बाढमित्येवमुक्त्वा तु तान्यनीकानि सर्वशः । नरेन्द्राणां महाराज समाजग्मुः पितामहम्
‘ठीक आहे’ असे म्हणून सर्व राजांच्या तुकड्या, हे महराजा, पितामह भीष्माभोवती एकत्र जमल्या.
ततः प्रयातः सहसा भीष्मः शान्तनवोऽर्जुनम् । रणे भारतमायान्तमाससाद महाबलः
मग अचानक शांतनूचा पुत्र भीष्म, प्रचंड बलवान, रणात येणाऱ्या अर्जुनाच्या दिशेने गेला.
महाश्वेताश्वयुक्तेन भीमवानरकेतुना । महता मेघनादेन रथेनातिविराजता
अर्जुन पांढऱ्या घोड्यांनी जोडलेल्या, भीषण वानरध्वज असलेल्या आणि मेघगर्जनेसारखा आवाज करणाऱ्या रथावरून तेजाने झळकत आला.
समरे सर्वसैन्यानामुपयानं धनञ्जयम्। अभवत्तुमुलो नादो भयाद्दृष्ट्वा किरीटिनम्
धनंजय, किरीटधारी, रणात सर्व सैन्यांच्या जवळ येताच, त्याला पाहून भीतीने प्रचंड गजर झाला.
अभीशुहस्तं कृष्णं च दृष्ट्वादित्यमिवापरम् । मध्यंदिनगतं सङ्ख्ये न शेकुः प्रतिवीक्षितुम्
कृष्णाच्या हातात लगाम पाहून, जणू रणात मध्यान्हीचा दुसरा सूर्यच उगवला आहे असे वाटले, आणि कोणीही त्याच्याकडे पाहू शकले नाही.
तथा शान्तनवं भीष्मं श्वेताश्वं श्वेतकार्मुकम् । न शेकुः पाण्डवा द्रष्टुं श्वेतं ग्रहमिवोदितम्
तसेच, पांडवांना शांतनूचा पुत्र भीष्म, पांढऱ्या घोड्यांसह आणि पांढऱ्या धनुष्याने, नव्याने उगवलेल्या तेजस्वी ग्रहासारखा दिसत असल्याने, पाहता आले नाही.
स सर्वतः परिवृतस्त्रिगर्तैः सुमहात्मभिः । भ्रातृभिः सह पुत्रैश्च तथाऽन्यैश्च महारथैः
तो सर्व बाजूंनी त्रिगर्तांच्या, आपल्या भावंडांच्या, पुत्रांच्या आणि इतर महाबलवान रथींच्या वेढ्यात होता.
भारद्वाजस्तु समरे मत्स्यं विव्याध पत्रिणा। ध्वजं चास्य शरेणाजौ धनुश्चैकेन चिच्छिदे
भरद्वाजाने रणात मत्स्य राजाला पिसांच्या बाणाने घायाळ केले, आणि दुसऱ्या बाणाने त्याचा ध्वज व धनुष्य छेदले.
तदपास्य धनुश्छिन्नं विराटो वाहिनीपतिः । अन्यदादत्त वेगेन धनुर्भारसहं दृढम्
मग विराटाने आपले तुटलेले धनुष्य टाकून दिले आणि वेगाने दुसरे मजबूत आणि भार सहन करणारे धनुष्य उचलले.
शरांश्चाशीविषाकाराज्ज्वलितान्पन्नगानिव । द्रोणं त्रिभिश्च विव्याध चतुर्भिश्चास्य वाजिनः
त्याने जणू ज्वालामुखी सर्पच सोडले आहेत असे भासणारे तीन तेजस्वी बाण द्रोणावर सोडले आणि चार बाणांनी त्याचे घोडे घायाळ केले.
ध्वजमेकेन विव्याधक सारथिं चास्य पञ्चभिः । धनुरेकेषुणाऽविध्यत्तत्राक्रुध्यद्द्विजर्षभः
त्याने एक बाणाने ध्वजावर वार केला आणि पाच बाणांनी त्याच्या सारथ्याला भेदले; आणखी एका बाणाने त्याने धनुष्यावर घाव घातला. हे पाहून तो श्रेष्ठ द्विज क्रोधाविष्ट झाला.
तस्य द्रोणोऽवधीदश्वाञ्शरैः सन्नतपर्वभिः। अष्टाभिर्भरतश्रेष्ठ सूतमेकेन पत्रिणा
द्रोणांनी टोकदार बाणांनी त्याचे घोडे मारले, हे भरतश्रेष्ठा, आणि एका पंखधारी बाणाने त्याचा सारथी ठार केला.
स हताश्वादवप्लुत्य स्यन्दनाद्धतसारथिः। आरुरोह रथं तूर्णं पुत्रस्य रथिनां वरः
घोडे आणि सारथी मारले गेल्यावर तो वीर रथातून उडी मारून खाली उतरला आणि लगेच आपल्या मुलाच्या रथावर चढला.
ततस्तु तौ पितापुत्रौ भारद्वाजं रथे स्थितौ । महता शरवर्षेण वारयामाससतुर्बलात्
मग ते दोघे, वडील आणि मुलगा, रथावर उभे राहून, मोठ्या बाणवृष्टीने भारद्वाजाला जोरात रोखू लागले.
भारद्वाजस्ततः क्रुद्धः शरमाशीविषोपमम् । चिक्षेप समरे तूर्णं शङ्खं प्रति जनेश्वरः
तेव्हा भारद्वाज क्रोधाने पेटून, युद्धात शंखावर सर्पासारखा विषारी बाण वेगाने सोडला, हे नराधिपा.
स तस्य हृदयं भित्त्वा पीत्त्वा शोणितमाहवे। जगाम धरणीं बाणो लोहितार्द्रवरच्छदः
तो बाण त्याच्या हृदयाला भेदून, रणभूमीत त्याचे रक्त प्यायल्यावर, सोनेरी पिसांनी माखलेला रक्ताने ओला होऊन जमिनीवर पडला.
स पपात रणे तूर्णं भारद्वाजशराहतः। धनुस्त्यक्त्वा शरांश्चैव पितुरेव समीपतः
भारद्वाजाच्या बाणाने घायाळ होऊन, त्याने धनुष्य आणि बाण टाकले आणि युद्धात झपाट्याने वडिलांच्या जवळच कोसळला.
हतं तमात्मजं दृष्ट्वा विराटः प्राद्रवद्भयात्। उत्सृज्य समरे द्रोणं व्यात्ताननमिवान्तकम्
आपला मुलगा मारला गेल्याचे पाहून, विराट भीतीने पळून गेला आणि युद्धात द्रोणाला तसेच सोडून दिले, जणू मृत्यूच्या उघड्या जबड्यातून सुटतो तसा.
भारद्वाजस्ततस्तूर्णं पाण्डवानां महाचमूम्। दारयामास समरे शतशोऽथ सहस्रशः
मग भारद्वाजाने वेगाने पांडवांच्या मोठ्या सैन्यात शेकडो-हजारो सैनिकांना युद्धात फाडायला सुरुवात केली.
शिखण्डी तु महाराज द्रौणिमासाद्य संयुगे। आजघान भ्रवोर्मध्ये नाराचैस्त्रिभिराशुगैः
मग शिखंडी, हे महाराज, युद्धात द्रोणपुत्राला समोरासमोर भेटून, तीन तीक्ष्ण आणि झपाट्याने सोडलेल्या बाणांनी त्याच्या भुवयांच्या मध्ये घाव घातला.
स बभौ रथशार्दूलो ललाटे संस्थितैस्त्रिभिः । शिखरैः काञ्चनमयैर्मेरुस्त्रिभिरिवोच्छ्रितैः
रथींचा तो वाघ, कपाळात रोवलेल्या तीन सोन्याच्या टोकांनी, जणू मेरू पर्वताच्या तीन उंच शिखरांसारखा तेजाने चमकत होता.
अश्वत्थाम ततः क्रुद्धो निमेषार्धाच्छिखण्डिनः । ध्वजं सूतमथो राजंस्तुरगानायुधानि च
तेव्हा अश्वत्थामा क्रोधाने, क्षणार्धातच शिखंडीचा ध्वज, सारथी, राजा, घोडे आणि शस्त्रे यांना भेदून पाडले.
शरैर्बहुभिराच्छिद्य पातयामास संयुगे ष। स हताश्वादवप्लुत्य रथाद्वै रथिनां वरः
अनेक बाणांनी त्यांना छाटून, त्याने युद्धात सर्वांना खाली पाडले; घोडे मारले गेल्यावर, तो रथी रथातून उडी मारून खाली उतरला.
खङ्गमादाय सुशितं विमलं च शरावरम् । श्येनवद्व्यचरत्क्रुद्धः शिखण्डी शत्रुतापनः
शिखंडीने धारदार, स्वच्छ तलवार आणि सुंदर कवच घेतले आणि शत्रूंना त्रास देणारा तो क्रोधाने गरुडासारखा फिरू लागला.
सखङ्गस्य महाराज चरतस्तस्य संयुगे । नान्तरं ददृशे द्रौणिस्तदद्भुतमिवाभवत्
तलवार घेऊन युद्धात फिरणाऱ्या त्या महाराजाच्या शिखंडीला द्रोणपुत्राला कुठेही संधी दिसली नाही; ते पाहून सर्वांना आश्चर्य वाटले.
ततः शरसहस्राणि बहूनि भरतर्षभ । प्रेषयामास समरे द्रौणिः परमकोपनः
मग द्रोणपुत्राने प्रचंड संतापाने, हे भरतश्रेष्ठा, युद्धात हजारो बाणांचा वर्षाव केला.
तामापतन्तीं समरे शरवृष्टिं सुदारुणाम्। असिना तीक्ष्णधारेण चिच्छेद बलिनां वरः
युद्धात त्याच्यावर झेपावणाऱ्या त्या भयंकर बाणवृष्टीला, त्या बलवान वीराने आपल्या धारदार तलवारीने छाटले.
ततोऽस्य विमलं द्रौणिः शतचन्द्रं मनोरमम्। चर्माच्छिनदसिं चास्थ खण्डयामास संयुगे
मग द्रोणपुत्राने युद्धात त्याचे शंभर चंद्रांनी सजलेले सुंदर, स्वच्छ कवच फोडले आणि त्याची तलवारही मोडली.
शितैस्तु बहुशो राजंस्तं च विव्याध पत्रिभिः । शिखण्डी तु ततः खङ्गं खण्डितं तेन सायकैः
राजा, त्याने अनेक धारदार बाणांनी त्याच्यावर वार केले; पण शिखंडीचे तलवार त्या बाणांनी तुटली.
आविध्य व्यसृजत्तूर्णं ज्वलन्तमिव पन्नगम् । तमापतन्तं सहसा कालानलसमप्रभम्
तेव्हा शिखंडीने धनुष्य आवळून, जणू काही जळणाऱ्या सर्पासारखा तेजस्वी अस्त्र सोडले; ते अस्त्र अचानक धावून, प्रलयाच्या अग्नीप्रमाणे चमकत होते.