भीष्मं जुगुपुरासाद्य तव पुत्रेण नोदिताः। दृष्ट्वा तु पार्थिवैः सर्वैर्दुर्योधनपुरोगमैः
हे सर्वजण भीष्माजवळ गेले, पण तुझ्या मुलाने सांगितले नाही म्हणून त्याला युद्धासाठी प्रवृत्त केले नाही. हे पाहून दुर्योधनासह सर्व राजे गप्प राहिले.
पाण्डवानामनीकानि वध्यमानानि संयुगे। श्वेतो गाङ्गेयमुत्सृज्य तव पुत्रस्य वाहिनीम्
पांडवांची सैन्ये युद्धात मारली जात आहेत हे पाहून श्वेताने भीष्माला सोडून तुझ्या मुलाच्या सैन्यावर हल्ला चढवला.
नाशयामास वेगेन वायुर्वृक्षानिवौजसा । द्रावयित्वा चमूं राजन्वैराटिः क्रोधमूर्च्छितः
त्याने वाऱ्याने झाडे कोसळावीत तशी ती सेना झपाट्याने उद्ध्वस्त केली. राजन, संतापाने भरलेल्या विराटपुत्राने सैन्य पांगवून टाकले.
आपतत्सहसा भूयो यत्र भीष्मो व्यवस्थितः । तौ तत्रोपगतौ राजञ्शरदीप्तौ महाबलौ
पुन्हा एकदा श्वेत तिथे भीष्म उभा आहे तिथे अचानक धावून गेला. दोन्ही बलाढ्य वीर तिथे एकमेकांसमोर आले, जणू शरद ऋतूतील मेघांसारखे तेजस्वी दिसत होते.
अयुध्येतां महात्मानौ यथोभौ वृत्रवासवौ । अन्योन्यं तु महाराज परस्परवधैषिणौ
हे दोन महान योद्धे एकमेकांशी लढले, जसे वज्रधारी इंद्र आणि वृत्रासुराने पूर्वी युद्ध केले होते. राजन, दोघेही एकमेकाचा संहार करण्यासच सज्ज होते.
निगृह्य कार्मुकं श्वेतो भीष्मं विव्याध सप्तभिः । पराक्रमं ततस्तस्य पराक्रम्य पराक्रमी
श्वेताने आपले धनुष्य आवळून भीष्मावर सात बाण सोडले. त्यानंतर त्याने आपल्या शौर्याने भीष्माच्या पराक्रमालाही मागे टाकले.
तरसा वारयामास मत्तो मत्तमिव द्विपम्। श्वेतः शान्तनवं भूयः शरैः सन्नतपर्वभिः
श्वेताने जोरात भीष्माला थांबवले, जणू एक मदमस्त हत्ती दुसऱ्या मदमस्त हत्तीला रोखतो. पुन्हा श्वेताने शंतनूच्या पुत्रावर पिसांच्या बाणांनी वार केले.
विव्याध प़ञ्चविंशत्या तदद्भुतमिवाभवत्। तं प्रत्यविध्यद्दशभिर्भीष्मः शान्तनवस्तदा
श्वेताने पंचवीस बाणांनी भीष्माला भेदले, ते पाहून सर्वांना आश्चर्य वाटले. मग शंतनूच्या भीष्माने दहा बाणांनी श्वेतावर प्रतिहल्ला केला.
स विद्धस्तेन बलवान्नाकम्पत यथाऽचलः । वैराटिः समरे क्रुद्धो भृशमायम्य कार्मुकम्
तो बलवान श्वेत त्या बाणांनी जरी जखमी झाला तरी पर्वतासारखा हलला नाही. युद्धात संतापलेला विराटपुत्राने आपले धनुष्य जोरात ताणले.
आजघान ततो भीष्मं श्वेतः क्षत्रियनन्दनः। संप्रहस्य तत श्वेतः सृक्किणी परिसंलिहन्
मग क्षत्रियांचा आनंद असलेला श्वेताने भीष्मावर घाव घातला. हसत-हसत श्वेताने ओठांच्या कडा चाटल्या.
घनुश्चिच्छेद भीष्मस्य नवभिर्दशधा शरैः । संधाय विशिखं चैव शरं लोमप्रवाहिनम्
श्वेताने नऊ बाणांनी भीष्माचे धनुष्य दहा तुकड्यांत कापले. मग पिसांचा बाण घेऊन तो सज्ज झाला.
उन्ममाथ ततस्तालं ध्वजशीर्षं महात्मनः । केतुं निपतितं दृष्ट्वा भीष्मस्य तनयास्तव
मग त्याने भीष्माच्या रथावरील उंच ध्वज खाली पाडला. भीष्माचा ध्वज खाली पडलेला पाहून तुझे पुत्र,
हतं भीष्मममन्यन्त श्वेतस्य वशमागतम्। पाण्डवाश्चापि संहृष्टा दध्मुः शङ्खान्मुदा युताः
भीष्म मारला गेला आणि श्वेताच्या ताब्यात गेला असे समजू लागले. पांडवही आनंदाने शंख फुंकू लागले.
भीष्मस्य पतितं केतुं दृष्ट्वा तालं महात्मनः । ततो दुर्योधनः क्रोधात्स्वमनीकमनोदयत्
महात्मा भीष्माचा ध्वज खाली पडलेला पाहून दुर्योधन संतापला आणि आपल्या सैन्याला पुन्हा सावरले.
यत्ता भीष्मं परीप्सध्वं रक्षमाणाः समंततः। मा नः प्रपश्यमानानां श्वेतान्मृत्युमवाप्स्यति
तुम्ही सर्वांनी एकत्र येऊन भीष्माचं सर्व बाजूंनी रक्षण करत असताना, आपल्या डोळ्यांसमोर आपल्या पांढऱ्या पताका असलेल्या वीराचा मृत्यू होऊ नये.
भीष्मः शान्तनवः शूरस्तथा सत्यं ब्रवीमि वः। राज्ञस्तु वचनं श्रत्वा त्वरमाणा महारथाः
भीष्म, शांतनूंचा पुत्र, मोठा पराक्रमी योद्धा आहे—हे मी तुम्हाला खरे सांगतो; राजाचा आदेश ऐकताच सर्व महायोद्धे वेगाने पुढे गेले.
बलेन चतुरङ्गेण गाङ्गेयप्रन्वपालयन्। बाह्लीकः कृतवर्मा च शलः शल्यश्च भारत
गंगेपुत्र भीष्माचं चारही अंगांनी सैन्य घेऊन बाळीक, कृतवर्मा, शल आणि शल्य यांनी रक्षण केलं.
जलसन्धो विकर्णश्च चित्रसेनो विविंशतिः। त्वरमाणास्त्वराकाले परिवार्य समंततः
जलसंध, विकर्ण, चित्रसेन आणि विविंशती हे सर्व त्या क्षणी वेगाने धावले आणि सर्व बाजूंनी त्याला घेरले.
शस्त्रवृष्टिं सुतुमुलां श्वेतस्योपर्यपातयन्। तान्क्रुद्धो निशितैर्बाणैस्त्वरमाणो महारथः
त्यांनी श्वेतावर फार भयंकर शस्त्रांचा वर्षाव केला; तेव्हा रागाने भरलेला तो महायोद्धा वेगाने तीक्ष्ण बाणांनी त्यांना प्रत्युत्तर दिलं.
अवारयदमेयात्मा दर्शयन्पाणिलाघवम् । स निवार्य तु तान्सर्वान्केसरी कुञ्जराविव
स्वतःवर नियंत्रण असलेला तो वीर हातातील कौशल्य दाखवत सर्वांना परतवून लावला; जणू सिंहाने हत्तींचा प्रतिकार केला.
महता शरवर्षेण भीष्मस्य धनुराच्छिनत्। ततोऽन्यद्धनुरादाय भीष्मः शान्तनवो युधि
त्याने मोठ्या बाणांच्या वर्षावाने भीष्माचं धनुष्य तोडलं; तेव्हा युद्धात शांतनूंचा पुत्र भीष्माने दुसरं धनुष्य उचललं.
श्वेतं विव्याध राजेन्द्र कङ्कपत्रैः शितैः शरैः । ततः सेनापतिः क्रुद्धो भीष्मं बहुभिरायसैः
त्याने श्वेताला तीक्ष्ण काकपक्षी असलेल्या बाणांनी घायाळ केलं; मग रागाने भरलेल्या सेनापतीने अनेक लोखंडी बाणांनी भीष्मावर वार केले.
विव्याध समरे राजन्सर्वलोकस्य पश्यतः । ततः प्रव्यथितो राजा भीष्मं दृष्ट्वा निवारितम्
त्याने युद्धात सर्वांच्या समोर त्याच्यावर बाण मारले; मग भीष्म रोखला गेल्याचं पाहून राजा फारच अस्वस्थ झाला.
प्रवीरं सर्वलोकस्य श्वेतेन युधि वै तदा। निष्ठानकश्च सुमहांस्तव सैन्यस्य चाभवत्
त्या पराक्रमी भीष्माला श्वेताने सर्वांसमोर युद्धात रोखलं, त्यामुळे तुझ्या सैन्यात मोठी गोंधळाची स्थिती निर्माण झाली.
तं वीरं वारितं दृष्ट्वा श्वेतेन शरविक्षतम् । हतं श्वेतेन मन्यन्ते श्वेतस्य वशमागतम्
श्वेताने बाणांनी जखमी केलेला आणि रोखलेला तो वीर पाहून, सर्वांना वाटलं की श्वेताने भीष्माचा पराभव केला आणि तो त्याच्या ताब्यात गेला.
ततः क्रोधवशं प्राप्तः पिता देवव्रतस्तव । ध्वजमुन्मतितं दृष्ट्वा तां च सेनां निवारिताम्
मग तुझ्या वडिलांना, देवव्रतांना, राग अनावर झाला; आपला ध्वज खाली पडलेला आणि सैन्य मागे हटलेलं पाहून ते संतापले.
श्वेतं प्रति महाराज व्यसृजत्प्तायकान्बहून् । तानावार्य रणे श्वेतो भीष्मस्य रथिनां वरः
महाराज, त्यांनी श्वेतावर अनेक प्रज्वलित बाण सोडले; पण श्वेता, रथींचा श्रेष्ठ, युद्धात ते सर्व बाण परतवून लावले.
धनुश्चिच्छेद भल्लेन पुनरेव पितुस्तव। उत्सृज्य कार्मुकं राजन्गाङ्गेयः क्रोधमूर्च्छितः
श्वेताने मोठ्या भल्लबाणाने तुझ्या वडिलांचं धनुष्य पुन्हा तोडलं; तेव्हा गंगेपुत्र भीष्म रागाने पेटून आपलं धनुष्य बाजूला ठेवून दिलं.
अन्यत्कार्मुकमादाय विपुलं बलवत्तरम्। तत्र संधाय विपुलान्भल्लान्सप्त शिलाशितान्
मग त्यांनी दुसरं मोठं आणि बलवान धनुष्य घेतलं आणि त्यावर सात मोठे, दगडी टोक असलेले भल्लबाण चढवले.
चतुर्भिश्च जघानाश्वाञ्श्वेतस्य पृतनापतेः । ध्वजं द्वाभ्यां तु चिच्छेद सप्तमेन च सारथे
त्यातील चार बाणांनी श्वेताच्या सैन्यप्रमुखाच्या घोड्यांना मारलं; दोन बाणांनी ध्वज तोडला आणि सातव्या बाणाने सारथीलाही घायाळ केलं.