तस्य विक्षिपतश्चापं श्रुतकीर्तेर्महास्वनम्। चिच्छेद समरे तूर्णं जयत्सेनः सुतस्तव
श्रुतकीर्ती मोठ्या आवाजात धनुष्य ओढत असताना, तुझा पुत्र जयत्सेनाने युद्धात झपाट्याने ते धनुष्य तोडले.
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन प्रहसन्निव भारत। तं दृष्ट्वा च्छिन्नधन्वानं शतानीकः सहोदरम्
तीक्ष्ण कापणाऱ्या बाणाने, जणू हसतच, भारत, त्याने आपल्या भावाचे धनुष्य तुटलेले पाहिले.
अभ्यपद्यत तेजस्वी सिंहवन्निनदन्मुहुः । शतानीकस्तु समरे दृढं विस्पार्य कार्मुकम्
तेजस्वी शतानीक सिंहासारखा पुन्हा पुन्हा गर्जना करत पुढे गेला आणि युद्धात आपले धनुष्य घट्ट ताणले.
विव्याध दशभिस्तूर्णं जयत्सेनं शिलीमुखैः । ननाद सुमहानादं प्रभिन्न इव वारणः
त्याने दहा दगडाच्या टोकांचे बाण झपाट्याने जयत्सेनावर सोडले आणि मोठ्याने गर्जना केली, जणू काही रागावलेला हत्ती.
अथान्येन सुतीक्ष्णेन सर्वावरणभेदिना । शतानीको जयत्सेनं विव्याध हृदये भृशम्
नंतर दुसऱ्या एका तीक्ष्ण बाणाने, जो सर्व कवच फोडणारा होता, शतानीकाने जयत्सेनाला जोरात हृदयात घाव घातला.
तथा तस्मिन्वर्तमाने दुष्कर्णो भ्रातुरन्तिके । मुमोचास्मैशितान्बाणांस्तीक्ष्णानाशीविषोपमान् चिच्छेद समरे चापं नाकुलेः क्रोधमूर्च्छितः
अशा प्रकारे युद्ध सुरू असताना, दुस्कर्ण आपल्या भावाजवळ उभा राहून, विषारी सर्पासारखे धारदार बाण सोडले आणि क्रोधाने नकुलाचे धनुष्य युद्धात तोडले.
अथान्यद्धनुरादाय भारसाहमनुत्तमम् । समादत्त शरान्घोराञ्शतानीको महाबलः
मग शतानीकाने दुसरे एक उत्तम आणि बलवान धनुष्य उचलले आणि तीव्र बाण हातात घेतले.
तिष्ठतिष्ठेति चामन्त्र्य दुष्कर्णं भ्रातुरग्रतः। मुमोचास्मै शितान्बाणाज्ज्वलितान्पन्नगानिव
तो 'थांब, थांब' असे दुष्कर्णाला त्याच्या भावासमोर हाक मारत, जणू ज्वलंत सर्पांसारखे धारदार बाण त्याच्यावर सोडू लागला.
ततोऽस्य धनुरेकेन द्वाभ्यां सूतं च मारिष । चिच्छेद समरे तूर्णं तं च विव्याध सप्तभिः
मग त्याने एक बाणाने दुष्कर्णाचे धनुष्य, दोन बाणांनी त्याचा सारथी आणि सात बाणांनी त्याला युद्धात झपाट्याने घायाळ केले.
अश्वान्मनोजवांस्तस्य कर्बुरान्वातरंहसः । जघान निशितैस्तूर्णं सर्वान्द्वादशभिः शरैः
नंतर त्याने वाऱ्यासारख्या वेगवान, काळपट अशा दुष्कर्णाच्या घोड्यांना बारा तीक्ष्ण बाणांनी पटकन ठार केले.
अथापरेण भल्लेन सुयुक्तेनाशुपातिना। दुष्कर्णं नाकुलिः क्रुद्धो विव्याध हृदये भृशम्
मग क्रुद्ध नकुलाने दुसऱ्या एका नीट सजवलेल्या, वेगाने जाणाऱ्या भल्ल बाणाने दुष्कर्णाच्या हृदयात खोलवर घाव घातला.
स पपात ततो भूमौ वज्राहत इव द्रुमः । दुष्कर्णं व्यथितं दृष्ट्वा पञ्च राजन्महारथाः
तो दुष्कर्ण वज्राघाताने पडलेल्या झाडासारखा जमिनीवर कोसळला. हे पाहून, राजन, पाच मोठे रथी—
दिघांसन्तः शतानीकं सर्वतः पर्यवारयन्। छाद्यमानं शरव्रतैः शतानीकं यशस्विनम्
ते धावून आले आणि सर्व बाजूंनी शतानीकाला वेढून घेतले. शरांच्या सतत वर्षावाने त्या कीर्तीमान शतानीकाला झाकून टाकले.
अभ्यधावन्त संक्रुद्धाः केकयाः पञ्च सोदराः । तानभ्यापततः प्रेक्ष्य तव पुत्रा महारथाः
केकयांचे पाच भावंडे संतापून पुढे झेपावली. त्यांना येताना पाहून, तुझे पुत्र, हे महाबली रथी—
प्रत्युद्ययुर्महाराज गजानिव महागजाः । दुर्मुखो दुर्जयश्चैव तथा दुर्मर्षणो युवा
राजा, मोठ्या हत्तींसारखे ते त्यांच्यासमोर उभे राहिले—दुर्मुख, दुर्जय आणि तरुण दुर्मर्षण.
शत्रुंजयः सत्रुसहः सर्वे क्रुद्धा यशस्विनः । प्रत्युद्याता महाराज केकयान्भ्रातरः समम्
शत्रुंजय आणि शत्रुसह—हे सर्व प्रसिद्ध आणि संतप्त—एकत्र येऊन केकय बंधूंना सामोरे गेले, राजन.
रथैर्नगरसंकाशैर्हयैर्युक्तैर्मनोजवैः । नानावर्णविचित्राभिः पताकाभिरलङ्कृतैः
किल्ल्यासारख्या भासणाऱ्या रथांवर, वाऱ्यासारख्या वेगवान घोड्यांनी जुंपलेल्या, रंगीबेरंगी आणि सुंदर पताका लावलेल्या त्या रथांवर ते सज्ज झाले.
शरचापधरा वीरा विचित्रकवचध्वजाः । विविशुस्ते परं सैन्यं सिंहा इव वनाद्वनम्
धनुष्य-बाण घेतलेले, विविध कवच आणि ध्वज असलेले ते शूरवीर, जसे सिंह वनात शिरतात तसे ते शत्रूंच्या सैन्यात घुसले.
तेषां सुतुमुलं युद्धं व्यतिषक्तरथद्विपम्। अवर्तत महारौद्रं निघ्नतामितरेतरम्
त्यांच्यात रथ आणि हत्ती एकमेकात मिसळून, अत्यंत भीषण आणि प्रचंड असा गोंगाटाचा संग्राम पेटला, ज्यात ते एकमेकांना ठार करू लागले.
अन्योन्यागस्कृतां राजन्यमराष्ट्रविवर्धनम् । मुहूर्तास्तमिते सूर्ये चक्रुर्युद्धं सुदारुणम्
एकमेकांवर अपराध करत, आपापली राज्ये वाढवणारे ते राजे, सूर्य मावळताना काही काळ अतिशय भयंकर युद्ध करू लागले.
रथिनः सादिनश्चाथ व्यकीर्यन्त सहस्रशः । ततः शान्तनवः क्रुद्धः शरैः सन्नतपर्वभिः
मग रथी आणि घोडेस्वार हजारोंनी पांगले गेले. त्यानंतर संतप्त शांतनूचा पुत्र, धारदार टोक असलेल्या बाणांनी—
नाशयामास सेनां तां भीष्मस्तेषां महात्मनाम् । पञ्चालानां च सैन्यानि शरैर्निन्ये यमक्षयम्
भीष्माने त्या महात्म्यांच्या सैन्याचा संहार केला आणि पांडवांच्या पाञ्चाल सैन्याला बाणांनी यमाच्या लोकात पाठवले.
एवं भित्त्वा महेष्वासः पाण्डवानामनीकिनीम्। कृत्वाऽवहारं सैन्यानां ययौ स्वशिबिरं नृप
अशा प्रकारे त्या महान धनुर्धारीने पांडवांच्या फौजेतून मार्ग काढला, त्यांचे सैन्य पळवून लावले आणि आपल्या छावणीत परत गेला, राजन.
नाशयामासतुर्वीरौ धृष्टद्युम्नवृकोदरौ। करवाणामनीकानि शरैः सन्नतपर्वभिः
मग धृष्टद्युम्न आणि वृकोदर या दोन वीरांनी, करवीरांच्या फौजांचा धारदार टोक असलेल्या बाणांनी संहार केला.
धर्मराजोऽपि संप्रेक्ष्य धृष्टद्युम्नवृकोदरौ । मूर्ध्नि चैतावुपाघ्राय प्रहृष्टः शिबिरं ययौ
धर्मराजानंने धृष्टद्युम्न आणि भीम यांना पाहून, त्यांना डोक्यावरून आलिंगन दिलं आणि आनंदाने आपलं छावणीत गेला.
अर्जुनो वासुदेवश्च कौरवाणामनीकिनीम् ।' हत्वा विद्राव्य च शरैः शिबिरायैव जग्मतुः
अर्जुन आणि वासुदेव यांनी बाणांनी कौरवांची सेना पराभूत करून, थेट आपल्या छावणीत गेले.
क्षत्रियास्ते महाराज परस्परकृतागसः। जग्मुः स्वशिबिराण्येव रुधिरेण समुक्षिताः
हे महाराज, एकमेकांवर अपराध केलेले ते क्षत्रिय, रक्ताने माखलेले, आपापल्या छावण्यांकडे परतले.
विश्रम्य च यथान्यायं पूजयित्वा परस्परम् । सन्नद्धाः समदृश्यन्त भूयो युद्धचिकीर्षवः
ते योग्यप्रमाणे विश्रांती घेऊन, एकमेकांचा सन्मान करून, पुन्हा शस्त्रबद्ध होऊन युद्धासाठी सज्ज दिसले.
ततस्तव सुतो राजंश्चिन्तयाभिपरिप्लुतः । विस्रवच्छोणिताक्ताङ्गः पप्रच्छेदं पितामहम्
मग तुझा मुलगा, राजा, चिंता मनात घेऊन, अंगावर ओघळत्या रक्ताने माखलेला, पितामहाला विचारू लागला.
सैन्यानि रौद्राणि भयानकानि व्यूढानि सम्यग्बहुलध्वजानि। विदार्य हत्वा च निपीड्य शूरां- स्ते पाण्डवा लब्धजयाः प्रहृष्टाः
भयंकर आणि भीतीदायक, अनेक ध्वजांनी सजलेली ती सैन्ये, वीरांनी फाडली गेली, मारली गेली आणि दडपली गेली; त्यामुळे पांडवांनी विजय मिळवून आनंद केला.