वासुदेवस्तु राधेयमाहवेऽभिजगाम वै। तत एनमुवाचेदं पाण्डवार्थे गदाग्रजः
मग वासुदेव रणभूमीत राधेयाजवळ गेला; तेव्हा गदाधारींच्या ज्येष्ठाने पांडवांच्या हितासाठी त्याला असे सांगितले.
श्रुतं मे कर्ण भीष्मस्य द्वोषात्किल न योत्स्यसे। अस्मान्वरय राधेय यावद्भीष्मो न हन्यते
कर्ण, मला ऐकायला आले की भीष्माच्या तिरस्कारामुळे तू लढणार नाहीस. म्हणून, राधेया, भीष्म जिवंत असतानाच आमच्याकडून एखादा वर माग.
हते तु भीष्मे राधेय पुनरेष्यसि संयुगम् । धार्तराष्ट्रस्य साहाय्यं यदि पश्यसि चेत्समम्
पण भीष्म मारला गेला की, राधेया, तुला योग्य वाटले तर तू पुन्हा युद्धात ये आणि धृतराष्ट्रपुत्राला मदत कर.
न विप्रियं करिष्यामि धार्तराष्ट्रस्य केशव । त्यक्तप्राणं हि मां विद्धि दुर्योधनहितैषिणम्
केशवा, मी धृतराष्ट्रपुत्राला कधीच दुखावणार नाही. दुर्योधनाच्या भल्यासाठी मी प्राणही सोडायला तयार आहे, हे जाणून ठेव.
तच्छ्रुत्वा वचनं कृष्णः संन्यवर्तत भारत । युधिष्ठिरपुरोगैश्च पाण्डवैः सह संगतः
कृष्णाने हे शब्द ऐकून माघार घेतली आणि युधिष्ठिराच्या नेतृत्वाखालील पांडवांजवळ गेला.
अथ सैन्यस्य मध्ये तु प्राक्रोशत्पाण्डवाग्रजः । योऽस्मान्वृणोति तमहं वरये साह्यकारणात्
मग सैन्याच्या मध्यभागी पांडवांचा ज्येष्ठ भाऊ मोठ्याने म्हणाला: 'जो आमच्याकडे येईल, त्याला मी आपला मानतो, मैत्रीसाठी.'
अथ तान्समभिप्रेक्ष्य युयुत्सुरिदमब्रवीत् । प्रीतात्मा धर्मराजानं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम्
मग त्यांच्याकडे पाहून, युयुत्सू आनंदाने कुंतीपुत्र धर्मराज युधिष्ठिराला म्हणाला.
अहं योत्स्यामि भवतः संयुगे धृतराष्ट्रजान् । युष्मदर्थं महाराज यदि मां वृणुषेऽनघ
राजा, मी तुझ्यासाठी धृतराष्ट्रपुत्रांविरुद्ध युद्ध करीन, जर तू मला निवडलेस, पापरहित राजा, तर मी तुझ्या बाजूने लढेन.
एह्येहि सर्वे योत्स्यामस्तव भ्रातॄनपण्डितान्। युयुत्सो वासुदेवश्च वयं च ब्रूम सर्वशः
चला, आपण सगळे मिळून तुझ्या भावांशी, जे अज्ञानी आहेत, लढूया. युयुत्सु, वासुदेव आणि आम्ही सर्वजण हे ठामपणे सांगतो.
वृणोमि त्वां महाबाहो युध्यस्व मम कारणात्। त्वयि पिण्डश्च तन्तुश्च धृतराष्ट्रस्य दृश्यते
महाबाहु, मी तुलाच निवडतो; माझ्यासाठी लढ. तुझ्यातच धृतराष्ट्राच्या घराण्याचा आणि वंशाचा खरा धागा दिसतो.
भजस्वास्मान्राजपुत्र भजमानान्महाद्युते । न भविष्यति दुर्बुद्धिर्धार्तराष्ट्रोऽत्यमर्षणः
राजपुत्रा, आम्ही तुला जसे स्वीकारतो तसेच तूही आम्हाला स्वीकार. मोठ्या तेजस्वी, दुर्योधन हा वाईट बुद्धीचा आणि अत्यंत क्रूर आहे, तो यशस्वी होणार नाही.
ततो युयुत्सुः कौरव्यान्परित्यज्य सुतांस्तव। जगाम पाण्डुपुत्राणां सेनां विश्राव्य दुन्दुभिं
मग युयुत्सुने, हे कौरवा, तुझ्या मुलांना सोडून, मोठ्या आवाजात नगारा वाजवून, पांडुपुत्रांच्या सैन्यात प्रवेश केला.
ततो युधिष्ठिरो राजा संप्रहृष्टःक सहानुजः । जग्राह कवचं भूयो दीप्तिमत्कनकोञ्ज्वलम्
मग राजा युधिष्ठिर आपल्या भावांसह अत्यंत आनंदित झाला आणि पुन्हा एकदा तेजस्वी, सोन्याने मढवलेले कवच अंगावर चढवले.
प्रत्यपद्यन्त ते सर्वे स्वरथान्पुरुषर्षभाः । ततो व्यूहं यथापूर्वं प्रत्यव्यूहन्त ते पुनः
ते सर्व पुरुषश्रेष्ठ आपापल्या रथांवर चढले आणि मग त्यांनी पूर्वीप्रमाणेच पुन्हा सैन्याची मांडणी केली.
अवादयन्दुन्दुभींश्च शतशश्चैव पुष्करान् । सिंहनादांश्च विविधान्विनेदुः पुरुषर्षभाः
शेकडो नगारे आणि अनेक प्रकारचे वाद्ये वाजवली गेली; आणि पुरुषश्रेष्ठांनी सिंहगर्जना करत विविध आवाज काढले.
रथस्थान्पुरुषव्याघ्रान्पाण्डवान्प्रेक्ष्य पार्थिवाः । धृष्टद्युम्नादयः सर्वे पुनर्जहृषिरे तदा
रथावर उभे असलेले पांडव, जे पुरुषांत वाघासारखे आहेत, त्यांना पाहून धृष्टद्युम्न आणि इतर सर्व सेनापती पुन्हा एकदा आनंदित झाले.
गौरवं पाण्डुपुत्राणां मान्यान्मानयतां च तान्। दृष्ट्वा महीक्षितस्तत्र पूजयांचक्रिरे भृशम्
पांडुपुत्रांना ज्या मान्यांनी सन्मान दिला आणि आदर केला, ते पाहून तेथील राजेही त्यांचा मोठ्या आदराने गौरव करू लागले.
सौहृदं च कृपां चैव प्राप्तकालं महात्मनाम् । दयां च ज्ञातिषु परां कथयांचक्रिरे नृपाः
महात्म्यांनी दाखवलेली योग्य वेळी मैत्री, दया आणि नात्यातील मोठी करुणा याची चर्चा राजांनी केली.
साधुसाध्विति सर्वत्र निश्चेरुः स्तुतिसंहिताः। वाचः पुण्याः कीर्तिमतां मनोहृदयहर्षणाः
सर्वत्र 'शाबास, शाबास' असे कौतुकाने, पवित्र आणि कीर्तीने भरलेल्या, मन आणि हृदय आनंदित करणाऱ्या स्तुतिस्वर निघाले.
म्लेच्छाश्चार्याश्च ये तत्र ददृशुः शुश्रुवुस्तथा । वृत्तं तत्पाण्डुपुत्राणां रुरुदुस्ते सगद्गदाः
तेथे असलेल्या म्लेच्छ आणि आश्चर्यचकित लोकांनी पांडुपुत्रांचे वर्तन पाहिले आणि ऐकले, आणि त्यांच्या गळ्यात हुंदका दाटून, ते रडू लागले.
ततो जघ्नुर्महाभेरीः शतशश्च सहस्रशः । शङ्खांश्च गोक्षीरनिभान्दध्मुर्हृष्टा मनस्विनः
मग धाडसी वीरांनी शेकडो-हजारो मोठे नगारे वाजवले आणि गायीच्या दुधासारख्या शुभ्र शंखांचा आवाज केला.
एवं व्यूढेष्वनीकेषु मामकेष्वितरेषु च। के पूर्वं प्राहरंस्तत्र कुरवःक पाण्डवा नु किम्
माझी आणि दुसऱ्यांची दोन्ही सैन्ये अशा प्रकारे सज्ज असताना, तिथे पहिले वार कोणी केला—कौरवांनी की पांडवांनी?
भ्रातृभिः सहितो राजन्पुत्रो दुःशासनस्तव। भीष्मं प्रमुखतः कृत्वा प्रययौ सह सेनया
राजा, तुझा पुत्र दुःशासन आपल्या भावांसह, भीष्माला पुढे ठेवून, संपूर्ण सैन्यासह पुढे निघाला.
तथैव पाण्डवाः सर्वे भीमसेनपुरोगमाः । भीष्मेण युद्धमिच्छन्तः प्रययुर्हृष्टमानसाः
त्याचप्रमाणे, सर्व पांडवही भीमसेनाला पुढे करून, भीष्माशी युद्ध करण्याच्या इच्छेने, आनंदाने पुढे गेले.
क्ष्वेडाः किलकिलाशब्दाः क्रकचा गोविषाणिकाः । भेरीमृदङ्गमुरजा हयकुञ्जरनिःस्वनाः
तेथे घोड्यांचे हिणहिणणे, विविध आवाज, करवतीसारखे कर्कश, बैलाच्या शिंगांची गर्जना, नगारे, मृदंग, मुरज आणि घोडे-हत्तींचे आवाज घुमू लागले.
उभयोःक सेनयोर्ह्यासंस्ततस्तेऽस्मान्समाद्रवन्। वयं तान्प्रतिर्दन्तस्तदाऽऽसीत्तुमुलं महत्
दोन्ही सैन्यांतून ते आमच्यावर तुटून पडले; आम्हीही त्यांना प्रतिकार केला. तेव्हा मोठा आणि गोंगाटाचा आवाज उठला.
महान्त्यनीकानि महासमुच्छ्रये समागमे पाण्डवधार्तराष्ट्रयोः। चकम्पिरे शङ्खमृदङ्गनिःस्वनैः प्रकम्पितानीव वनानि वायुना
पांडव आणि धृतराष्ट्र यांच्या सैन्यांची मोठी मांडणी झाली होती. त्या वेळी शंख आणि मृदंगांच्या गजराने दोन्ही बाजूंची मोठी सैन्ये थरथर कापू लागली, जणू काही वाऱ्याने जंगलं हलतात तशी.
नरेन्द्र नागाश्वरताकुलाना- मभ्यागतानामशिवे मुहूर्ते। बभूव घोषस्तुमुलश्चमूनां वातोद्धुतानामिव सागराणाम्
राजा, अशुभ वेळी हत्ती, घोडे आणि रथांनी भरलेली सैन्ये एकत्र आली, तेव्हा त्या सैन्यांतून प्रचंड गोंगाट उठला, जणू वाऱ्याने उसळलेल्या समुद्रांचा आवाज.
तस्मिन्समुत्थिते शब्दे तुमुले रोमहर्षणे। भीमसेनो महाबाहुः प्राणदद्गोवृषो यथा
त्या उठलेल्या आणि अंगावर शहारे आणणाऱ्या गोंगाटात, बलवान भीमसेनाने बैल जसा गर्जतो तसा मोठ्याने गर्जना केली.
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषं वारणानां च बृंहितम्। सिंहनादं च सैन्यानां भीससेनरवोऽभ्यभूत्
शंख, दुंदुभी, हत्तींच्या गर्जना आणि सैन्यांच्या सिंहगर्जना या सगळ्यांवर भीमसेनाच्या गर्जनेचा आवाज भारी पडला.