हैडिम्बो राक्षसेन्द्रस्तु भगदत्तं समाद्रवत्। रथेनादित्यवर्णेन सध्वजेन महाबलः
मग राक्षसांचा राजा हिडिंबाचा पुत्र, सूर्यासारखा तेजस्वी आणि ध्वज असलेल्या रथावर बसून, मोठ्या ताकदीने भगदत्तावर झपाट्याने चालून गेला.
ततः प्राग्ज्योतिषो राजा नागराजं समास्थितःक । यथा वज्रधरः पूर्वं संग्रामे तारकामये
मग प्राग्ज्योतिषाचा राजा, नागराजावर बसला, जसा पूर्वी वज्रधारी देवाने तारकासुराच्या युद्धात केलं होतं.
तत्र देवाः सगन्धर्वा ऋषयश्च समागताः । विशेषं न स्म विविदुर्हैडिम्बभगदत्तयोः
तेथे देव, गंधर्व आणि ऋषी एकत्र आले होते, पण हैडिंब आणि भगदत्त या दोघांमध्ये कोणता कोण हे त्यांना ओळखता आलं नाही.
यथा सुरपतिः शक्रस्त्रासयामास दानवान्। तथैव समरे राजा द्रावयामास पाण्डवान्
जसं देवराज इंद्राने दानवांना घाबरवलं होतं, तसंच त्या राजाने युद्धात पांडवांना पळवून लावलं.
तेन विद्राव्यमाणास्ते पाण्डवाः सर्वतो दिशम्। त्रातारं नाभ्यगच्छन्तः स्वेष्वनीकेषु भारत
त्याच्या हल्ल्याने पांडव सगळ्या दिशांना पळाले, पण आपल्या सैन्यात त्यांना कुठेच मदत करणारा मिळाला नाही.
भैमसेनिं रथस्थं तु तत्रापश्याम भारत । शेषा विमनसो भूत्वा प्राद्रवन्त महारथाः
पण तिथे आम्ही भीमसेनाचा मुलगा रथावर उभा असलेला पाहिला, आणि बाकीचे मोठे रथी निराश होऊन पळून गेले.
निवृत्तेषु तु पाण्डूनां पुनः सैन्येषु भारत । आसीन्निष्ठानको घोरस्तव सैन्यस्य संयुगे
पांडवांची सेना मागे हटली तेव्हा, तुझ्या सैन्यात पुन्हा एकदा भीषण गोंधळ माजला.
घटोत्कचस्ततो राजन्भगदत्तं महारणे। शरैः प्रच्छादयामास मेरुं गिरिमिवाम्बुदः
मग घटोत्कचाने, राजा, मोठ्या युद्धात भगदत्तावर बाणांचा मारा केला, जसा ढग मेरू पर्वत झाकतो.
निहत्य ताञ्शरान्राजा राक्षसस्य धनुश्र्युतान्। भैमसेनिं रणे तूर्णं सर्वमर्मस्वताडयत्
राजाने त्या राक्षसाच्या धनुष्यातून सुटलेल्या बाणांना फोडून, युद्धात भीमसेनाच्या मुलाला सर्व अंगावर वेगाने जखमी केलं.
स ताड्यमानो बहुभिः शरैः सन्नतपर्वभिः । न विव्यथे राक्षसन्द्रो भिद्यमान इवाचलः
अनेक धारदार बाणांनी जरी मारलं, तरी तो राक्षस हलला नाही, जसा डोंगर कितीही तुटला तरी हलत नाही.
तस्य प्राग्ज्योतिषः क्रुद्धस्तोमरांश्च चतुर्दश । प्रेषयामास समरे तांश्चिच्छेद स राक्षसः
मग प्राग्ज्योतिषाचा राजा रागावून चौदा तोमर युद्धात फेकले, पण त्या सर्वांना राक्षसाने छाटून टाकले.
स तांश्छित्त्वा महाबाहुस्तोमरान्निशितैः शरैः । भगदत्तं च विव्याध सप्तत्या कङ्कपत्रिभिः
त्या मोठ्या तोमरांना तीक्ष्ण बाणांनी छाटून, बलवान घटोत्कचाने भगदत्तावर सत्तर पंख असलेले बाण सोडले.
ततः प्राग्ज्योतिषो राजा प्रहसन्निव भारत। तस्याश्वांश्चतुरः सङ्ख्ये पातयामास सायकैः
मग प्राग्ज्योतिषाचा राजा हसल्यासारखा वाटत, युद्धात त्याच्या चार घोड्यांना बाणांनी खाली पाडलं.
स हताश्वे रथे तिष्ठन्राक्षसेन्द्रः प्रतापवान् । शक्तिं चिक्षेप वेगेन प्रग्ज्योतिषगजं प्रति
घोडे मारले गेले तरी रथावर उभा राहून, तो बलवान राक्षसाधिपती भगदत्ताच्या हत्तीवर जोरात शक्ती फेकली.
तामापतन्तीं सहसा हेमदण्डां सुवेगिनीम् । त्रिधा चिच्छेद नृपतिः सा व्यकीर्यत मेदिनीं
ती सोन्याचा दांडा असलेली, वेगाने येणारी शक्ती राजा भगदत्ताने तीन तुकडे केली, आणि ती जमिनीवर विखुरली गेली.
शक्तिं विनिहतां दृष्ट्वा हैडिम्बः प्राद्रवद्भयात् । यथेन्द्रस्य रणात्पूर्वं नमुचिर्दैत्यसत्तमः
शक्ती नष्ट झालेली पाहून, हैडिंबाचा मुलगा घाबरून पळून गेला, जसा पूर्वी नमुचि इंद्रापासून युद्धात पळाला होता.
तं विजित्य रणे शूरं विक्रान्तं ख्यातपौरुषम् । अजय्यं समरे वीरं यमेन वरुणेन च
त्या शूर, पराक्रमी, प्रसिद्ध वीराला—जो यम किंवा वरुणालाही जिंकता येणार नाही—राजाने युद्धात जिंकले.
पाण्डवीं समरे सेनां संममर्द स कुञ्जरः । यथा वनगजो राजन्मृद्गश्चरति पद्मिनीम्
तो हत्ती युद्धात पांडवांच्या सैन्याला तुडवत होता, राजा, जसा वनातील हत्ती कमळाच्या तळ्यात फिरतो.
मद्रेश्वरस्तु समरे यमाभ्यां समसञ्जत । स्वस्त्रीयौ छादयांचक्रे शरौघैः पाण्डुनन्दनौ
पण मद्रराजाने, यमाच्या दोन पुत्रांशी समोरासमोर लढताना, आपल्या स्त्रियांसह पांडुपुत्रांवर बाणांचा वर्षाव केला.
सहदेवस्तु समरे मातुलं दृश्य संगतम् । अवारयच्छरौघेण मेघो यद्वद्दिवाकरम्
सहदेवाने, आपल्या मामा युद्धात सामील झाल्याचं पाहून, त्याच्यावर बाणांचा मारा करून त्याला थांबवलं, जसा ढग सूर्याला झाकतो.
छाद्यमानः शरौघेण हृष्टरूपतरोऽभवत् । तयोश्चाप्यभवत्प्रीतिरतुला मातृकारणात्
बाणांच्या पावसाने झाकला गेल्यावर तो आणखी आनंदी दिसू लागला; आणि दोघांमध्ये आईमुळे असलेली अतुल्य माया निर्माण झाली.
ततः प्रहस्य समरे नकुलस्य महारथः। ` ध्वजं चिच्छेद बाणेन धनुश्चैकेन मारिष
मग युद्धात हसत-हसत नकुलाचा पराक्रमी सारथी, एक बाणाने त्याचा ध्वज आणि दुसऱ्याने त्याचे धनुष्य तोडले.
अथैनं छिन्नधन्वानं छादयामास भारत। निजघान रणे तं तु सूतं चास्य न्यपातयत्
त्याचे धनुष्य तुटल्यावर, भारत, त्याच्यावर बाणांचा मारा झाला; आणि युद्धात त्याने आपला सारथी मारून खाली पाडला.
ततः प्रसह्य समरे नकुलस्य महारथः । अश्वांश्च चतुरो राजंश्चतुर्भिः सायकोत्तमैः
मग युद्धात जोरात, नकुलाचा पराक्रमी सारथी, राजन, चार उत्तम बाणांनी त्याचे चारही घोडे मारले.
प्रेषयामास समरे यमस्य सदनं प्रति। हताश्वात्तु रथात्तूर्णमवप्लुत्य महारथः
युद्धात त्यांना यमाच्या घराकडे पाठवले; घोडे मारले गेल्यावर तो पराक्रमी सारथी झटकन रथातून खाली उडी मारून उतरला.
आरुरोह ततो यानं भ्रातुरेव यशस्विनः । एकस्थौ तु रणे शूरौ दृढे विक्षिप्य कार्मुके
मग त्याने आपल्या प्रसिद्ध भावाच्या रथावर चढून, दोघेही वीर युद्धात एकत्र उभे राहून, घट्टपणे धनुष्य हातात घेतले.
मद्रराजरथं तूर्णं च्छादयामासतुः क्षणात्। स च्छाद्यमानो बहुभिः शरैः सन्नतपर्वभिः
दोघांनी मिळून क्षणात मद्रराजाच्या रथावर बाणांचा मारा केला; आणि तो अनेक चमकदार बाणांनी झाकला गेला.
स्वस्त्रीयाभ्यां नरव्याघ्रो नाकम्पत यथाऽचलः। प्रहसन्निव तां चापि शस्त्रवृष्टिं जघान ह
तो नरव्याघ्र आपल्या सख्यांसोबत डोंगरासारखा हलला नाही; आणि हसल्यासारखा तो शस्त्रवृष्टी नष्ट करू लागला.
सहदेवस्ततः क्रुद्धः शरमुद्गृह्य वीर्यवान्। मद्रराजमभिप्रेक्ष्य प्रेषयामास भारत
मग सहदेव रागावून, मोठ्या शौर्याने, एक बाण उचलला; आणि मद्रराजाकडे पाहून तो बाण सोडला.
स शरः प्रेषितस्तेन गरुडानिलवेगवान् । मद्रराजं विनिर्भिद्य निपपात महीतले
तो बाण, गरुड आणि वाऱ्यासारखा वेगवान, मद्रराजाला भेदून जमिनीवर पडला.