ऋते च गर्दभीक्षीरात्पयः पास्यति मे सुतः।' ऋतेपि त्वां च दुष्यन्त शैलराजावतंसिकाम्। चतुरन्तामिमामुर्वीं पुत्रो मे पालयिष्यति
माझ्या मुलाला गाढविणीचं दूध वगळता इतर दूध मिळेल; आणि तुझ्याशिवाय, दुष्यंत, व पर्वतराजकन्या वगळता, माझा मुलगा ही सारी पृथ्वी राज्य करील.
शकुन्तले तव सुतश्चक्रवर्ती भविष्यति। एवमुक्तं महेन्द्रेण भविष्यति न चान्यथा
शकुंतले, तुझा मुलगा चक्रवर्ती सम्राट होईल; हे महेंद्राने सांगितलं आहे, आणि ते नक्कीच खरं ठरेल.
साक्षित्वे बहवो ह्युक्ता देवदूतादयो मया। न ब्रुवन्ति तथा सत्यमुताहो नानृतं किल
मी अनेक साक्षीदार सांगितले — देवदूत वगैरे; ते ना असत्य बोलतात, ना खोटं बोलतात.
असाक्षिणी मन्दबाग्या गमिष्यामि यथागतम्
साक्षी नसताना आणि दुर्दैवी म्हणून, मी जशी आले तशीच परत जाईन.
एतावदुक्त्वा वचनं प्रातिष्ठत शकुन्तला। `तस्याः क्रोधसमुत्थोग्निः सधूमो मूर्ध्न्यदृश्यत
असं म्हणून शकुंतला निघून गेली; तिच्या डोक्यावर रागाचा धूरासहित ज्वाळा दिसू लागली.
संनियम्यात्मनोऽङ्गेषु ततः क्रोधाग्निमात्मजम्। प्रस्थितैवानवद्याङ्गी सह पुत्रेण वै वनम्
तिने स्वतःच्या अंगातला रागाचा ज्वाळा आवरला आणि निर्दोष शरीरी ती आपल्या मुलासह वनात निघून गेली.
अथान्तरिक्षे दुष्यन्तं वागुवाचाशरीरिणी। ऋत्विक्पुरोहिताचार्यैर्मन्त्रिभिश्चाभिसंवृतम्
तेव्हा आकाशातून, ऋत्विज, पुरोहित, आचार्य आणि मंत्र्यांनी वेढलेल्या दुष्यंताला एक देहहीन वाणी ऐकू आली.
माता भस्त्रा पितुः पुत्रो यस्माज्जातः स एव सः। भरस्व पुत्रं दौष्यन्तिं सत्यमाह शकुन्तला
जशी फुंकणी आई असते आणि मुलगा वडिलापासून जन्मतो, तसाच हा मुलगाही आहे; दुष्यंत, तुझा मुलगा स्वीकार, शकुंतलेनं सत्य सांगितलं आहे.
सर्वेभ्यो ह्यङ्गमङ्गेभ्यः साक्षादुत्पद्यते सुतः। आत्मा चैव सुतो नाम तेनैव तव पौरव
सर्व अंगांपासून मुलगा थेट जन्मतो; म्हणूनच, 'मुलगा' म्हणजे स्वतःचं रूप असतं, हे लक्षात ठेव, पौरव.
आहितं ह्यात्मनाऽऽत्मानं परिरक्ष इमं सुतम्। अनन्यां त्वं प्रतीक्षस्व मावमंस्थाः शकुन्तलाम्
तू स्वतःला या मुलात ठेवून त्याचं रक्षण कर; जी तुझीच आहे तिची वाट पाहा, शकुंतलेचा तिरस्कार करू नकोस.
स्त्रियः पवित्रमतुलमेतद्दुष्यन्त धर्मतः। मासि मासि रजो ह्यासां दुरितान्यपकर्षति
दुष्यंत, स्त्रिया धर्माने अत्यंत पवित्र आणि अद्वितीय असतात; त्यांना दर महिन्याला येणाऱ्या स्त्रावामुळे त्यांच्या दोषांचं शुद्धीकरण होतं.
ततः सर्वाणि भूतानि व्याजह्रस्तं समन्ततः
मग सर्व प्राणी चहुबाजूंनी एकत्र बोलू लागले.
रेतोधाः पुत्र उन्नयति नरदेव यमक्षयात्। त्वं चास्य धाता गर्भस्य सत्यमाह शकुन्तला
बीजधारक मुलाला यमाच्या राज्यातून वर काढतो, राजन; तूच गर्भाचा पालनकर्ता आहेस, शकुंतलेनं सत्य सांगितलं आहे.
पतिर्जायां प्रविशति स तस्यां जायते पुनः। अन्योन्यप्रकृतिर्ह्येषा मावमंस्थाः शकुन्तलाम्
पती पत्नीमध्ये प्रवेश करतो आणि तिच्यात तो पुन्हा जन्म घेतो; हे त्यांचं परस्परस्वभाव आहे, शकुंतलेचा तिरस्कार करू नकोस.
जाया जनयते पुत्रमात्मनोऽङ्गाद्द्विधा कृतम्। तस्माद्भरस्व दुष्यन्त पुत्रं शाकुन्तलं नृप
पत्नी आपल्या अंगातून, दोन भागांनी बनलेला मुलगा जन्माला घालते; म्हणून, दुष्यंत, तुझा शकुंतलेचा मुलगा स्वीकार, राजन.
सुभूतिरेषा न त्याज्या जीवितं जीवयात्मजम्। शाकुन्तलं महात्मानं दुष्यन्त भर पौरवम्
ही मोठी भाग्याची गोष्ट आहे, सोडू नकोस; तुझं जीवन तुझ्या स्वतःच्या मुलाला पोसावं. दुष्यंत, महान आत्मा असलेल्या पौरव वंशातील शकुंतलाला स्वीकार.
भर्तव्योऽयं त्वया यस्मादस्माकं वचनादपि। तस्माद्भवत्वयं नाम्ना भरतो नाम ते सुतः
तू याला आमच्या आज्ञेपेक्षा जास्त जपशील, म्हणून तुझ्या या मुलाचं नाव भरत ठेवावं.
भरताद्भारती कीर्तिर्येनेदं भारतं कुलम्। अपरे ये च पूर्वे च भारता इति तेऽभवन्
भरतामुळे आपल्या कुळाला 'भारतात' असं प्रसिद्ध नाव मिळालं; जे आधी होते आणि जे नंतर झाले, त्यांनाही 'भारत' असंच म्हणतात.
एवमुक्त्वा ततो देवा ऋषयश्च तपोधनाः। पतिव्रतेति संहृष्टाः पुष्पवृष्टिं ववर्षिरे
असं सांगून, देव आणि तपश्चर्येने परिपूर्ण ऋषी आनंदाने म्हणाले, 'ही खरी पतिव्रता आहे' आणि त्यांनी फुलांचा वर्षाव केला.
तच्छ्रुत्वा पौरवो वाक्यं व्याहृतं वे दिवौकसाम्। `सिंहासनात्समुत्थाय प्रणम्य च दिवौकसः
देवतांनी सांगितलेलं वचन ऐकून, पुरुवंशातील राजा सिंहासनावरून उठला आणि देवांना वंदन केलं.
पुरोहितममात्यांश्च संप्रहृष्टोऽब्रवीदिदम्। शृण्वन्त्वेतद्भवन्तोऽपि देवदूतस्य भाषितम्
राजा आनंदाने आपल्या पुरोहित आणि मंत्र्यांना म्हणाला, 'देवतांच्या दूताने जे बोललं ते तुम्ही सगळे ऐका.'
शृण्वन्तु देवतानां च महर्षीणां च भाषितम्'। अहमप्येवमेवैनं जानामि सुतमात्मजम्
'देवतांनी आणि महर्षींनी जे सांगितलं ते सगळ्यांनी ऐकावं; मी सुद्धा या मुलाला माझाच मुलगा मानतो.'
यद्यहं वचनादस्या गृह्णीयामिममात्मजम्। भवेद्धि शङ्का लोकस्य नैवं शुद्धो भवेदयम्
जर मी फक्त तिच्या शब्दावरून या मुलाला माझा मानला असता, तर लोकांना शंका आली असती आणि तो शुद्ध मानला गेला नसता.
तां विशोध्य तदा राजा देवैः सह महर्षिभिः। हृष्टः प्रमुदितश्चापि प्रतिजग्राह तं सुतम्
म्हणून, देव आणि महर्षी यांच्या साक्षीने सर्व काही स्पष्ट करून, राजा आनंदाने तो मुलगा स्वीकारला.
ततस्तस्य तदा राजा पितृकर्माणि सर्वशः। कारयामास मुदितः प्रीतिमानात्मजस्य ह। मूर्ध्नि चैनं समाघ्राय सस्नेहं परिषस्वजे
मग राजाने आपल्या मुलाच्या आनंदाने आणि प्रेमाने सर्व पितृकर्मे केली; त्याला जवळ घेतलं, डोक्यावरून वास घेतला आणि प्रेमाने मिठी मारली.
सभाज्यमानो विप्रैश्च स्तूयमानश्च बन्दिभिः। मुदं स परमां लेभे पुत्रस्पर्शनजां नृपः
ब्राह्मणांनी सन्मान केला, गायकांनी स्तुती केली, आणि राजाला आपल्या मुलाचा स्पर्श झाल्याने अपार आनंद मिळाला.
स्वां चैव भार्यां धर्मज्ञः पूजयामास धर्मतः। अब्रवीच्चैव तां राजा सान्त्वपूर्वमिदं वचः
धर्म जाणणाऱ्या राजाने आपल्या पत्नीचा धर्माप्रमाणे सन्मान केला आणि तिला शांतपणे, प्रेमाने हे शब्द सांगितले.
लोकस्यायं परोक्षस्तु संबन्धो नौ पुराऽभवत्। कृतो लोकसमक्षोऽद्य संबन्धो वै पुनः कृतः
'आपला संबंध पूर्वी लोकांपासून लपवला गेला होता; आज सर्वांसमोर तो पुन्हा उघडपणे स्वीकारला आहे.'
तस्मादेतन्मया तस्य तन्निमित्तं प्रभाषितम्
म्हणूनच मी त्याच्याबद्दल असं बोललो.
शङ्केत वाऽयं लोकोऽथ स्त्रीभावान्मयि संगतम्। तस्मादेतन्मया चापि तच्छुद्ध्यर्थं विचारितम्
लोकांना वाटू शकतं की, तुझ्या स्त्रीपणामुळे माझ्याशी काही अनुचित घडलं; म्हणूनच तुझ्या शुद्धतेसाठी मी हे सर्व विचार केलं.