अथापरेण भल्लेन केतुं तस्य महात्मनः । रथश्रेष्ठो रथात्तूर्णं भूमौ पार्थो न्यपातयत्
मग अर्जुनाने दुसऱ्या एका रुंद टोकाच्या बाणाने त्या महात्म्या राजाच्या रथावरील ध्वजाला पटकन खाली पाडले.
केतु निपतितं दृष्ट्वा श्रुतायुः स तु पार्थिवः । पाण्डवं विशिखैतीक्ष्णै राजन्विव्याध सप्तभिः
ध्वज खाली पडलेला पाहून, त्या राजाने, श्रुतायूने, पांडवाला सात तीक्ष्ण बाणांनी भोसकले, हे राजा.
ततः क्रोघात्प्रजज्वल धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । यथा युगान्ते भूतानि दिधक्षुरिव पावकः
तेव्हा धर्मपुत्र युधिष्ठिर संतापाने जळू लागला, जणू युगाच्या शेवटी सर्व प्राण्यांना जाळणारा अग्नीच.
क्रुद्धं तु पाण्डवं दृष्ट्वा देवगन्धर्वराक्षसाः । प्रविव्यधुर्महाराज व्याकुलं जाप्यभूज्जगत्
पांडव संतापलेला पाहून, देव, गंधर्व आणि राक्षस घाबरले, हे महराजा, आणि सगळ्या जगात गोंधळ माजला.
सर्वेषां चैव भूतानामिदमासीन्मनोगतम् । त्रींल्लोकान्म संक्रुद्धो नृपोऽयं धक्ष्यतीति वै
सर्व प्राण्यांच्या मनात असे वाटू लागले – 'हा राजा जर रोखला नाही, तर आपल्या संतापाने तीनही लोक जाळून टाकेल.'
ऋष..... देवाश्च चक्रुः स्वस्त्ययनं महत्। लोकानां नृपाशान्त्यर्थं क्रोधिते पाण्डवे तदा
त्या वेळी पांडव संतापला म्हणून, ऋषी आणि देवांनी लोकांच्या शांततेसाठी मोठ्या मंगलप्रार्थना केल्या.
स च क्रोधसमाविष्टः सृक्विणी परिसंलिहन । इवारात्सवपुर्घोरं युगान्तादित्यसन्निभम्
तो संतापाने भरून, ओठ चाटत, भीषण रूप धारण करून, युगाच्या शेवटीच्या सूर्यासारखा दिसत होता.
ततः सैन्यानि सर्वाणि तावकानि विशांपते । निराशान्यभवंस्तत्र जीवितं प्रति भारत
मग, हे राजाधिराज, तुझ्या सर्व सैन्याला तिथेच आपले प्राण वाचतील अशी आशा उरली नाही.
स तु धैर्येण तं कोपं सन्निवार्य महायशाः । श्रुतायुषः प्रचिच्छेद मुष्टिदेशे महाधनुः
पण त्या कीर्तीमानाने धीराने आपला राग आवरला आणि श्रुतायूच्या मोठ्या धनुष्याचा मूठीजवळ तुकडा केला.
अथैनं छिन्नधन्वानं नाराचेन स्तनान्तरे । निर्बिभेद रणे राजा सर्वसैन्यस्य पश्यतः
मग, सर्व सैन्य पाहत असताना, राजाने त्याचे धनुष्य तुटलेले असताना, रणात त्याच्या छातीला धारदार बाण घातला.
सत्वरं च रणे राजंस्तस्य वाहान्महात्मनः । निजघान शरैः क्षिप्रं सूतं च सुमहाबलः
रणात त्या महात्म्याच्या घोड्यांना आणि त्याच्या बलाढ्य सारथीलाही त्या पराक्रमी राजाने बाणांनी पटकन मारले.
हताश्वं तु रथं त्यक्त्वा दृष्ट्वा राज्ञोऽस्य पौरुषम् । विप्रदुद्राव वेगेन श्रुतायुः समरे तदा
घोडे मारले गेले आणि रथ सोडावा लागला, राजाचा पराक्रम पाहून श्रुतायू तेव्हा युद्धातून वेगाने पळून गेला.
तस्मिञ्जिते महेष्वासे धर्मपुत्रेण संयुगे। दुर्योधनबलं राजन्सर्वमासीत्पराङ्भुखम्
त्या महाशूर धनुर्धाराला धर्मपुत्राने युद्धात जिंकल्यावर, हे राजा, दुर्योधनाचे सर्व सैन्य पळू लागले.
एवं जित्वा महाराज धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । व्यात्ताननो यथा कालस्तव सैन्यं जघान ह
अशा रीतीने, हे महराजा, धर्मपुत्र युधिष्ठिराने विजय मिळवून, काळासारखा मोठ्या तोंडाने तुझे सैन्य संहारले.
चेकितानस्तु वार्ष्णेयो गौतमं रथिनां वरम् । प्रेक्षतां सर्वसैन्यानां छादयामास सायकैः
पण वृष्णिकुलातील चेकितानाने, सर्व सैन्य पाहत असताना, रथींच्या श्रेष्ठ कृपाला बाणांनी झाकून टाकले.
संनिवार्य शरांस्तांस्तु कृपः शारद्वतो युधि। चेकितानां रणे यत्तं राजन्विव्याध पत्रिभिः
युद्धात त्या बाणांना परतवून, शारद्वतपुत्र कृपाने रणात चेकितानाच्या अंगावर बाणांचा मारा केला, हे राजा.
अथापरेण भल्लेन धनुश्चिच्छेद मारिष । सारथिं चास्य समरे क्षिप्रहस्तो न्यपातयत्
मग त्याने दुसऱ्या एका बाणाने धनुष्य तोडलं आणि युद्धात पटापट हात चालवत त्याचा सारथी खाली पाडला.
अश्वांस्छास्यावधीद्राजन्नुभौ तौ पार्ष्णिसारथी । अवप्लुत्य रथात्तूर्णं गदां जग्राह सात्वतः
राजा, त्याने त्याची घोडीही मारली, मागच्या सारथी आणि मुख्य सारथी दोघांनाही ठार केलं; मग सात्वताने झटकन रथावरून उडी मारून गदा उचलली.
स तया वीरघातिन्या गदया गदिनां वरः । गौतमस्य हयान्हत्वा सारथिं च न्यपातयत्
त्या वीरांचा संहार करणाऱ्या गदेनं, गदाधारींमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याने गौतमाच्या घोड्यांना ठार केलं आणि त्याचा सारथीही खाली पाडला.
भूमिष्ठो गौतमस्तस्य शरांश्चिक्षेप षोडशक । शरास्ते सात्वतं भित्त्वा प्राविशन्धरणीतलम्
गौतम जमिनीवर उभा राहून त्याच्यावर सोळा बाण सोडले; ते बाण सात्वताला भेदून जमिनीत घुसले.
चेकितानस्ततः क्रुद्धः पुनश्चिक्षेप तां गदाम् । गौतमस्य वधाकाङ्क्षी वृत्रस्येव पुरन्दरः
मग चेकितान रागाने पुन्हा गदा फेकली, गौतमाचा वध व्हावा म्हणून, जसा इंद्राने वृत्रावर केली होती तशी.
तामापतन्तीं विमलामश्यमगर्भां महागदाम्। शरैरनेकसाहस्त्रैर्वारयामास गौतमः
ती लोखंडी गदा वेगाने येताना, स्वच्छ आणि मोठी असताना, गौतमाने हजारो बाणांनी परतवली.
चेकितानस्ततः खङ्गं क्रोधादुद्धृत्य भारत। लाघवं परमास्थाय गौतमं समुपाद्रवत्
मग चेकितान रागाने तलवार उपसून, भरपूर चपळता दाखवत गौतमावर झेपावला.
गौतमोऽपि धनुस्त्यक्त्वा प्रगृह्यासिं सुसंयतः । वेगेन महता राजंश्चेकितानमुपाद्रवत्
गौतमानेही धनुष्य बाजूला ठेवून, तलवार घट्ट पकडली आणि राजन, मोठ्या वेगाने चेकितानावर धाव घेतली.
तावुभौ बलसंपन्नौ निस्त्रिंशवरधारिणौ । निस्त्रिंशाभ्यां सुतीक्ष्णाभ्यामन्योन्यं संततक्षतुः
दोघेही बलवान आणि उत्तम तलवारीने सज्ज होते; त्यांनी तीक्ष्ण तलवारीने एकमेकांवर वार केले.
निस्त्रिंशवेगाभिहतौ ततस्तौ पुरुषर्षभौ । धरणीं समनुप्राप्तौ सर्वभूतनिषेविताम्
एकमेकांच्या तलवारीच्या जोरदार घावांनी ते दोघेही, पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ, सर्व प्राण्यांनी सन्मानित अशा पृथ्वीवर कोसळले.
मूर्छयाऽभिपरीताङ्गौ व्यायामेन तु मोहितौ । ततोऽभ्यधावद्वेगेन भीमसेनः सुहृत्तया
त्यांची शरीरं थकव्याने आणि मूर्च्छेने भरली होती; मग भीमसेन, मैत्रीभावाने, वेगाने त्यांच्या दिशेने धावला.
चेकितानं तथाभूतं दृष्ट्वा समरदुर्मदः । रथमारोपयच्चैनं सर्वसैकन्यस्य पश्यतः
समरात वेडावलेल्या भीमसेनाने, चेकितान अशा अवस्थेत पाहून, सर्व सैन्याच्या समोर त्याला आपल्या रथावर उचलून घेतलं.
तथैव शकुनि शूरः स्यालस्तव विशांपतेक । आरोपयद्रथं तूर्णं गौतमं रथिनां वरम्
तसंच, शूर शकुनीनेही, राजन, झटकन गौतमाला, रथीमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्याला, आपल्या रथावर बसवलं.
सौमदत्तिं ततः क्रुद्धो धृष्टकेतुर्महाबलः । नवत्या सायकैः क्षिप्रं राजन्विव्याध वक्षसि
मग धृष्टकेतू, प्रचंड शक्तिमान आणि संतापलेला, राजन, नव्वद बाणांनी सुमदत्ताच्या छातीवर झपाट्याने वार केले.