भजस्वास्मान्राजपुत्र भजमानान्महाद्युते । न भविष्यति दुर्बुद्धिर्धार्तराष्ट्रोऽत्यमर्षणः
राजपुत्रा, आम्ही तुला जसे स्वीकारतो तसेच तूही आम्हाला स्वीकार. मोठ्या तेजस्वी, दुर्योधन हा वाईट बुद्धीचा आणि अत्यंत क्रूर आहे, तो यशस्वी होणार नाही.
ततो युयुत्सुः कौरव्यान्परित्यज्य सुतांस्तव। जगाम पाण्डुपुत्राणां सेनां विश्राव्य दुन्दुभिं
मग युयुत्सुने, हे कौरवा, तुझ्या मुलांना सोडून, मोठ्या आवाजात नगारा वाजवून, पांडुपुत्रांच्या सैन्यात प्रवेश केला.
ततो युधिष्ठिरो राजा संप्रहृष्टःक सहानुजः । जग्राह कवचं भूयो दीप्तिमत्कनकोञ्ज्वलम्
मग राजा युधिष्ठिर आपल्या भावांसह अत्यंत आनंदित झाला आणि पुन्हा एकदा तेजस्वी, सोन्याने मढवलेले कवच अंगावर चढवले.
प्रत्यपद्यन्त ते सर्वे स्वरथान्पुरुषर्षभाः । ततो व्यूहं यथापूर्वं प्रत्यव्यूहन्त ते पुनः
ते सर्व पुरुषश्रेष्ठ आपापल्या रथांवर चढले आणि मग त्यांनी पूर्वीप्रमाणेच पुन्हा सैन्याची मांडणी केली.
अवादयन्दुन्दुभींश्च शतशश्चैव पुष्करान् । सिंहनादांश्च विविधान्विनेदुः पुरुषर्षभाः
शेकडो नगारे आणि अनेक प्रकारचे वाद्ये वाजवली गेली; आणि पुरुषश्रेष्ठांनी सिंहगर्जना करत विविध आवाज काढले.
रथस्थान्पुरुषव्याघ्रान्पाण्डवान्प्रेक्ष्य पार्थिवाः । धृष्टद्युम्नादयः सर्वे पुनर्जहृषिरे तदा
रथावर उभे असलेले पांडव, जे पुरुषांत वाघासारखे आहेत, त्यांना पाहून धृष्टद्युम्न आणि इतर सर्व सेनापती पुन्हा एकदा आनंदित झाले.
गौरवं पाण्डुपुत्राणां मान्यान्मानयतां च तान्। दृष्ट्वा महीक्षितस्तत्र पूजयांचक्रिरे भृशम्
पांडुपुत्रांना ज्या मान्यांनी सन्मान दिला आणि आदर केला, ते पाहून तेथील राजेही त्यांचा मोठ्या आदराने गौरव करू लागले.
सौहृदं च कृपां चैव प्राप्तकालं महात्मनाम् । दयां च ज्ञातिषु परां कथयांचक्रिरे नृपाः
महात्म्यांनी दाखवलेली योग्य वेळी मैत्री, दया आणि नात्यातील मोठी करुणा याची चर्चा राजांनी केली.
साधुसाध्विति सर्वत्र निश्चेरुः स्तुतिसंहिताः। वाचः पुण्याः कीर्तिमतां मनोहृदयहर्षणाः
सर्वत्र 'शाबास, शाबास' असे कौतुकाने, पवित्र आणि कीर्तीने भरलेल्या, मन आणि हृदय आनंदित करणाऱ्या स्तुतिस्वर निघाले.
म्लेच्छाश्चार्याश्च ये तत्र ददृशुः शुश्रुवुस्तथा । वृत्तं तत्पाण्डुपुत्राणां रुरुदुस्ते सगद्गदाः
तेथे असलेल्या म्लेच्छ आणि आश्चर्यचकित लोकांनी पांडुपुत्रांचे वर्तन पाहिले आणि ऐकले, आणि त्यांच्या गळ्यात हुंदका दाटून, ते रडू लागले.
ततो जघ्नुर्महाभेरीः शतशश्च सहस्रशः । शङ्खांश्च गोक्षीरनिभान्दध्मुर्हृष्टा मनस्विनः
मग धाडसी वीरांनी शेकडो-हजारो मोठे नगारे वाजवले आणि गायीच्या दुधासारख्या शुभ्र शंखांचा आवाज केला.
एवं व्यूढेष्वनीकेषु मामकेष्वितरेषु च। के पूर्वं प्राहरंस्तत्र कुरवःक पाण्डवा नु किम्
माझी आणि दुसऱ्यांची दोन्ही सैन्ये अशा प्रकारे सज्ज असताना, तिथे पहिले वार कोणी केला—कौरवांनी की पांडवांनी?
भ्रातृभिः सहितो राजन्पुत्रो दुःशासनस्तव। भीष्मं प्रमुखतः कृत्वा प्रययौ सह सेनया
राजा, तुझा पुत्र दुःशासन आपल्या भावांसह, भीष्माला पुढे ठेवून, संपूर्ण सैन्यासह पुढे निघाला.
तथैव पाण्डवाः सर्वे भीमसेनपुरोगमाः । भीष्मेण युद्धमिच्छन्तः प्रययुर्हृष्टमानसाः
त्याचप्रमाणे, सर्व पांडवही भीमसेनाला पुढे करून, भीष्माशी युद्ध करण्याच्या इच्छेने, आनंदाने पुढे गेले.
क्ष्वेडाः किलकिलाशब्दाः क्रकचा गोविषाणिकाः । भेरीमृदङ्गमुरजा हयकुञ्जरनिःस्वनाः
तेथे घोड्यांचे हिणहिणणे, विविध आवाज, करवतीसारखे कर्कश, बैलाच्या शिंगांची गर्जना, नगारे, मृदंग, मुरज आणि घोडे-हत्तींचे आवाज घुमू लागले.
उभयोःक सेनयोर्ह्यासंस्ततस्तेऽस्मान्समाद्रवन्। वयं तान्प्रतिर्दन्तस्तदाऽऽसीत्तुमुलं महत्
दोन्ही सैन्यांतून ते आमच्यावर तुटून पडले; आम्हीही त्यांना प्रतिकार केला. तेव्हा मोठा आणि गोंगाटाचा आवाज उठला.
महान्त्यनीकानि महासमुच्छ्रये समागमे पाण्डवधार्तराष्ट्रयोः। चकम्पिरे शङ्खमृदङ्गनिःस्वनैः प्रकम्पितानीव वनानि वायुना
पांडव आणि धृतराष्ट्र यांच्या सैन्यांची मोठी मांडणी झाली होती. त्या वेळी शंख आणि मृदंगांच्या गजराने दोन्ही बाजूंची मोठी सैन्ये थरथर कापू लागली, जणू काही वाऱ्याने जंगलं हलतात तशी.
नरेन्द्र नागाश्वरताकुलाना- मभ्यागतानामशिवे मुहूर्ते। बभूव घोषस्तुमुलश्चमूनां वातोद्धुतानामिव सागराणाम्
राजा, अशुभ वेळी हत्ती, घोडे आणि रथांनी भरलेली सैन्ये एकत्र आली, तेव्हा त्या सैन्यांतून प्रचंड गोंगाट उठला, जणू वाऱ्याने उसळलेल्या समुद्रांचा आवाज.
तस्मिन्समुत्थिते शब्दे तुमुले रोमहर्षणे। भीमसेनो महाबाहुः प्राणदद्गोवृषो यथा
त्या उठलेल्या आणि अंगावर शहारे आणणाऱ्या गोंगाटात, बलवान भीमसेनाने बैल जसा गर्जतो तसा मोठ्याने गर्जना केली.
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषं वारणानां च बृंहितम्। सिंहनादं च सैन्यानां भीससेनरवोऽभ्यभूत्
शंख, दुंदुभी, हत्तींच्या गर्जना आणि सैन्यांच्या सिंहगर्जना या सगळ्यांवर भीमसेनाच्या गर्जनेचा आवाज भारी पडला.
हयानां हेषमाणानामनीकेषु सहस्रशः । सर्वानभ्यभवच्चब्दान्भीमस्य नदतः स्वनः
रांगेत हजारो घोडे हिणहिण करत होते, पण भीमच्या गर्जनेने त्या सर्व आवाजांना मागे टाकले.
तं श्रुत्वा निनदं तस्य सैन्यास्तव वितत्रसुः । जीमूतस्येव नदतः शक्राशनिसमस्वनम्
त्याची ती गर्जना ऐकून तुझे सैन्य घाबरून गेले, जणू काही वादळातल्या ढगाचा आणि इंद्राच्या वज्राचा आवाज ऐकावा तसं.
वाहनानि च सर्वाणि शकृन्मूत्रं प्रमुस्रुवुः । शब्देन तस्य वीरस्य सिंहस्येवेतरेक मृगाः
त्या वीराच्या आवाजाने सर्व वाहने आणि प्राणी घाबरून मुतले आणि विष्ठा केली, जशी सिंहाच्या गर्जनेने इतर जनावरे करतात.
दर्शयन्घोरमात्मानं महाभ्रमिव नादयन्। विभीषयंस्तव सुतान्भीमसेनः समभ्ययात्
भीमसेनाने आपली भयंकर छटा दाखवत, मोठ्या वादळासारखी गर्जना करत, तुझ्या मुलांना घाबरवत पुढे कूच केली.
तमायान्तं महेष्वासं सोदर्याः पर्यवारयन् । छादयन्तः शरव्रातैर्मेघा इव दिवाकरम्
तो मोठ्या धनुष्याचा वीर येताना त्याचे भाऊ त्याला वेढून उभे राहिले आणि बाणांच्या वर्षावाने त्याला झाकले, जणू ढगांनी सूर्य झाकावा तसं.
दुर्योधनश्च पुत्रस्ते दुर्मुखो दुःसहः शलः । दुःशासनश्चातिरथस्तथा दुर्मर्षणो नृपः
तुझा मुलगा दुर्योधन, दुर्मुख, दुःसह, शल, अतिरथ दुःशासन आणि राजा दुर्मर्षण हे सर्व तिथे होते.
विविंशतिश्चित्रसेनो विकर्णश्च महारथः । पुरुमित्रो जयो भोजः सौमदत्तिश्च वीर्यवान्
विविंशती, चित्रसेन, महाबली विकर्ण, पुरुमित्र, जय, भोज आणि सामर्थ्यशाली सौमदत्त हेही तिथे होते.
महाचापानि धुन्वन्तो मेघा इव सविद्युतः । आददानाश्च नाराचान्निर्मुक्ताशीविषोपमान्
ते सर्व मोठी धनुष्ये ओढत होते, जणू वीज चमकणारे ढग. त्यांनी विषारी सापासारखे तीक्ष्ण बाण उचलले.
अथ ते द्रौपदीपुत्राः सौभद्रश्च महारथः । नकुलः सहदेवश्च धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः
मग द्रौपदीचे पुत्र, महाबली अभिमन्यू, नकुल, सहदेव आणि पृथसेनाचा पुत्र धृष्टद्युम्न हेही तिथे होते.
धार्तराष्ट्रान्प्रतिययुरर्दयन्तः शितैः शरैः । वज्रैरिव महावेगैः शिखराणि धराभृताम्
त्यांनी धृतराष्ट्राच्या मुलांवर तीक्ष्ण बाणांचा मारा केला, जणू वज्राने पर्वतशिखरं फोडावी तसा.