तं तु च्छित्वा रणे भीष्मो नाराचं कलसंमितम् । नजघ्ने कौरवेन्द्रस्य हयान्काञ्चनभूषणान्
युद्धात तो कलशासारखा बाण छाटल्यानंतरही, भीष्माने कौऱव राजाच्या सोन्याने सजवलेल्या घोड्यांवर वार केला नाही.
हताश्वं तु रथं त्यक्त्वा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः। आरुरोह रथं तूर्णं नकुलस्य महात्मनःक
घोडे मारले गेल्यावर, धर्मपुत्र युधिष्ठिराने आपला रथ सोडला आणि पटकन महात्मा नकुलाच्या रथावर चढला.
यमावपि हि संक्रुद्धः समासाद्य रणे तदा । शरैः संछादयामास भीष्मः परपुरंजयः
मग शत्रूंच्या नगरांचा विजेता भीष्म, युद्धात रागावलेल्या त्या दोन्ही भावांना भेटून, त्यांना बाणांच्या वर्षावात झाकून टाकले.
तौ तु दृष्ट्वा महाराज भीष्मबाणप्रपीडितौ। जगाम परमां चिन्तां भीष्मस्य वधकाङ्क्षया
राजा, भीष्माच्या बाणांनी त्या दोन्ही भावांना त्रस्त झालेले पाहून, युधिष्ठिर भीष्माच्या मृत्यूची इच्छा धरून मोठ्या चिंताेत पडला.
ततो युधिष्ठिरो वश्यान्राज्ञस्तान्समचोदयत् । भीष्मं शान्तनवं सर्वे निहतेति सुहृद्गणान्
मग युधिष्ठिराने आपल्या आज्ञाधारक राजमित्रांना उद्युक्त केले, 'आपण सर्वांनी मिळून शांतनुपुत्र भीष्माचा वध करूया!'
ततस्ते पार्थिवाः सर्वे श्रुत्वा पार्थस्य भाषितम् । महता रथवंशेन परिवव्रुः पितामहम्
पृथेच्या पुत्राचे हे शब्द ऐकून, सर्व राजांनी मोठ्या रथांच्या फौजेसह पितामह भीष्माला वेढले.
स समन्तात्परिवृतः पिता देवव्रतस्तव। चिक्रीड धनुषा राजन्पातयानो महारथान्
राजन, तुझ्या वडिलांना, देवव्रतांना सर्व बाजूंनी वेढा घातला असतानाही, त्यांनी धनुष्य हातात घेऊन मोठ्या योद्ध्यांना सहजपणे खाली पाडत होते.
तं चरन्तं रणे पार्था ददृशुः कौरवं युधि। मृगमध्यं प्रविश्येव यथा सिंहशिशुं वने
पृथेचे पुत्र युद्धभूमीत त्या कौरवाला पाहत होते, तो जसा शिकारांच्या मध्ये शिरणारा सिंहाचा पिल्लू असतो, तसा तो वीर योद्ध्यांच्या मध्ये वावरत होता.
तर्जयानं रमे वीरांस्त्रासयानं च सायकैः । दृष्ट्वा त्रेसुर्महाराज सिंहं मृगगणा इव
त्याने वीरांना धमकावत आणि बाणांनी घाबरवत असल्याचे पाहून, राजन, सर्व योद्धे सिंहासमोर असलेल्या हरणांच्या कळपाप्रमाणे थरथर कापू लागले.
रणे भारत सिंहस्य ददृशुः क्षत्रिया गतिम्। अग्नेर्वायुसहायस्य यथा कक्षं दिधक्षतः
भारता, त्या सिंहासारख्या पुरुषाची युद्धातील चाल कशत्रियांना अग्नी वाऱ्याच्या मदतीने जंगल जाळायला निघाल्यासारखी दिसत होती.
शिरांसि रथिनां भीष्मः पातयामास संयुगे। तालेभ्यः परिपक्वानि फलानि कुशलो नरः
भीष्मांनी युद्धात रथारूढ योद्ध्यांची शिरे खाली पाडली, जणू एखादा कुशल मनुष्य ताडाच्या झाडावरची पिकलेली फळे खाली पाडतो.
पतद्भिश्च महाराज शिरोभिर्धरणीतले। बभूव तुमुलः शब्दः पततामश्मनामिव
राजन, त्या पडणाऱ्या शिरांमुळे जमिनीवर मोठा गोंगाट झाला, जणू दगड खाली पडताना होतो तसा.
तस्मिन्सुतुमुले युद्धे वर्तमाने भयानके। सर्वेषामेव सैन्यानामासीद्व्यतिकरो महान्
त्या अत्यंत गोंगाटमय आणि भयानक युद्धात सर्व सैन्यांमध्ये मोठा गोंधळ माजला.
भिन्नेषु तेषु व्यूहेषु क्षत्रिया इतरेतरम् । एकमेकं समाहूय युद्धायैवावतस्थिरे
त्या वेळी युद्धातील मांडणी तुटल्यावर, कशत्रियांनी एकमेकांना आव्हान दिले आणि प्रत्येकाने समोरच्या शत्रूला लढायला बोलावले.
शिखण्डी तु समासाद्य भरतानां पितामहम् । अभिदुद्राव वेगेन तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्
शिखंडीने भरतांच्या पितामहांच्या जवळ जाऊन वेगाने धाव घेतली आणि 'थांब, थांब' असे मोठ्याने म्हणत त्यांच्यावर चाल करून गेला.
अनादृत्य ततो भीष्मस्तं शिखण्डिनमाहवे । प्रययौ सृञ्जयान्क्रुद्धः स्त्रीत्वं तस्य विचिन्तयन्
मग भीष्मांनी त्या शिखंडीला युद्धात दुर्लक्ष केले आणि त्याच्या स्त्रीत्वाचा विचार करत रागाने सृंजयांवर चाल करून गेले.
सृंजयास्तु ततो दृष्ट्वा हृष्टं भीष्म महारणे । सिंहनादांश्च विविधांश्चक्रुः शङ्खविमिश्रितान्
मग सृंजयांनी, भीष्म मोठ्या युद्धात आनंदी असल्याचे पाहून, विविध सिंहगर्जना केल्या आणि त्या शंखध्वनींमध्ये मिसळल्या.
ततः प्रववृते युद्धं व्यतिषक्तरथद्विपम् । पश्चिमां दिशमासाद्य स्थिते सवितरि प्रभो
मग सूर्य पश्चिम दिशेला स्थिर असताना, रथ आणि हत्ती एकमेकांत मिसळले आणि युद्ध पुन्हा सुरू झाले.
धृष्टद्युम्नोऽथ पाञ्चाल्यः सात्यकिश्च महारथः । पीडयन्तौ भृशं सैन्यं शक्तितोमरवृष्टिभिः
त्यावेळी पांचाळांचा धृष्टद्युम्न आणि बलवान सात्यकी यांनी भाले आणि तोमरांच्या वर्षावाने सैन्यावर जोरदार हल्ला केला.
शस्त्रैश्च बहुभी राजञ्जघ्नतुस्तावकान्रणे । ते हन्यमानाः समरे तावका भरतर्षभ
राजन, त्यांनी अनेक शस्त्रांनी तुझ्या सैन्यावर प्रहार केला; आणि भरतश्रेष्ठा, तुझे योद्धे त्या युद्धात मारले गेले.
आर्यां युद्धे मतिं कृत्वा न त्यजन्ति स्म संयुगम्। यथोत्साहं तु समरे निजघ्नुस्तावका रणे
युद्धात आर्यपणा ठेवण्याचा निर्धार करून, त्यांनी युद्ध सोडले नाही; प्रत्येकाने आपल्या शक्तीनुसार तुझ्या सैन्यावर प्रहार केला.
तत्राक्रन्दो महानासीत्तावकानां महात्मानाम् । वध्यतां समरे राजन्पार्षतेन महात्मना
राजन, युद्धात पृथ्षतानंदनाने तुझ्या बलाढ्य योद्ध्यांना मारताना मोठा आक्रोश उठला.
तं श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां महारथौ । विन्दानुविन्दावावन्त्यौ पार्षतं प्रत्युपस्थितौ
तुझ्या सैन्याचा तो भयंकर गजर ऐकून, अवंतीचे दोन महायोद्धे, विंद आणि अनुविंद, पृथ्षतानंदनावर चाल करून गेले.
तौ तस्य तुरगान्हत्वा त्वरमाणौ महारथौ । छादयामासतुरुभौ शरवर्षेण पार्षतम्
त्या दोन्ही महायोद्ध्यांनी त्याचे घोडे मारून, वेगाने पृथ्षतानंदनावर बाणांचा वर्षाव केला.
अवप्लुत्याथ पाञ्चाल्यो रथात्तूर्णं महाबलः । आरुरोहक रथं तूर्णं सात्यकेस्तु महात्मनः
मग पाञ्चालीचा पराक्रमी पुत्र आपल्या रथावरून झपाट्याने खाली उतरला आणि लगेचच सात्यकी या महान आत्म्याच्या रथावर चढला.
ततो युधिष्ठिरो राजा महत्या सेनया वृतः। आवन्त्यौ समरे क्रुद्धावभ्ययात्स परंतपौ
यानंतर, मोठ्या सैन्याने वेढलेला राजा युधिष्ठिर रणभूमीत संतप्त आणि भयंकर लढणाऱ्या अवंती बंधूंवर चालून गेला.
तथैव तव पुत्रोऽपि सर्वोद्योगेन मारिष । विन्दानुविन्दौ समरे परिवार्यावतस्थिवान्
त्याचप्रमाणे, हे भरतवंशीय, तुझा पुत्रही सर्व शक्तीनिशी युद्धात विंद आणि अनुविंद यांना वेढून उभा राहिला.
अर्जुनश्चापि संक्रुद्धः क्षत्रियान्क्षत्रियर्षभः । अयोधयत संग्रामे वज्रपाणिरिवासुरान्
अर्जुनसुद्धा, क्षत्रियांतला वाघ, प्रचंड संतापाने रणभूमीत इतर वीरांशी लढू लागला, जणू काही वज्रधारी इंद्र असुरांशी लढतो आहे.
द्रोणास्तु समरे क्रुद्धः पुत्रस्य प्रियकृत्तव । व्यधमत्सर्वपाञ्चालांस्तूलराशिमिवानलः
द्रोण, युद्धात संतप्त झालेला आणि तुझ्या पुत्रावर प्रेम करणारा, सर्व पाञ्चालांना जणू कोरड्या गवताच्या राशीवर जाळणाऱ्या आगीसारखा, पराभूत करू लागला.
दुर्योधनपुरोगास्तु पुत्रास्तव विशांपते । परिवार्य रणे भीष्मं युयुधुः पाण्डवैः सह
मग तुझ्या पुत्रांनी, दुर्योधनाच्या पुढाकाराने, रणभूमीत भीष्माला वेढून पांडवांशी घनघोर युद्ध सुरू केले.