सत्वरं च रणे राजंस्तस्य वाहान्महात्मनः । निजघान शरैः क्षिप्रं सूतं च सुमहाबलः
रणात त्या महात्म्याच्या घोड्यांना आणि त्याच्या बलाढ्य सारथीलाही त्या पराक्रमी राजाने बाणांनी पटकन मारले.
हताश्वं तु रथं त्यक्त्वा दृष्ट्वा राज्ञोऽस्य पौरुषम् । विप्रदुद्राव वेगेन श्रुतायुः समरे तदा
घोडे मारले गेले आणि रथ सोडावा लागला, राजाचा पराक्रम पाहून श्रुतायू तेव्हा युद्धातून वेगाने पळून गेला.
तस्मिञ्जिते महेष्वासे धर्मपुत्रेण संयुगे। दुर्योधनबलं राजन्सर्वमासीत्पराङ्भुखम्
त्या महाशूर धनुर्धाराला धर्मपुत्राने युद्धात जिंकल्यावर, हे राजा, दुर्योधनाचे सर्व सैन्य पळू लागले.
एवं जित्वा महाराज धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । व्यात्ताननो यथा कालस्तव सैन्यं जघान ह
अशा रीतीने, हे महराजा, धर्मपुत्र युधिष्ठिराने विजय मिळवून, काळासारखा मोठ्या तोंडाने तुझे सैन्य संहारले.
चेकितानस्तु वार्ष्णेयो गौतमं रथिनां वरम् । प्रेक्षतां सर्वसैन्यानां छादयामास सायकैः
पण वृष्णिकुलातील चेकितानाने, सर्व सैन्य पाहत असताना, रथींच्या श्रेष्ठ कृपाला बाणांनी झाकून टाकले.
संनिवार्य शरांस्तांस्तु कृपः शारद्वतो युधि। चेकितानां रणे यत्तं राजन्विव्याध पत्रिभिः
युद्धात त्या बाणांना परतवून, शारद्वतपुत्र कृपाने रणात चेकितानाच्या अंगावर बाणांचा मारा केला, हे राजा.
अथापरेण भल्लेन धनुश्चिच्छेद मारिष । सारथिं चास्य समरे क्षिप्रहस्तो न्यपातयत्
मग त्याने दुसऱ्या एका बाणाने धनुष्य तोडलं आणि युद्धात पटापट हात चालवत त्याचा सारथी खाली पाडला.
अश्वांस्छास्यावधीद्राजन्नुभौ तौ पार्ष्णिसारथी । अवप्लुत्य रथात्तूर्णं गदां जग्राह सात्वतः
राजा, त्याने त्याची घोडीही मारली, मागच्या सारथी आणि मुख्य सारथी दोघांनाही ठार केलं; मग सात्वताने झटकन रथावरून उडी मारून गदा उचलली.
स तया वीरघातिन्या गदया गदिनां वरः । गौतमस्य हयान्हत्वा सारथिं च न्यपातयत्
त्या वीरांचा संहार करणाऱ्या गदेनं, गदाधारींमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याने गौतमाच्या घोड्यांना ठार केलं आणि त्याचा सारथीही खाली पाडला.
भूमिष्ठो गौतमस्तस्य शरांश्चिक्षेप षोडशक । शरास्ते सात्वतं भित्त्वा प्राविशन्धरणीतलम्
गौतम जमिनीवर उभा राहून त्याच्यावर सोळा बाण सोडले; ते बाण सात्वताला भेदून जमिनीत घुसले.
चेकितानस्ततः क्रुद्धः पुनश्चिक्षेप तां गदाम् । गौतमस्य वधाकाङ्क्षी वृत्रस्येव पुरन्दरः
मग चेकितान रागाने पुन्हा गदा फेकली, गौतमाचा वध व्हावा म्हणून, जसा इंद्राने वृत्रावर केली होती तशी.
तामापतन्तीं विमलामश्यमगर्भां महागदाम्। शरैरनेकसाहस्त्रैर्वारयामास गौतमः
ती लोखंडी गदा वेगाने येताना, स्वच्छ आणि मोठी असताना, गौतमाने हजारो बाणांनी परतवली.
चेकितानस्ततः खङ्गं क्रोधादुद्धृत्य भारत। लाघवं परमास्थाय गौतमं समुपाद्रवत्
मग चेकितान रागाने तलवार उपसून, भरपूर चपळता दाखवत गौतमावर झेपावला.
गौतमोऽपि धनुस्त्यक्त्वा प्रगृह्यासिं सुसंयतः । वेगेन महता राजंश्चेकितानमुपाद्रवत्
गौतमानेही धनुष्य बाजूला ठेवून, तलवार घट्ट पकडली आणि राजन, मोठ्या वेगाने चेकितानावर धाव घेतली.
तावुभौ बलसंपन्नौ निस्त्रिंशवरधारिणौ । निस्त्रिंशाभ्यां सुतीक्ष्णाभ्यामन्योन्यं संततक्षतुः
दोघेही बलवान आणि उत्तम तलवारीने सज्ज होते; त्यांनी तीक्ष्ण तलवारीने एकमेकांवर वार केले.
निस्त्रिंशवेगाभिहतौ ततस्तौ पुरुषर्षभौ । धरणीं समनुप्राप्तौ सर्वभूतनिषेविताम्
एकमेकांच्या तलवारीच्या जोरदार घावांनी ते दोघेही, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, सर्व प्राण्यांनी सन्मानित अशा पृथ्वीवर कोसळले.
मूर्छयाऽभिपरीताङ्गौ व्यायामेन तु मोहितौ । ततोऽभ्यधावद्वेगेन भीमसेनः सुहृत्तया
त्यांची शरीरं थकव्याने आणि मूर्च्छेने भरली होती; मग भीमसेन, मैत्रीभावाने, वेगाने त्यांच्या दिशेने धावला.
चेकितानं तथाभूतं दृष्ट्वा समरदुर्मदः । रथमारोपयच्चैनं सर्वसैकन्यस्य पश्यतः
समरात वेडावलेल्या भीमसेनाने, चेकितान अशा अवस्थेत पाहून, सर्व सैन्याच्या समोर त्याला आपल्या रथावर उचलून घेतलं.
तथैव शकुनि शूरः स्यालस्तव विशांपतेक । आरोपयद्रथं तूर्णं गौतमं रथिनां वरम्
तसंच, शूर शकुनीनेही, राजन, झटकन गौतमाला, रथीमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याला, आपल्या रथावर बसवलं.
सौमदत्तिं ततः क्रुद्धो धृष्टकेतुर्महाबलः । नवत्या सायकैः क्षिप्रं राजन्विव्याध वक्षसि
मग धृष्टकेतू, प्रचंड शक्तिमान आणि संतापलेला, राजन, नव्वद बाणांनी सुमदत्ताच्या छातीवर झपाट्याने वार केले.
सौमदत्तिरुरस्थैस्तैर्भृशं बाणैरशोभत । मध्यंदिने महाराज रश्मिभिस्तपनो यथा
सौमदत्ताच्या छातीवर ती तीक्ष्ण बाणं चमकत होती; तो राजन, दुपारच्या सूर्याच्या किरणांसारखा तेजस्वी दिसत होता.
भूरिश्रवास्तु समरे धृष्टकेतुं महारथम् । हतसूतहयं चक्रे विरथं सायकोत्तमैः
समरात भूरिश्रवा या महायोद्ध्याने, धृष्टकेतूचे सारथी आणि घोडे मारून, उत्तम बाणांनी त्याला रथहीन केलं.
विरथं तं समालोक्य हताश्वं हतसारथिम् । महता शरवर्षेण च्छादयामास संयुगे
तो रथहीन, घोडे आणि सारथी मारलेला पाहून, त्याने युद्धात त्याच्यावर बाणांचा मोठा वर्षाव केला.
स तु तं रथमुत्सृज्य धृष्टकेतुर्महामनाः । आरुरोह ततो यानं शतानीकस्य मारिष
मग धृष्टकेतू, मोठ्या धैर्याचा, तो रथ सोडून शतानिकाच्या रथावर जाऊन बसला.
चित्रसेनो विकर्णश्च राजन्दुर्मर्षणस्तथा। रथिनो हेमसन्नाहाः सौभद्रमभिदुद्रुवुः
राजा, चित्रसेन, विकर्ण आणि दुर्मर्षण हे तिघेही सोन्याच्या कवचात सज्ज होऊन, रथावर बसून, सुभद्रपुत्राकडे धावले.
अभिमन्योस्ततस्तैस्तु घोरं युद्धमवर्तत। शरीरस्य यथा राजन्वातपित्तकफैस्त्रिभिः
त्या वीरांनी आणि अभिमन्यूने एकमेकांवर भयंकर युद्ध सुरू केले, जणू काही शरीराला वात, पित्त आणि कफ त्रास देतात तसं.
विरथांस्तव पुत्रांस्तु कृत्वा राजन्महाहवे । न जघान नरव्याघ्रः स्मरन्भीमवचस्तदा
राजा, त्या मोठ्या युद्धात अभिमन्यूनं तुझे पुत्र रथावरून खाली पाडले, पण भीमाचं वचन आठवून त्यांना मारलं नाही.
ततो राज्ञां बहुशतैर्गजाश्वरथयायिभिः । संवृतं समरे भीष्मं देवैरपि दुरासदम्
नंतर, भीष्म आजूबाजूला अनेक राजे, हत्ती, घोडे आणि रथांनी वेढला गेला, आणि तो देवांनाही जिंकता न येईल असा कठीण शत्रू ठरला.
प्रयान्तं शीघ्रमुद्वीक्ष्य परित्रातुं सुतांस्तव । अभिमन्युं समुद्दिश्य बालमेकं महारथम्
भीष्म तुझ्या मुलांना वाचवायला वेगाने पुढे येताना पाहून, त्याचं लक्ष त्या एकट्या, तरुण आणि मोठ्या रथावर असलेल्या अभिमन्यूकडे होतं.
वासुदेवमुवाचेदं कौन्तेयः श्वेतवाहनः । चोदयाश्वान्हृषीकेश यत्रैते बहुला रथाः
कुंतीपुत्र, पांढऱ्या ध्वजाचा अर्जुन, वासुदेवाला म्हणाला, 'हृषीकेशा, घोड्यांना पुढे घेऊन चल, जिथे हे अनेक रथ एकत्र झाले आहेत.'