न्यहनत्तावकांश्चापि सात्यकिः सत्यविक्रमः । निशितैर्बहुभिर्बाणैस्तेऽद्रवन्त भयार्दिताः
सत्यवीर सात्यकीने तुझ्या लोकांवर अनेक धारदार बाणांनी हल्ला केला; भयभीत होऊन ते पळाले.
एतस्मिन्नेव काले तु द्रुपदस्यात्मजो बली। धृष्टद्युम्नो महाराज पुत्रं तव जनेश्वरम्
त्याच वेळी, राजा, द्रुपदाचा बलवान पुत्र, धृष्टद्युम्न, तुझ्या पुत्रावर, त्या जनांचा अधिपतीवर, हल्ला करायला पुढे आला.
छादयामास समरे शरैः सन्नतपर्वभिः । स च्छाद्यमानो विशिखैर्धृष्टद्युम्नेन भारत
युद्धात त्याने वाकडी टोक असलेल्या बाणांनी त्याच्यावर मारा केला; आणि धृष्टद्युम्नाने बाणांचा वर्षाव करताच—
विव्यथे न च राजेन्द्र तव पुत्रो जनेश्वर । धृष्टद्युम्नं च समरे तूर्णं विव्याध पत्रिभिःक
राजेंद्र, तुझा पुत्र अजिबात डगमगला नाही; उलट त्याने युद्धात धृष्टद्युम्नावर पटकन बाणांचा मारा केला.
षष्ट्या च त्रिंशता चैव तदद्भुतमिवाभवत् । तस्य सेनापतिः क्रुद्धो धनुश्चिच्छेद मारिष
साठ आणि मग तीस बाणांनी—हे खरंच अद्भुत होते—तुझ्या संतप्त सेनापतीने त्याचे धनुष्य छाटले.
हयांश्च चतुरः शीघ्रं निजघान महाबलः । शरैश्चैनं सुनिशितैः क्षिप्रं विव्याध सप्तभिः
मग त्या महाबलवानाने त्याचे चारही घोडे पटकन मारले आणि सात धारदार बाणांनी त्याच्यावर झपाट्याने हल्ला केला.
स हताश्वान्महाबाहुरवप्लुत्य रथाद्बली । पदातिरसिमुद्यम्य प्राद्रवत्पार्षतं प्रति
म्हणून बलाढ्य वीर, त्याचे घोडे मारले गेल्यावर, रथातून उडी मारून खाली उतरला आणि तलवार उचलून पायानेच पृथसेनाच्या मुलावर चालून गेला.
शकुनिस्तं समभ्येत्य राजगृद्धी महाबलः । राजानं सर्वलोकस्य रथमारोपयत्स्वकम्
राज्याची लालसा असलेला, बलवान शकुनी त्याच्याजवळ आला आणि सर्व लोकांचा राजा असलेल्या त्याला आपल्या रथावर बसवले.
ततो नृपं पराजित्य पार्षतः परवीरहा । न्यहनत्तावकं सैन्यं वज्रपाणिरिवासुरान्
नंतर, राजाला हरवून, पृथसेनाचा मुलगा, शत्रूंचा संहार करणारा, तुझ्या सैन्यावर वज्रधारी इंद्र जसा असुरांवर तुटून पडतो तसा हल्ला केला.
कृतवर्मा रणे भीमं शरैरार्च्छन्महारथः । प्रच्छादयामास च तं महामेघो रविं यथा
महान रथी कृतवर्म्याने युद्धात भीमावर बाणांचा वर्षाव केला आणि जसा मोठा काळा मेघ सूर्याला झाकतो तसा त्याला झाकून टाकले.
ततः प्रहस्य समरे भीमसेनः परंतपः । प्रेषयामास संक्रुद्धः सायंकान्कृतवर्मणे
तेव्हा शत्रूंना घाबरवणारा भीमसेन युद्धात हसला आणि रागाने कृतवर्म्यावर एक तीक्ष्ण बाण सोडला.
तैरर्द्यमानोऽतिरथः सात्वतः शस्त्रकोविदः । नाकम्पत महाराज भीमं चार्च्छच्छितैः शरैः
त्या बाणांनी त्रस्त होऊनसुद्धा, शस्त्रविद्येत निपुण आणि बलाढ्य सात्वत डगमगला नाही, राजन, आणि त्याने भीमावर धारदार बाणांचा मारा केला.
तस्याश्वांश्चतुरो हत्वा भीमसेनो महारथः । सारथिं पातयामास सध्वजं सुपरिष्कृतम्
महान रथी भीमसेनाने त्याचे चारही घोडे मारले आणि त्याचा सारथी, ध्वजासह आणि सजवलेल्या रथासह खाली पाडला.
शरैर्बहुविधैश्चैनमाचिनोत्परवीरहा । शकलीकृतसर्वाङ्गः श्वावित्तु शललैर्यथा
शत्रूंचा संहार करणाऱ्याने त्याच्यावर अनेक प्रकारच्या बाणांचा वर्षाव केला आणि त्याचे सर्व अंग तुकडे तुकडे केले, जसे कुत्रा हाडे फाडतो.
हताश्वश्च ततस्तूर्णं सुबलस्य रथं ययौ। स्वालस्य ते महाराज तव पुत्रस्य पश्यतः
घोडे मारले गेल्यावर, तो पटकन सुबलाचा मुलगा असलेल्या तुझ्या मुलाच्या रथाकडे गेला, हे राजन, आणि तू ते सर्व पाहत होतास.
भीमसेनोऽपि संक्रुद्धस्तव सैन्यमुपाद्रवत्। निजघान च संक्रुद्धो दण्डपाणिरिवान्तकः
भीमसेनही रागाने तुझ्या सैन्यावर तुटून पडला आणि क्रोधाने त्यांना जसा मृत्यू दंड घेऊन संहार करतो तसा मारू लागला.
बहूनि हि विचित्राणि द्वैरथानि स्म सञ्जय। पाण्डूनां मामकैः सार्धमश्रौषं तव जल्पतः
संजया, तुझ्या सांगण्यावरून मी ऐकले की पांडव आणि माझ्या लोकांमध्ये अनेक अद्भुत द्वंद्वयुद्धे झाली.
न चैव मामकं किंचिद्धृष्टं शंससि सञ्जय । नित्यं पाण्डुसुतान्हृष्टानभग्नान्संप्रशंससि
पण, संजय, तू कधीच माझ्या लोकांचा पराक्रम सांगत नाहीस; नेहमी पांडवपुत्रांचेच आनंदाने आणि अभंगपणे कौतुक करतोस.
जीयमानान्विमनसो मामकान्विगतौजसः । वदसे संयुगे सूत दिष्टमेतन्न संशयः
सारथ्या, तू म्हणतोस की माझे लोक युद्धात हरले जात आहेत, त्यांचे मन खचले आहे आणि त्यांची ताकद संपली आहे—हे खरेच आहे, यात शंका नाही.
यथाशक्ति यथोत्साहं युद्धे चेष्टन्ति तावकाः। दर्शयानाः परं शक्त्या पौरुषं पुरुषर्षभ
राजन, तुझे लोक आपल्या शक्तीनुसार आणि उत्साहाने युद्धात झगडतात, आणि आपल्या पूर्ण सामर्थ्याने पुरुषार्थ दाखवतात.
गङ्गायाः सुरनद्या वै स्वादुभूतं यथोदकम् । महोदधिसमभ्याशे लवणत्वं निगच्छति
जशी गंगेच्या गोड्या पाण्याला मोठ्या समुद्राजवळ गेल्यावर चव बदलून खारटपणा येतो,
तथा तत्पौरुषं राजंस्तावकानां परंतप । प्राप्य पाण्डुसुतान्वीरान्व्यर्थं भवति संयुगे
तशीच, राजन, तुझ्या लोकांचा मोठा पराक्रम पांडवपुत्रांसारख्या वीरांना समोर पाहून युद्धात व्यर्थ ठरतो.
घटमानान्यथाशक्ति कुर्वाणान्कर्म दुष्करम् । न दोषेण कुरुश्रेष्ठ कौरवान्गन्तुमर्हसि
कौरवश्रेष्ठ, तुझे लोक सर्व ताकदीनिशी आणि जिद्दीने कठीण कामे करीत आहेत, म्हणून त्यांना दोष देऊ नकोस.
तवापराधात्सुमहान्सपुत्रस्य विशांपते । पृतिव्याः प्रक्षयो घोरो यमराष्ट्रविवर्धनः
राजन, तुझ्या आणि तुझ्या मुलाच्या मोठ्या चुकीमुळे पृथ्वीवर भयंकर विनाश झाला आहे आणि यमाच्या राज्यात भर पडत आहे.
आत्मदोषात्समुत्पन्नं शोचितुं नार्हसे नृप । न हि रक्षन्ति राजानः सर्वथाऽत्रापि जीवितम्
राजा, तुझ्या स्वतःच्या चुकीमुळे जे घडलं त्यासाठी दु:ख करू नकोस. कारण राजे प्रत्येक वेळी आपलं आयुष्य वाचवू शकत नाहीत.
युद्धे सुकृतिनां लोकानिच्छन्तो वसुधाधिपाः। चमूं विगाह्य युद्ध्यन्ते नित्यं स्वर्गपरायणाः
युद्धात पुण्यवानांना मिळणाऱ्या लोकांची इच्छा ठेवून, पृथ्वीचे राजे नेहमीच स्वर्गासाठी झटतात आणि सैन्यात शिरून लढतात.
पूर्वाह्णे तु महाराज प्रावर्तत जनक्षयः। तं त्वमेकमना भूत्वा शृणु देवासुरोपमम्
महान राजांनो, सकाळच्या सुमारास माणसांचा संहार सुरू झाला. आता मन एकाग्र करून, देव-दानवांच्या युद्धासारखं हे युद्ध ऐक.
आवन्त्यौ तु महेष्वासौ महासेनौ महाबलौ । युधामन्युमभिप्रेक्ष्य समेयता रणोत्कटौ
अवंतीचे ते दोन्ही पराक्रमी धनुर्धारी, मोठ्या सैन्याचे आणि सामर्थ्याचे धनी, रणात उग्र असलेल्या युधामन्युला पाहून एकत्र पुढे आले.
तेषां प्रववृते युद्धं समुहद्रोणहर्षणम् । युधामन्युः सुसंक्रुद्धो भ्रातरौ देवरूपिणौ
त्यांच्यात मोठं आणि रोमांचक युद्ध सुरू झालं. युधामन्यु अत्यंत रागावून, देवासारख्या दिसणाऱ्या त्या दोन्ही भावांवर तुटून पडला.
विव्याध निशितैस्तूर्णं शरैः सन्नतपर्वभिः। तावेनं प्रत्यविध्येतां समरे चित्रयोधिनौ
त्याने तीक्ष्ण आणि मजबूत बाणांनी त्यांना झपाट्याने घायाळ केलं; आणि त्या दोन्ही कुशल योद्ध्यांनीही युद्धात त्याच्यावर प्रत्युत्तर दिलं.