चित्रसेनः सुचित्रश्च चित्राङ्गश्चित्रदर्शनः । चारुचित्रः सुचारुश्च तथा नन्दोपनन्दकौ
चित्रसेन, सुचित्र, चित्रांग, चित्रदर्शन, चारुचित्र, सुचारु आणि तसेच नंद व उपनंद—
अष्टावेते महेष्वासाः सुकुमारा यशस्विनः । अभिमन्युरथं राजन्समन्तात्पर्यवारयन्
हे आठही महान धनुर्धारी, कोवळे आणि कीर्तीमान, अभिमन्यूच्या रथाला सर्व बाजूंनी वेढून उभे राहिले, हे राजन.
आजघान ततस्तूर्णमभिमन्युर्महामनाः । एकैकं पञ्चभिर्बाणैः शितैः सन्नतपर्वभिः
मग अभिमन्यूने, मोठ्या मनाचा असून, प्रत्येकावर पाच धारदार आणि सुंदर पिसांच्या बाणांनी वेगाने हल्ला केला.
वज्रमृत्युप्रतीकाशैर्विचित्रायुधनिःसृतैः । अमृष्यमाणास्ते सर्वे सौभद्रं रथसत्तमम्
वज्र आणि मृत्यूसारख्या तेजस्वी शस्त्रांनी, ते सर्वजण सहन करू न शकल्याने, उत्तम रथी सौभद्रावर बाणांचा वर्षाव करू लागले.
ववृषुर्मार्गणैस्तीक्ष्णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदाः । स पीड्यमानः समरे कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः
ते धारदार बाणांनी त्याच्यावर पाऊस पडू लागले, जणू मेघ मेरू पर्वतावर पाऊस पाडतात; युद्धात तो त्रस्त झाला, पण शस्त्रविद्येत निपुण आणि रणात उग्र होता.
अभिमन्युर्महाराज तावकान्समकम्पयत्। यथा देवासुरे युद्धे वज्रपाणिर्महासुरान्
मग अभिमन्यूने, हे महराजा, तुझ्या सैन्याला हादरवून सोडले, जसे इंद्राने देवासुर संग्रामात महाअसुरांना हादरवले.
विकर्णस्य ततो भल्लान्प्रेषयामास भारत। चतुर्दश रथश्रेष्ठो घोरानाशीविषोपमान्
मग, हे भारत, श्रेष्ठ रथीने विकर्णावर चौदा भयंकर, सर्पासारखे घातक बाण सोडले.
स तैर्विकर्णस्य रथात्पातयामास वीर्यवान् । ध्वजं सूतं हयांश्चैव नृत्यमान इवाहवे
त्या बाणांनी पराक्रमी अभिमन्यूने विकर्णाच्या रथावरील ध्वज, सारथी आणि घोडे खाली पाडले, जणू रणात नाचत असल्यासारखा.
पुनश्चान्याञ्शरान्पीतानकुण्ठाग्राञ्शिलाशितान्। प्रेषयामास संक्रुद्धो विकर्णाय महाबलः
पुन्हा एकदा, पराक्रमी अभिमन्यूने रागाने पिवळ्या टोकांचे आणि दगडाने धार केलेले बाण विकर्णाकडे सोडले.
ते विकर्णं समासाद्य कङ्कबर्हिणवाससः। भित्त्वा देहं गता भूमिं ज्वलन्त इव पन्नगाः
ते बाण, बगळ्याच्या पिसांची वस्त्रे घातलेल्या विकर्णाला भिडले, त्याच्या शरीराला भेदून जणू काही जळणाऱ्या सर्पांसारखे जमिनीवर पडले.
ते शरा हेमपुङ्खाग्रा व्यदृश्यन्त महीतले । विकर्णरुधिरक्लिन्ना वमन्त इव शोणितम्
सोनेरी टोकांचे ते बाण, विकर्णाच्या रक्ताने ओलावलेले, जमिनीवर जणू लाल रंग ओतत पडलेले दिसले.
विकर्णं वीक्ष्य निर्भिन्नं तस्यैवान्ये सहोदराः । अभ्यद्रवन्त समरे सौभद्रप्रमुखान्रथान्
विकर्ण जखमी झालेला पाहून, त्याचे इतर भाऊ आणि सौभद्र यांच्या नेतृत्वाखालील रथांनी युद्धात पुढे धावले.
अभियात्वा तथैवान्यान्रथांस्तान्सूर्यवर्चसः । अविध्यन्समरेऽन्योन्यं संरम्भाद्युद्धदुर्मदाः
त्यानंतर, तेजस्वी योद्धे रागाने आणि युद्धाच्या उन्मादाने एकमेकांच्या रथांवर हल्ला करू लागले.
दुर्मुखः श्रुतकर्माणं विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः । ध्वजमेकेन चिच्छेद सारथिं चास्य सप्तमिः
दुर्मुखाने सात वेगवान बाणांनी श्रुतकर्म्याला मारले, एकाने त्याचा ध्वज कापला आणि सातव्या बाणाने त्याचा सारथी जखमी केला.
अश्वाञ्जाम्बूनदैर्जालैः प्रच्छन्नान्वातरंहसः । जघान षङ्भिरासाद्य सारथिं चाभ्यपातयत्
त्याने जांबूनद सोन्याच्या बाणांच्या वर्षावाने घोडे झाकले आणि जवळ जाऊन सहा बाणांनी घोडे मारले, तसेच सारथीलाही खाली पाडले.
स हताश्वे रथे तिष्ठञ्श्रुतकर्मा महारथः । शक्तिं चिक्षेप संक्रुद्धो महोल्कां ज्वलितामिव
घोडे मारले गेले तरी श्रुतकर्मा, तो महाबली, रथावर उभा राहिला आणि रागाने एक मोठ्या उल्केसारखी जळणारी भाला फेकली.
सा दुर्मुखस्य विमलं वर्म भित्त्वा यशस्विनः । विदार्य प्राविशद्भूभिं दीप्यमाना स्वतेजसा
ती भाला दुर्मुखाच्या स्वच्छ कवचाला भेदून गेली, ते फाडून पृथ्वीमध्ये शिरली आणि आपल्या तेजाने चमकत राहिली.
दुर्मुखो विह्वलस्तत्र निषसाद रणे विभो। विसंज्ञं प्रेक्ष्य ते सर्वे भ्रातरः पर्यवारयन्
दुर्मुख तिथेच गोंधळून गेला आणि रणभूमीत खाली बसला; तो शुद्ध हरपलेला पाहून त्याचे सर्व भाऊ त्याच्याभोवती जमले.
तं दृष्ट्वा विरथं तत्र सुतसोमो महारथः । पश्यतां सर्वसैन्यानां रथमारोपयत्स्वकम्
त्याला रथाविना पाहून, सुतसोम या महाबलीने सर्व सैन्यांच्या समोर त्याला आपल्या रथावर बसवले.
श्रुतकीर्तिस्तथा वीरो जयत्सेनं सुतं तव। अभ्ययात्समरे राजन्हन्तुकामो यशस्विनम्
मग वीर श्रुतकीर्ती, राजन, तुझा पुत्र, यशस्वी जयत्सेनाचा वध करण्याच्या इच्छेने युद्धात पुढे गेला.
तस्य विक्षिपतश्चापं श्रुतकीर्तेर्महास्वनम्। चिच्छेद समरे तूर्णं जयत्सेनः सुतस्तव
श्रुतकीर्ती मोठ्या आवाजात धनुष्य ओढत असताना, तुझा पुत्र जयत्सेनाने युद्धात झपाट्याने ते धनुष्य तोडले.
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन प्रहसन्निव भारत। तं दृष्ट्वा च्छिन्नधन्वानं शतानीकः सहोदरम्
तीक्ष्ण कापणाऱ्या बाणाने, जणू हसतच, भारत, त्याने आपल्या भावाचे धनुष्य तुटलेले पाहिले.
अभ्यपद्यत तेजस्वी सिंहवन्निनदन्मुहुः । शतानीकस्तु समरे दृढं विस्पार्य कार्मुकम्
तेजस्वी शतानीक सिंहासारखा पुन्हा पुन्हा गर्जना करत पुढे गेला आणि युद्धात आपले धनुष्य घट्ट ताणले.
विव्याध दशभिस्तूर्णं जयत्सेनं शिलीमुखैः । ननाद सुमहानादं प्रभिन्न इव वारणः
त्याने दहा दगडाच्या टोकांचे बाण झपाट्याने जयत्सेनावर सोडले आणि मोठ्याने गर्जना केली, जणू काही रागावलेला हत्ती.
अथान्येन सुतीक्ष्णेन सर्वावरणभेदिना । शतानीको जयत्सेनं विव्याध हृदये भृशम्
नंतर दुसऱ्या एका तीक्ष्ण बाणाने, जो सर्व कवच फोडणारा होता, शतानीकाने जयत्सेनाला जोरात हृदयात घाव घातला.
तथा तस्मिन्वर्तमाने दुष्कर्णो भ्रातुरन्तिके । मुमोचास्मैशितान्बाणांस्तीक्ष्णानाशीविषोपमान् चिच्छेद समरे चापं नाकुलेः क्रोधमूर्च्छितः
अशा प्रकारे युद्ध सुरू असताना, दुस्कर्ण आपल्या भावाजवळ उभा राहून, विषारी सर्पासारखे धारदार बाण सोडले आणि क्रोधाने नकुलाचे धनुष्य युद्धात तोडले.
अथान्यद्धनुरादाय भारसाहमनुत्तमम् । समादत्त शरान्घोराञ्शतानीको महाबलः
मग शतानीकाने दुसरे एक उत्तम आणि बलवान धनुष्य उचलले आणि तीव्र बाण हातात घेतले.
तिष्ठतिष्ठेति चामन्त्र्य दुष्कर्णं भ्रातुरग्रतः। मुमोचास्मै शितान्बाणाज्ज्वलितान्पन्नगानिव
तो 'थांब, थांब' असे दुष्कर्णाला त्याच्या भावासमोर हाक मारत, जणू ज्वलंत सर्पांसारखे धारदार बाण त्याच्यावर सोडू लागला.
ततोऽस्य धनुरेकेन द्वाभ्यां सूतं च मारिष । चिच्छेद समरे तूर्णं तं च विव्याध सप्तभिः
मग त्याने एक बाणाने दुष्कर्णाचे धनुष्य, दोन बाणांनी त्याचा सारथी आणि सात बाणांनी त्याला युद्धात झपाट्याने घायाळ केले.
अश्वान्मनोजवांस्तस्य कर्बुरान्वातरंहसः । जघान निशितैस्तूर्णं सर्वान्द्वादशभिः शरैः
नंतर त्याने वाऱ्यासारख्या वेगवान, काळपट अशा दुष्कर्णाच्या घोड्यांना बारा तीक्ष्ण बाणांनी पटकन ठार केले.