पुरोहितममात्यांश्च संप्रहृष्टोऽब्रवीदिदम्। शृण्वन्त्वेतद्भवन्तोऽपि देवदूतस्य भाषितम्
राजा आनंदाने आपल्या पुरोहित आणि मंत्र्यांना म्हणाला, 'देवतांच्या दूताने जे बोललं ते तुम्ही सगळे ऐका.'
शृण्वन्तु देवतानां च महर्षीणां च भाषितम्'। अहमप्येवमेवैनं जानामि सुतमात्मजम्
'देवतांनी आणि महर्षींनी जे सांगितलं ते सगळ्यांनी ऐकावं; मी सुद्धा या मुलाला माझाच मुलगा मानतो.'
यद्यहं वचनादस्या गृह्णीयामिममात्मजम्। भवेद्धि शङ्का लोकस्य नैवं शुद्धो भवेदयम्
जर मी फक्त तिच्या शब्दावरून या मुलाला माझा मानला असता, तर लोकांना शंका आली असती आणि तो शुद्ध मानला गेला नसता.
तां विशोध्य तदा राजा देवैः सह महर्षिभिः। हृष्टः प्रमुदितश्चापि प्रतिजग्राह तं सुतम्
म्हणून, देव आणि महर्षी यांच्या साक्षीने सर्व काही स्पष्ट करून, राजा आनंदाने तो मुलगा स्वीकारला.
ततस्तस्य तदा राजा पितृकर्माणि सर्वशः। कारयामास मुदितः प्रीतिमानात्मजस्य ह। मूर्ध्नि चैनं समाघ्राय सस्नेहं परिषस्वजे
मग राजाने आपल्या मुलाच्या आनंदाने आणि प्रेमाने सर्व पितृकर्मे केली; त्याला जवळ घेतलं, डोक्यावरून वास घेतला आणि प्रेमाने मिठी मारली.
सभाज्यमानो विप्रैश्च स्तूयमानश्च बन्दिभिः। मुदं स परमां लेभे पुत्रस्पर्शनजां नृपः
ब्राह्मणांनी सन्मान केला, गायकांनी स्तुती केली, आणि राजाला आपल्या मुलाचा स्पर्श झाल्याने अपार आनंद मिळाला.
स्वां चैव भार्यां धर्मज्ञः पूजयामास धर्मतः। अब्रवीच्चैव तां राजा सान्त्वपूर्वमिदं वचः
धर्म जाणणाऱ्या राजाने आपल्या पत्नीचा धर्माप्रमाणे सन्मान केला आणि तिला शांतपणे, प्रेमाने हे शब्द सांगितले.
लोकस्यायं परोक्षस्तु संबन्धो नौ पुराऽभवत्। कृतो लोकसमक्षोऽद्य संबन्धो वै पुनः कृतः
'आपला संबंध पूर्वी लोकांपासून लपवला गेला होता; आज सर्वांसमोर तो पुन्हा उघडपणे स्वीकारला आहे.'
तस्मादेतन्मया तस्य तन्निमित्तं प्रभाषितम्
म्हणूनच मी त्याच्याबद्दल असं बोललो.
शङ्केत वाऽयं लोकोऽथ स्त्रीभावान्मयि संगतम्। तस्मादेतन्मया चापि तच्छुद्ध्यर्थं विचारितम्
लोकांना वाटू शकतं की, तुझ्या स्त्रीपणामुळे माझ्याशी काही अनुचित घडलं; म्हणूनच तुझ्या शुद्धतेसाठी मी हे सर्व विचार केलं.
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चैव पृथग्विधाः। त्वां देवि वूजयिष्यन्ति निर्विशङ्कां पतिव्रताम्
ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य आणि शूद्र, प्रत्येक जण तुला, राणी, दोषरहित आणि पतिव्रता म्हणून सन्मान देतील.
पुत्रश्चायं वृतो राज्ये त्वमग्रमहिषी भव
हा मुलगा राज्यासाठी निवडला गेला आहे आणि तू मुख्य राणी हो.
यच्च कोपनयात्यर्थं त्वयोक्तोऽस्म्यप्रियं प्रिये। प्रणयिन्या विशालाक्षितत्क्षान्तं ते मया शुभे
प्रियेस, रागाच्या भरात तू मोठ्या डोळ्यांनी मला काही कठोर किंवा अप्रिय शब्द बोलली असशील, ती मी तुला माफ केली आहेत.
अनृतं वाप्यनिष्टं वा दुरुक्तं वातिदुष्कृतम्। त्वयाप्येवं विशालाक्षि क्षन्तव्यं मम दुर्वचः। क्षान्त्या पतिकृते नार्यः पातिव्रत्यं व्रजन्ति ताः
माझ्याकडून काही खोटं, वाईट, कठोर किंवा फारच चुकीचं बोललं गेलं असेल, तर हे मोठ्या डोळ्यांनो, तू सुद्धा मला माफ करावं; पतीसाठी सहनशीलता ठेवणाऱ्या स्त्रिया खरी पतिव्रता होतात.
एवमुक्त्वा तु राजर्षिस्तामनिन्दितगामिनीम्। अन्तःपुरं प्रवेश्याथ दुष्यन्तो महिषीं प्रियाम्
राजर्षीने असे सांगून, दोषरहित वागणारी तिला आपल्या अंतःपुरात नेले आणि आपली प्रिय राणी बनवली.
वासोभिरन्नपानैश्च पूजयित्वा तु भारत। `स मातरमुपस्थाय रथन्तर्यामभाषत
तिला सुंदर वस्त्रे, अन्न-पाणी देऊन आदराने सत्कार केला आणि नंतर आईजवळ जाऊन रथंतर्याला बोलला.
मम पुत्रो वने जातस्तव शोकप्रणशनः। ऋणादद्य विमुक्तोऽहं तव पौत्रेण शोभने
माझा मुलगा जंगलात जन्मला आहे, तो तुझा दुःख दूर करील; आज तुझ्या नातवामुळे मी माझे ऋण फेडले, हे शुभे.
विश्वामित्रसुता चेयं कण्वेन च विवर्धिता। स्नुषा तव महाभागे प्रसीदस्व शकुन्तलाम्
ही विश्वामित्राची कन्या आहे, कण्वाने तिला वाढवले; ही तुझी सून आहे, हे भाग्यवती, शकुंतलेवर कृपा कर.
पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा पौत्रं सा परिषस्वजे। पादयोः पतितां तत्र रथन्तर्या शकुन्तलाम्
मुलाच्या शब्दांनी तिने नातवाला मिठी मारली; आणि शकुंतला तिच्या पायांवर पडली तेव्हा रथंतर्याने तिलाही मिठी मारली.
परिष्वज्य च बाहुभ्यां हर्षादश्रुण्यवर्तयत्। उवाच वचनं सत्यं लक्षये लक्षणानि च
दोन्ही हातांनी तिला जवळ घेतले आणि आनंदाने डोळ्यातून अश्रू आले; मग तिने खरे बोल सांगितले—मी हे सर्व शुभ चिन्हे पाहते.
तव पुत्रो विशालाक्षि चक्रवर्ती भविष्यति। तव भर्ता विशालाक्षि त्रैलोक्यविजयी भवेत्
तुझा मुलगा, हे मोठ्या डोळ्यांची, सर्व भूमीचा सम्राट होईल; तुझा पती, हे विशाल नेत्रांची, तिन्ही लोकांवर विजय मिळवील.
दिव्यान्भोगाननुप्राप्ता भव त्वं वरवर्णिनि। एवमुक्ता रथ्तर्या परं हर्षमवाप सा
हे सुंदर वर्णाची, तुला दिव्य सुखे मिळतील; रथंतर्येने असे म्हटल्यावर तिला अत्यंत आनंद झाला.
शकुन्तलां तदा राजा शास्त्रोक्तेनैव कर्मणा। ततोऽग्रमहिषीं कृत्वा सर्वाभरणभूषिताम्
मग राजाने शास्त्रानुसार विधी करून शकुंतलेला सर्व अलंकारांनी सजवून मुख्य राणी केले.
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा सैनिकानां च भूपतिः। दौष्यन्तिं च ततो राजा पुत्रं शाकुन्तलं तदा
राजाने ब्राह्मणांना आणि आपल्या सैनिकांना धन दिले आणि नंतर शकुंतलेपासून जन्मलेल्या दुष्यंतीपुत्राला युवराज केले.
भरतं नामतः कृत्वा यौवराज्येऽभ्यषेचयत्। `भरते भारमावेश्य कृतकृत्योऽभवन्नृपः
त्याचे नाव भरत ठेवून युवराज्याची दीक्षा दिली; भरतावर सर्व जबाबदारी सोपवून राजा समाधान पावला.
ततो वर्षशतं पूर्णं राज्यं कृत्वा नराधिपः। गत्वा वनानि दुष्यन्तः स्वर्गलोकमुपेयिवान्
नंतर शंभर वर्षे राज्य करून, दुष्यंत राजा वनात गेला आणि स्वर्गलोकास गेला.
दुष्यन्ताद्भरतो राज्यं यथान्यायमवाप सः।' तस्य तत्प्रथितं कर्म प्रावर्तत महात्मनः
दुष्यंतापासून भरताने योग्य रीतीने राज्य मिळवले; त्या महात्म्याचे प्रसिद्ध कृत्य सुरू झाले.
भास्वरं दिव्यमजितं लोकसंनादनं महत्। स विजित्य महीपालांश्चकार वशवर्तिनः
तो तेजस्वी, दिव्य, अजिंक्य आणि सर्व लोकांत प्रसिद्ध झाला; पृथ्वीचे सर्व राजे जिंकून त्यांना आपल्या अधीन केले.
चचार च सतां धर्मं प्राप्य चानुत्तमं यशः। स राजा चक्रवर्त्यासीत्सार्वभौमः प्रतापवान्
त्याने सत्पुरुषांचा धर्म पाळला आणि अपूर्व कीर्ती मिळवली; तो राजा सर्व भूमीचा सम्राट आणि पराक्रमी झाला.
ईजे च बहुभिर्यज्ञैर्यथा शक्रो मरुत्पतिः। याजयामास तं कण्वो दक्षवद्भूरिदक्षिणम्
त्याने इंद्रासारखे अनेक यज्ञ केले; कण्वाने त्याच्यासाठी दक्षासारखा यज्ञ केला आणि विपुल दक्षिणा दिली.