक आपल्या अनुयायांसह आणि वाहनांसह आहेत—"
हन्यन्ते समरे सर्वे तथा नीतिर्विधीयताम् । बाढमित्येवमुक्त्वा ते सर्वे योधा इरावतः
समरात सर्वांना मारावे आणि त्यानुसार युक्ती आखावी, असे सांगितल्यावर इरावानसह सर्व योद्धे 'ठीक आहे' असे म्हणाले.
जघ्नुस्तेषां बलानीकं दुर्जयं समरे परैः । तदनीकमनीकेन समरे वीक्ष्य पातितम्
त्यांनी शत्रूंच्या जिंकता न येणाऱ्या सैन्याला युद्धात पराभूत केले; आणि अनिकेनाने ते सैन्य खाली घातलेले पाहून,
अमृष्यमाणास्ते सर्वे सुबलस्यात्मजा रणे । इरावन्तमभिद्रुत्य सर्वतः पर्यवारयन्
सुबळाचे सर्व पुत्र हे सहन करू शकले नाहीत आणि त्यांनी सर्व बाजूंनी इरावानवर झडप घालून त्याला वेढून टाकले.
ताडयन्तः शितैः प्रासैश्चोदयन्तः परस्परम्। ते शूराः पर्यधावन्त कुर्वन्तो महदाकुलम्
ते शूरवीर धारदार भाले मारत आणि एकमेकांना उत्तेजन देत इधर-तिथे धावत होते, त्यामुळे मोठा गोंधळ उडाला.
इरावानथ निर्भिन्नः प्रासैस्तीक्ष्णैर्महात्मभिः । स्रवता रुधिरेणाक्तस्तोत्रैर्विद्ध इव द्विपः
तेव्हा इरावान महान योद्ध्यांच्या धारदार भाल्यांनी छिद्रित झाला आणि त्याच्या अंगावरून रक्त वाहू लागले, जणू काही अंकुशाने जखमी झालेला हत्ती.
उरस्यपि च पृष्ठे च पार्श्वयोश्च भृशाहतः । एको बहुभिरत्यर्थं धैर्याद्राजन्न विव्यथे
छाती, पाठ आणि कडेवर जोरात घाव बसले तरी, एकटा असूनही अनेकांनी घेरलेला इरावान आपल्या धैर्यामुळे डगमगला नाही, राजन.
इरावानपि संक्रुद्धः सर्वास्तान्निशितैः शरैः । मोहयामास समरे विद्ध्वा परपुरंजयः
इरावानही संतापून, युद्धात आपल्या धारदार बाणांनी सर्वांना गोंधळात टाकू लागला, तो शत्रूंच्या नगरांचा विजेता होता.
प्रासानुत्कृष्य तरसा स्वशरीरादरिन्दमः । तैरेव ताडयामास सुबलस्यात्मजान्रणे
इरावानाने आपल्या शरीरातून भाले जोरात ओढून काढले आणि त्याच भाल्यांनी युद्धात सुबळाच्या पुत्रांना मारले.
विकृष्य च शितं खङ्गं गृहीत्वा च शरावरम् । पदातिर्द्रुतमागच्छज्जिघांसुः सौबलान्युधि
नंतर त्याने धारदार तलवार काढली आणि बाणांचे भरण घेतले, पायदळ योद्धा म्हणून तो झपाट्याने सुबळाच्या पुत्रांना मारण्यासाठी पुढे गेला.
ततः प्रत्यागतप्राणाः सर्वे ते सुबलात्मजाः । भूयः क्रोधसमाविष्टा इरावन्तमभिद्रुताः
मग सर्व सुबळपुत्रांनी पुन्हा श्वास घेतला आणि संतापाने भरून इरावानवर पुन्हा झडप घातली.
इरावानपि खङ्गेन दर्शयन्पाणिलाघवम् । अभ्यवर्तत देवांश्च मानुषांश्चैव संयुगे
इरावाननेही तलवार आणि हातातील कौशल्य दाखवत, युद्धात देव आणि माणसे दोघांवरही तुटून पडला.
लाघवेनाथ चरतः सर्वे ते सुबलात्मजाः । अन्तरं नाभ्यगच्छन्त चरन्तः शीघ्रगैर्हयैः
मात्र इरावान वेगाने फिरत असल्यामुळे, सुबळाचे सर्व पुत्र वेगवान घोड्यांवर असतानाही त्याला पकडू शकले नाहीत.
भूमिष्ठमथ तं सह्ख्ये ह्यन्तरिक्षादवप्लुतम् । परिवार्य भृशं सर्वे ग्रहीतुमुपचक्रमुः
मग तो आकाशातून खाली जमिनीवर उडी मारताच, सर्वांनी त्याला घेरून पकडण्यासाठी जोरात वेढा घातला.
अथाभ्याशगतानां तेषां गात्राण्यकृन्तत । असिहस्तोऽस्त्रहस्तानां तेषां गात्राण्यकृन्तत
ते जवळ आले असता, इरावान तलवार हातात घेऊन, शस्त्रधारी शत्रूंच्या अंगांचे तुकडे करू लागला.
आयुधानि च सर्वेषां बाहूनपि विभूषितान्। अपतन्त निकृत्ताङ्गा मृता भूमौ गतासवः
सर्वांची शस्त्रे आणि त्यांच्या अलंकारिक बाहूदेखील तुटून खाली पडली; त्यांची शरीरे तुकडे होऊन प्राण गेलेले होते.
वृषकस्तु महाराज बहुधा विपरिक्षतः। अमुच्यत महारौद्रात्तस्माद्वीरावकर्तनात्
पण राजन, वृषक हा अनेक प्रकारे जखमी झाला तरी, त्या भयंकर वीरांच्या कत्तलीतून सुटला.