श्रृणु राजन्स्थिरो भूत्वा युद्धमेतत्सुदारुणम्। न शक्याः पाण्डवा जेतुं देवैरपि सवासवैः
राजन, तू शांतपणे ऐक, हे युद्ध फारच भयंकर होते; अगदी इंद्रासह देवताही पांडवांना जिंकू शकले नसते.
द्रोणस्तु निशितैर्बाणैर्धृष्टद्युम्नमविध्यत। सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत्
मग द्रोणाने तीक्ष्ण बाणांनी धृष्टद्युम्नावर वार केला आणि एका मोठ्या बाणाने त्याचा सारथी रथातून खाली पाडला.
तथाऽस्य चतुरो वाहांश्चतुर्भिः सायकोत्तमैः । पीडयामास संक्रुद्धो धृष्टद्युम्नस्य मारिष
त्याचप्रमाणे, रागावून, द्रोणाने चार उत्तम बाणांनी धृष्टद्युम्नाच्या चार घोड्यांना छळले.
धृष्टद्युम्नस्ततो द्रोणं नवत्या निशितैः शरैः । विव्याध प्रहसन्वीरस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्
मग धृष्टद्युम्नाने हसत-हसत नव्वद तीक्ष्ण बाणांनी द्रोणावर वार केला आणि म्हणाला, 'थांब, थांब!'
ततः पुनरमेयात्मा भारद्वाजः प्रतापवान्। शरैः प्रच्छादयामास धृष्टद्युम्नममर्षणम्
मग पुन्हा, सामर्थ्यशाली आणि पराक्रमी भारद्वाज, रागाने धृष्टद्युम्नावर बाणांचा मारा करू लागला.
आददे च शरं घोरं पार्षतान्तचिकीर्षकया। शक्राशनिसमस्पर्शं कालदण्डमिवापरम्
आणि द्रुपदपुत्राने द्रोणाचा अंत करण्याच्या इच्छेने एक भयंकर बाण उचलला, ज्याचा स्पर्श इंद्राच्या वज्रासारखा आणि मृत्यूच्या दंडासारखा होता.
हाहाकारो महानासीत्सर्वसैन्येषु भारत । तमिषुं संधितं दृष्ट्वा भारद्वाजेन संयुगे
त्या युद्धात भारद्वाजाने तो बाण धनुष्याला लावल्याचे पाहून सर्व सैन्यात मोठा गोंधळ उडाला.
तत्राद्भुतमपश्याम धृष्टद्युम्नस्य पौरुषम्। यदेकः समरे वीरस्तस्थौ गिरिरिवाचलः
तेथे आम्ही धृष्टद्युम्नाचे अद्भुत शौर्य पाहिले, जो एकटाच युद्धात डोंगरासारखा स्थिर उभा राहिला.
तं च दीप्तं शरं घोरमायान्तं मृत्युमात्मनः । चिच्छेद शरवृष्टिं च भारद्वाजे मुमोच ह
तो प्रज्वलित, भयंकर बाण, जणू मृत्यू घेऊन येणारा, धृष्टद्युम्नाने छाटला आणि भारद्वाजावर बाणांचा पाऊस सोडला.
तत उच्चुक्रुशुः सर्वे पाञ्चालाः पाण्डवैः सह। धृष्टद्युम्नेन तत्कर्म कृतं दृष्ट्वा सुदुष्करम्
मग पाञ्चाळ आणि पांडव सर्वांनी मिळून मोठ्या आनंदाने गर्जना केली, कारण धृष्टद्युम्नाने ते कठीण कार्य साध्य केले होते.
ततः शक्तिं महावेगां स्वर्णवैडूर्यभूषिताम् । द्रोणस्य निधनाकाङ्क्षी चिक्षेप स पराक्रमी
मग पराक्रमी धृष्टद्युम्नाने द्रोणाचा नाश व्हावा म्हणून सोन्याने आणि वैडूर्य रत्नांनी सजवलेली एक मोठी शक्ती फेकली.
तामापतन्तीं सहसा शक्तिं कनकभूषिताम्। त्रिधा चिच्छेद समरे भारद्वाजो हसन्निव
ती सोन्याने मढवलेली शक्ती वेगाने येताना, भारद्वाजाने जणू हसत-हसत, ती युद्धात तीन तुकड्यांत छाटली.
शक्तिं विनिहतां दृष्ट्वा धृष्टद्युम्नः प्रतपवान् । ववर्ष शरवर्षाणि द्रोणं प्रति जनेश्वरः
धृष्टद्युम्नाने आपली भाला खाली पडलेली पाहून, तो पराक्रमी पुरुष, द्रोणावर बाणांचा पाऊस पाडू लागला.
शरवर्षं ततस्तत्तु सन्निवार्य महायशाः। द्रोणो द्रुपदपुत्रस्य मध्ये चिच्छेद कार्मुकम्
मग त्या बाणांच्या पावसाला थोपवून, कीर्तीमान द्रोणाने युद्धात द्रुपदपुत्राचे धनुष्य मधोमध तोडले.
स च्छिन्नधन्वा समरे गदां गुर्वी महायशाः । द्रोणाय प्रेषयामास गिरिसारमयीं बली
युद्धात धनुष्य तुटल्यावर, बलवान आणि प्रसिद्ध द्रुपदपुत्राने डोंगरासारख्या लोखंडाची जड गदा उचलून ती द्रोणावर फेकली.
सा गदा वेगवन्मुक्ता प्रायाद्द्रोणजिघांसया । तत्राद्भुतमपश्याम भारद्वाजस्य पौरुषम्
ती गदा जोरात फेकली गेली आणि द्रोणाचा वध करण्याच्या हेतूने सरळ गेली; तेव्हा आम्ही भारद्वाजपुत्राचे अद्भुत शौर्य पाहिले.
लाघवाद्व्यंसयामास गदां हेमविभूषिताम्। व्यंसयित्वा गदां तां च प्रेषयामास पार्षतम्
त्याने चपळतेने ती सोन्याने मढवलेली गदा वळवून बाजूला फेकली आणि मग ती गदा पुन्हा पर्षतपुत्राकडे वळवली.
भल्लान्सुनिशितान्पीतातान्रुक्मपुङ्खान्सुदारुणान्। ते तस्य कवचं भित्त्वा पपुः शोणितमाहवे
नंतर, तीक्ष्ण, पिवळ्या पिसांची, सोन्याच्या टोकांची आणि भयंकर अशा बाणांनी त्याने धृष्टद्युम्नाचे कवच भेदले आणि रणांगणात त्याचे रक्त सांडले.
अथान्यद्धनुरादाय धृष्टद्युम्नो महारथः । द्रोणं युधि पराक्रम्य शरैर्विव्याध पञ्चभिः
मग धृष्टद्युम्नाने दुसरे धनुष्य घेतले, आणि तो पराक्रमी महारथी द्रोणावर धावून गेला व पाच बाणांनी त्याला घायाळ केले.
रुधिराक्तौ ततस्तौ तु शुशुभाते नरर्षभौ । वसन्तसमये राजन्पुष्पिताविव किंशुकौ
राजा, त्या दोन्ही वीर पुरुषांचे अंग रक्ताने माखले गेले होते, आणि ते दोघे वसंतात फुललेल्या किंशुकासारखे शोभून दिसत होते.
अमर्षितस्ततो राजन्पराक्रम्य चमूमुखे । द्रोणो द्रुपदपुत्रस्य पुनश्चिच्छेद कार्मुकम्
मग रागावलेला द्रोण, राजा, सैन्याच्या पुढे जाऊन पुन्हा एकदा द्रुपदपुत्राचे धनुष्य तोडले.
अथैनं छिन्नधन्वानं शरैः सन्नतपर्वभिः । अभ्यवर्षदमेयात्मा वृष्ट्या मेघ इवाचलम्
मग त्याचे धनुष्य तुटल्यावर, संयमी द्रोणाने वाकलेल्या सांध्यांचे बाणांचा पाऊस त्याच्यावर पाडला, जणू ढग पर्वतावर पाऊस पाडतो.
सारथिं चास्य भल्लेन रथनीजादपातयत् । अथास्य चतुरो वाहांश्चतुर्भिर्निशितैः शरैः
त्याने एका रुंद टोकाच्या बाणाने त्याचा सारथी रथातून खाली पाडला, आणि मग चार तीक्ष्ण बाणांनी त्याचे चारही घोडे मारले.
पातयामास समरे सिंहनादं ननाद च। ततोऽपरेण भल्लेन हस्ताच्चापमथाच्छिनत्
त्याने रणभूमीत त्यांना खाली पाडले आणि सिंहासारखा गर्जना केली; मग दुसऱ्या रुंद टोकाच्या बाणाने त्याच्या हातातील धनुष्य कापले.
स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । गदापाणिरवारोहत्स्व्यापयन्पौरुषं महत्
त्याचे धनुष्य तुटले, रथ उद्ध्वस्त झाला, घोडे आणि सारथी मारले गेले, मग धृष्टद्युम्न गदा हातात घेऊन खाली उतरला आणि मोठे शौर्य दाखवले.
तामस्य विशिस्वैस्तूर्णं पातयामास भारत । रथादनवरूढस्य तदद्भुतमिवाभवत्
मग, भारत, द्रोणाने निवडक बाणांनी त्याच्यावर झडप घातली, तो जमिनीवर उभा असताना, आणि ते दृश्य फारच अद्भुत वाटले.
ततः स विपुलं चर्म शतचन्द्रं च भानुमत्। खङ्गं च विपुलं दिव्यं प्रगृह्य सुभुजो बली
मग त्या बलवान भुजांनी एक मोठे, तेजस्वी, शंभर चंद्र असलेले ढाल आणि एक मोठी दिव्य तलवार उचलली.
अभिदुद्राव वेगेन द्रोणस्य वधाकाङ्क्षया। आमिषार्थी यथा सिंहो वने मत्तमिव द्विपम्
तो द्रोणाचा वध करण्याच्या इच्छेने वेगाने धावला, जसा जंगलात मांसाच्या शोधात असलेला सिंह उन्मत्त हत्तीवर झडप घालतो.
तत्राद्भुतमपश्याम भारद्वाजस्य पौरुषम् । लाघवं चास्त्रयोगं च बलं बाह्वोश्च भारत
तेथे आम्ही भारद्वाजपुत्राचे अद्भुत शौर्य पाहिले—त्याची चपळता, अस्त्रविद्या आणि भुजांचा बळ, हे भारत.
यदेनं शरवर्षेण वारयामास पार्षतम् । न शशाक ततो गन्तुं बलवानपि संयुगे
त्याने बाणांचा पाऊस पाडून पर्षतपुत्राला थोपवले, त्यामुळे तो बलवान असूनही युद्धात पुढे जाऊ शकला नाही.