तमायान्तमभिप्रेक्ष्य नृवीरं दृढवैरिणम् । भीमसेनः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत्
तो शूरवीर, कट्टर वैरभावाने समोर येताना पाहून, भीमसेन प्रचंड रागावून म्हणाला—
अयं स कालः संप्राप्तो वर्षपूगाभिवाञ्छितः । अद्य त्वां निहनिष्यामि यदि नोत्सृजसे रणम्
हेच ते क्षण आहेत, जे अनेक वर्षांपासून मी वाट पाहत होतो; आज मी तुला ठार करीन, नाहीतर तू रणभूमी सोडून पळून जा.
अद्य कुन्त्याः परिक्लेशं वनवासं च कृत्स्नशः। द्रौपद्याश्च परिक्लेशं प्रणेष्यामि हते त्वयि
आज, जेव्हा तू मारला जाशील, तेव्हा मी कुंतीचे सगळे दुःख आणि वनवास, तसेच द्रौपदीचे हाल संपवीन.
यत्पुरा मत्सरीभूत्वा पाण्डवानवमन्यसे । तस्य पापस्य गान्धारे पश्य व्यसनमागतम्
गांधारीपुत्रा, पूर्वी जेव्हा तू मत्सराने पांडवांचा अपमान केला, त्या पापाचे फळ आज तुझ्यावर ओढवले आहे, ते पाहा.
कर्णस्य मतमास्थाय सौबलस्य च यत्पुरा । अचिन्त्य पाण्डवान्कामाद्यथेष्टं कृतवानसि
पूर्वी कर्ण आणि सौबल यांच्या सल्ल्यावर तू वासनेपोटी पांडवांची पर्वा न करता हवे तसे वागलास.
याचमानं च यन्मोहाद्दाशार्हमवमन्यसे। उलूकस्य समादेशं यद्ददासि च हृष्टवत्
तुझ्या मोहाने, जेव्हा कृष्ण विनंती करत होता, तेव्हा तू त्याचा अपमान केला आणि उलूकाचा संदेश आनंदाने स्वीकारला.
तेन त्वां निहनिष्यामि सानुबन्धं सबान्धवम् । शमीकरिष्ये तत्पापं यत्पुरा कृतवानसि
या सगळ्यामुळे, मी तुला तुझ्या नातेवाईकांसह ठार करीन आणि पूर्वी केलेल्या त्या पापाचा शेवट करीन.
एवमुक्त्वा धनुर्घोरं विकृष्योद्भ्राम्य चासकृत् । समाधत्त शरान्घोरान्महाशनिसमप्रभान्
असे म्हणून, त्याने आपले भयंकर धनुष्य ताणले, वारंवार फिरवले आणि वज्रासारखे तेजस्वी भयानक बाण सज्ज केले.
षड्विंशतिमसं क्रुद्धो मुमोचाशु सुयोधने । ज्वलिताग्निशिखाकारान्वज्रकल्पानजिह्मगान्
रागाने, त्याने सुयोधनावर एकवीस सहा बाण झडपावले, जे जणू ज्वालामुखीच्या ज्वाळांसारखे आणि वज्रासारखे सरळ होते.
ततोऽस्य कार्मुकं द्वाभ्यां सूतं द्वाभ्यां च विव्यधे । चतुर्भिरश्वाञ्जवनाननयद्यमसादनम्
मग त्याने दोन बाणांनी त्याचे धनुष्य, दोन बाणांनी सारथी आणि चार बाणांनी दुर्योधनाचे वेगवान घोडे यमाच्या लोकात पाठवले.
द्वाभ्यां च सुविकृष्टाभ्यां शराभ्यामरिमर्दनः । छत्रं चिच्छेद समरे राज्ञस्तस्य नरोत्तम्
शत्रूंना पराभूत करणारा वीर, दोन अचूक बाणांनी राजाच्या छत्राला रणभूमीत छेदून टाकतो, हे नरश्रेष्ठ.
षङ्भिश्च तस्य चिच्छेद ज्वलन्तं ध्वजमुत्तमम् । छित्त्वा तं च ननादोच्चैस्तव पुत्रस्य पश्यतः
मग सहा तेजस्वी बाणांनी त्याने राजाच्या उज्ज्वल ध्वजालाही छेदले; तो ध्वज छेदून मोठ्याने गर्जना केली, तुझा मुलगा पाहत असताना.
रथाच्च स ध्वजः श्रीमान्नानारत्नविभूषितात्। पपात सहसा भूमौ विद्युञ्जलधरादिव
मग रथावर लावलेला, विविध रत्नांनी सजवलेला तो शोभिवंत ध्वज अचानक जमिनीवर पडला, जणू काही विजेचा तडित काळ्या मेघातून पडावा.
ज्वलन्तं सूर्यसंकाशं नागं मणिमयं शुभम् । ध्वजं कुरुपतेश्छिन्नं ददृशुः सर्वपार्थिवाः
कौरवांच्या सेनापतीचा तो सूर्याप्रमाणे तेजस्वी, रत्नांनी मढवलेला सुंदर ध्वज छेदून खाली पडलेला सर्व राजांनी पाहिला.
अथैनं दशभिर्बाणैस्तोत्रैरिव महाद्विपम् । आजघान रणे वीरं स्मयन्निव महारथः
मग तो महाबली महारथी, जणू हसत असल्यासारखा, त्या वीरावर रणात दहा बाणांनी हल्ला केला, जणू मोठ्या हत्तीला अंकुश लावावा तसा.
स गाढविद्धो व्यथितो भीमसेनेन संयुगे । निषसाद रथोपस्थे मूर्च्छाभिहतचेतनः
भीमसेनाने युद्धात खोलवर जखमी केल्यामुळे तो योद्धा वेदनेने व्याकुळ झाला आणि मूर्च्छित होऊन रथाच्या आसनावर कोसळला.
ततः स राजा सिन्धूनां रथश्रेष्ठो महाबलः । दुर्योधनस्य जग्राह पार्ष्णिं स्वपुरुषैर्वृतः
मग सिंधूंचा तो राजा, श्रेष्ठ रथी आणि बलवान, आपल्या माणसांसह दुर्योधनाच्या रथाच्या मागे गेला.
कृपश्च रथिनां श्रेष्ठस्तव पुत्रमचेतनम् । आरोपयद्रथं राजन्दुर्योधनममर्षणम्
रथींत श्रेष्ठ असलेला कृपाचार्य, तुझ्या मूर्च्छित झालेल्या दुर्योधनाला आपल्या रथावर घेऊन बसवतो, हे राजन.
परिवार्य ततो भीमं जेतुकामो जयद्रथः । रथैरनेकसाहस्रैर्भीमस्यावारयद्दिशः
मग जयद्रथाने भीमाला जिंकण्याच्या इच्छेने, हजारो रथांनी त्याला वेढून घेतले आणि सर्व दिशांना अडथळा निर्माण केला.
धृष्टकेतुस्ततो राजन्नभिमन्युश्च वीर्यवान्। केकया द्रौपदेयाश्च तव पुत्रानयोधयन्
मग धृष्टकेतू आणि पराक्रमी अभिमन्यू, केकय आणि द्रौपदीचे पुत्र मिळून तुझ्या मुलांशी युद्ध करू लागले, हे राजन.
चित्रसेनः सुचित्रश्च चित्राङ्गश्चित्रदर्शनः । चारुचित्रः सुचारुश्च तथा नन्दोपनन्दकौ
चित्रसेन, सुचित्र, चित्रांग, चित्रदर्शन, चारुचित्र, सुचारु आणि तसेच नंद व उपनंद—
अष्टावेते महेष्वासाः सुकुमारा यशस्विनः । अभिमन्युरथं राजन्समन्तात्पर्यवारयन्
हे आठही महान धनुर्धारी, कोवळे आणि कीर्तीमान, अभिमन्यूच्या रथाला सर्व बाजूंनी वेढून उभे राहिले, हे राजन.
आजघान ततस्तूर्णमभिमन्युर्महामनाः । एकैकं पञ्चभिर्बाणैः शितैः सन्नतपर्वभिः
मग अभिमन्यूने, मोठ्या मनाचा असून, प्रत्येकावर पाच धारदार आणि सुंदर पिसांच्या बाणांनी वेगाने हल्ला केला.
वज्रमृत्युप्रतीकाशैर्विचित्रायुधनिःसृतैः । अमृष्यमाणास्ते सर्वे सौभद्रं रथसत्तमम्
वज्र आणि मृत्यूसारख्या तेजस्वी शस्त्रांनी, ते सर्वजण सहन करू न शकल्याने, उत्तम रथी सौभद्रावर बाणांचा वर्षाव करू लागले.
ववृषुर्मार्गणैस्तीक्ष्णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदाः । स पीड्यमानः समरे कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः
ते धारदार बाणांनी त्याच्यावर पाऊस पडू लागले, जणू मेघ मेरू पर्वतावर पाऊस पाडतात; युद्धात तो त्रस्त झाला, पण शस्त्रविद्येत निपुण आणि रणात उग्र होता.
अभिमन्युर्महाराज तावकान्समकम्पयत्। यथा देवासुरे युद्धे वज्रपाणिर्महासुरान्
मग अभिमन्यूने, हे महराजा, तुझ्या सैन्याला हादरवून सोडले, जसे इंद्राने देवासुर संग्रामात महाअसुरांना हादरवले.
विकर्णस्य ततो भल्लान्प्रेषयामास भारत। चतुर्दश रथश्रेष्ठो घोरानाशीविषोपमान्
मग, हे भारत, श्रेष्ठ रथीने विकर्णावर चौदा भयंकर, सर्पासारखे घातक बाण सोडले.
स तैर्विकर्णस्य रथात्पातयामास वीर्यवान् । ध्वजं सूतं हयांश्चैव नृत्यमान इवाहवे
त्या बाणांनी पराक्रमी अभिमन्यूने विकर्णाच्या रथावरील ध्वज, सारथी आणि घोडे खाली पाडले, जणू रणात नाचत असल्यासारखा.
पुनश्चान्याञ्शरान्पीतानकुण्ठाग्राञ्शिलाशितान्। प्रेषयामास संक्रुद्धो विकर्णाय महाबलः
पुन्हा एकदा, पराक्रमी अभिमन्यूने रागाने पिवळ्या टोकांचे आणि दगडाने धार केलेले बाण विकर्णाकडे सोडले.
ते विकर्णं समासाद्य कङ्कबर्हिणवाससः। भित्त्वा देहं गता भूमिं ज्वलन्त इव पन्नगाः
ते बाण, बगळ्याच्या पिसांची वस्त्रे घातलेल्या विकर्णाला भिडले, त्याच्या शरीराला भेदून जणू काही जळणाऱ्या सर्पांसारखे जमिनीवर पडले.