द्वाभ्यां च सुविकृष्टाभ्यां शराभ्यामरिमर्दनः । छत्रं चिच्छेद समरे राज्ञस्तस्य नरोत्तम्
शत्रूंना पराभूत करणारा वीर, दोन अचूक बाणांनी राजाच्या छत्राला रणभूमीत छेदून टाकतो, हे नरश्रेष्ठ.
षङ्भिश्च तस्य चिच्छेद ज्वलन्तं ध्वजमुत्तमम् । छित्त्वा तं च ननादोच्चैस्तव पुत्रस्य पश्यतः
मग सहा तेजस्वी बाणांनी त्याने राजाच्या उज्ज्वल ध्वजालाही छेदले; तो ध्वज छेदून मोठ्याने गर्जना केली, तुझा मुलगा पाहत असताना.
रथाच्च स ध्वजः श्रीमान्नानारत्नविभूषितात्। पपात सहसा भूमौ विद्युञ्जलधरादिव
मग रथावर लावलेला, विविध रत्नांनी सजवलेला तो शोभिवंत ध्वज अचानक जमिनीवर पडला, जणू काही विजेचा तडित काळ्या मेघातून पडावा.
ज्वलन्तं सूर्यसंकाशं नागं मणिमयं शुभम् । ध्वजं कुरुपतेश्छिन्नं ददृशुः सर्वपार्थिवाः
कौरवांच्या सेनापतीचा तो सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, रत्नांनी मढवलेला सुंदर ध्वज छेदून खाली पडलेला सर्व राजांनी पाहिला.
अथैनं दशभिर्बाणैस्तोत्रैरिव महाद्विपम् । आजघान रणे वीरं स्मयन्निव महारथः
मग तो महाबली महारथी, जणू हसत असल्यासारखा, त्या वीरावर रणात दहा बाणांनी हल्ला केला, जणू मोठ्या हत्तीला अंकुश लावावा तसा.
स गाढविद्धो व्यथितो भीमसेनेन संयुगे । निषसाद रथोपस्थे मूर्च्छाभिहतचेतनः
भीमसेनाने युद्धात खोलवर जखमी केल्यामुळे तो योद्धा वेदनेने व्याकुळ झाला आणि मूर्च्छित होऊन रथाच्या आसनावर कोसळला.
ततः स राजा सिन्धूनां रथश्रेष्ठो महाबलः । दुर्योधनस्य जग्राह पार्ष्णिं स्वपुरुषैर्वृतः
मग सिंधूंचा तो राजा, श्रेष्ठ रथी आणि बलवान, आपल्या माणसांसह दुर्योधनाच्या रथाच्या मागे गेला.
कृपश्च रथिनां श्रेष्ठस्तव पुत्रमचेतनम् । आरोपयद्रथं राजन्दुर्योधनममर्षणम्
रथींत श्रेष्ठ असलेला कृपाचार्य, तुझ्या मूर्च्छित झालेल्या दुर्योधनाला आपल्या रथावर घेऊन बसवतो, हे राजन.
परिवार्य ततो भीमं जेतुकामो जयद्रथः । रथैरनेकसाहस्रैर्भीमस्यावारयद्दिशः
मग जयद्रथाने भीमाला जिंकण्याच्या इच्छेने, हजारो रथांनी त्याला वेढून घेतले आणि सर्व दिशांना अडथळा निर्माण केला.
धृष्टकेतुस्ततो राजन्नभिमन्युश्च वीर्यवान्। केकया द्रौपदेयाश्च तव पुत्रानयोधयन्
मग धृष्टकेतू आणि पराक्रमी अभिमन्यू, केकय आणि द्रौपदीचे पुत्र मिळून तुझ्या मुलांशी युद्ध करू लागले, हे राजन.
चित्रसेनः सुचित्रश्च चित्राङ्गश्चित्रदर्शनः । चारुचित्रः सुचारुश्च तथा नन्दोपनन्दकौ
चित्रसेन, सुचित्र, चित्रांग, चित्रदर्शन, चारुचित्र, सुचारु आणि तसेच नंद व उपनंद—
अष्टावेते महेष्वासाः सुकुमारा यशस्विनः । अभिमन्युरथं राजन्समन्तात्पर्यवारयन्
हे आठही महान धनुर्धारी, कोवळे आणि कीर्तीमान, अभिमन्यूच्या रथाला सर्व बाजूंनी वेढून उभे राहिले, हे राजन.
आजघान ततस्तूर्णमभिमन्युर्महामनाः । एकैकं पञ्चभिर्बाणैः शितैः सन्नतपर्वभिः
मग अभिमन्यूने, मोठ्या मनाचा असून, प्रत्येकावर पाच धारदार आणि सुंदर पिसांच्या बाणांनी वेगाने हल्ला केला.
वज्रमृत्युप्रतीकाशैर्विचित्रायुधनिःसृतैः । अमृष्यमाणास्ते सर्वे सौभद्रं रथसत्तमम्
वज्र आणि मृत्यूसारख्या तेजस्वी शस्त्रांनी, ते सर्वजण सहन करू न शकल्याने, उत्तम रथी सौभद्रावर बाणांचा वर्षाव करू लागले.
ववृषुर्मार्गणैस्तीक्ष्णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदाः । स पीड्यमानः समरे कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः
ते धारदार बाणांनी त्याच्यावर पाऊस पडू लागले, जणू मेघ मेरू पर्वतावर पाऊस पाडतात; युद्धात तो त्रस्त झाला, पण शस्त्रविद्येत निपुण आणि रणात उग्र होता.
अभिमन्युर्महाराज तावकान्समकम्पयत्। यथा देवासुरे युद्धे वज्रपाणिर्महासुरान्
मग अभिमन्यूने, हे महराजा, तुझ्या सैन्याला हादरवून सोडले, जसे इंद्राने देवासुर संग्रामात महाअसुरांना हादरवले.
विकर्णस्य ततो भल्लान्प्रेषयामास भारत। चतुर्दश रथश्रेष्ठो घोरानाशीविषोपमान्
मग, हे भारत, श्रेष्ठ रथीने विकर्णावर चौदा भयंकर, सर्पासारखे घातक बाण सोडले.
स तैर्विकर्णस्य रथात्पातयामास वीर्यवान् । ध्वजं सूतं हयांश्चैव नृत्यमान इवाहवे
त्या बाणांनी पराक्रमी अभिमन्यूने विकर्णाच्या रथावरील ध्वज, सारथी आणि घोडे खाली पाडले, जणू रणात नाचत असल्यासारखा.
पुनश्चान्याञ्शरान्पीतानकुण्ठाग्राञ्शिलाशितान्। प्रेषयामास संक्रुद्धो विकर्णाय महाबलः
पुन्हा एकदा, पराक्रमी अभिमन्यूने रागाने पिवळ्या टोकांचे आणि दगडाने धार केलेले बाण विकर्णाकडे सोडले.
ते विकर्णं समासाद्य कङ्कबर्हिणवाससः। भित्त्वा देहं गता भूमिं ज्वलन्त इव पन्नगाः
ते बाण, बगळ्याच्या पिसांची वस्त्रे घातलेल्या विकर्णाला भिडले, त्याच्या शरीराला भेदून जणू काही जळणाऱ्या सर्पांसारखे जमिनीवर पडले.
ते शरा हेमपुङ्खाग्रा व्यदृश्यन्त महीतले । विकर्णरुधिरक्लिन्ना वमन्त इव शोणितम्
सोनेरी टोकांचे ते बाण, विकर्णाच्या रक्ताने ओलावलेले, जमिनीवर जणू लाल रंग ओतत पडलेले दिसले.
विकर्णं वीक्ष्य निर्भिन्नं तस्यैवान्ये सहोदराः । अभ्यद्रवन्त समरे सौभद्रप्रमुखान्रथान्
विकर्ण जखमी झालेला पाहून, त्याचे इतर भाऊ आणि सौभद्र यांच्या नेतृत्वाखालील रथांनी युद्धात पुढे धावले.
अभियात्वा तथैवान्यान्रथांस्तान्सूर्यवर्चसः । अविध्यन्समरेऽन्योन्यं संरम्भाद्युद्धदुर्मदाः
त्यानंतर, तेजस्वी योद्धे रागाने आणि युद्धाच्या उन्मादाने एकमेकांच्या रथांवर हल्ला करू लागले.
दुर्मुखः श्रुतकर्माणं विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः । ध्वजमेकेन चिच्छेद सारथिं चास्य सप्तमिः
दुर्मुखाने सात वेगवान बाणांनी श्रुतकर्म्याला मारले, एकाने त्याचा ध्वज कापला आणि सातव्या बाणाने त्याचा सारथी जखमी केला.
अश्वाञ्जाम्बूनदैर्जालैः प्रच्छन्नान्वातरंहसः । जघान षङ्भिरासाद्य सारथिं चाभ्यपातयत्
त्याने जांबूनद सोन्याच्या बाणांच्या वर्षावाने घोडे झाकले आणि जवळ जाऊन सहा बाणांनी घोडे मारले, तसेच सारथीलाही खाली पाडले.
स हताश्वे रथे तिष्ठञ्श्रुतकर्मा महारथः । शक्तिं चिक्षेप संक्रुद्धो महोल्कां ज्वलितामिव
घोडे मारले गेले तरी श्रुतकर्मा, तो महाबली, रथावर उभा राहिला आणि रागाने एक मोठ्या उल्केसारखी जळणारी भाला फेकली.
सा दुर्मुखस्य विमलं वर्म भित्त्वा यशस्विनः । विदार्य प्राविशद्भूभिं दीप्यमाना स्वतेजसा
ती भाला दुर्मुखाच्या स्वच्छ कवचाला भेदून गेली, ते फाडून पृथ्वीमध्ये शिरली आणि आपल्या तेजाने चमकत राहिली.
दुर्मुखो विह्वलस्तत्र निषसाद रणे विभो। विसंज्ञं प्रेक्ष्य ते सर्वे भ्रातरः पर्यवारयन्
दुर्मुख तिथेच गोंधळून गेला आणि रणभूमीत खाली बसला; तो शुद्ध हरपलेला पाहून त्याचे सर्व भाऊ त्याच्याभोवती जमले.
तं दृष्ट्वा विरथं तत्र सुतसोमो महारथः । पश्यतां सर्वसैन्यानां रथमारोपयत्स्वकम्
त्याला रथाविना पाहून, सुतसोम या महाबलीने सर्व सैन्यांच्या समोर त्याला आपल्या रथावर बसवले.
श्रुतकीर्तिस्तथा वीरो जयत्सेनं सुतं तव। अभ्ययात्समरे राजन्हन्तुकामो यशस्विनम्
मग वीर श्रुतकीर्ती, राजन, तुझा पुत्र, यशस्वी जयत्सेनाचा वध करण्याच्या इच्छेने युद्धात पुढे गेला.