आहारस्त्वपि सर्वस्य त्रिविधो भवति प्रियः । यज्ञस्तपस्तथा दानं तेषां भेदमिमं श्रृणु
सर्वांना आवडणारे अन्न, यज्ञ, तप आणि दान हे तीन प्रकारचे असतात. त्यातील फरक मी सांगतो, नीट ऐक.
आयुःसत्वबलारोग्यसुखप्रीतिविवर्धनाः । रस्याःस्रिग्धाः स्थिरा हृद्या आहाराःसात्विकप्रियाः
जे अन्न आयुष्य, शुद्धता, ताकद, आरोग्य, सुख आणि समाधान वाढवते, जे स्वादिष्ट, तेलकट, टिकाऊ आणि मनाला आनंद देणारे असते, ते सात्त्विक लोकांना प्रिय असते.
कट्वम्ललवणात्युष्णतीक्ष्णरूक्षविदाहिनः । आहारा राजसस्येष्टा दुःखशोकामयप्रदाः
जे अन्न कडू, आंबट, खारट, खूप गरम, तिखट, कोरडे आणि जळजळ करणारे असते, ते राजसिक लोकांना आवडते आणि ते दुःख, शोक व आजार निर्माण करते.
यातयामं गतरसं पूति पर्युषितं च यत्। उच्छिष्टमपि चामेध्यं भोजनं तामसप्रियम्
जे अन्न शिळे, चवीला गेलेले, कुजलेले, सडलेले, उरलेले किंवा अशुद्ध असते, ते तामसिक लोकांना आवडते.
अफलाकाङ्क्षिभिर्यज्ञो विधिदृष्टो य इज्यते। यष्टव्यमेवेति मनः समाधाय स सात्विकः
जेव्हा यज्ञ शास्त्रानुसार, फळाची इच्छा न ठेवता, 'हे करायलाच हवे' या निश्चयाने केला जातो, तो सात्त्विक मानला जातो.
अभिसंघाय तु फलं दम्भार्थमपि चैव यत्। इज्यते भरतश्रेष्ठ तं यज्ञं विद्धि राजसम्
पण जो यज्ञ फळासाठी किंवा दिखाव्यासाठी केला जातो, हे राजसिक आहे असे समज.
विधिहीनमसृष्टान्नं मन्त्रहीनमदक्षिणम् । श्रद्धाविरहितं यज्ञं तामसं परिचक्षते
जो यज्ञ शास्त्रविरुद्ध, अन्न न देता, मंत्रांशिवाय, दक्षिणा न देता आणि श्रद्धेशिवाय केला जातो, तो तामसिक समजला जातो.
देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् । ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते
देव, ब्राह्मण, गुरु आणि ज्ञानी यांची पूजा, स्वच्छता, साधेपणा, ब्रह्मचर्य आणि अहिंसा—हे शरीराचे तप समजले जाते.
अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् । स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्भयं तप उच्यते
जे बोलणे कुणालाही त्रास देत नाही, सत्य, प्रिय आणि हितकारक असते, तसेच वेदांचा अभ्यास आणि पठण—हे वाणीचे तप आहे.
मनःप्रसादः सम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः । भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते
मनाची प्रसन्नता, संयम, मौन, आत्मसंयम आणि मनोभावाची शुद्धता—हे मनाचे तप आहे.
श्रद्धया परया तप्तं तपस्तत्रिविधं नरैः । अफलाकाङ्क्षिभिर्युक्तैः सात्विकं परिचक्षते
ही तीन प्रकारची तपे, जेव्हा श्रेष्ठ श्रद्धेने, फळाची अपेक्षा न ठेवता, स्थिर मनाने केली जातात, ती सात्त्विक समजली जातात.
सत्कारमानपूजाराथं तपो दम्भेन चैव यत् । क्रियते तदिह प्रोक्तं राजसं चलमध्रुवम्
मान, प्रतिष्ठा किंवा पूजा मिळवण्यासाठी, किंवा दांभिकपणाने केलेले तप, हे राजसिक मानले जाते—ते चंचल आणि क्षणभंगुर असते.
मूढग्राहेणात्मनो यत्पीडया क्रियते तपः । परस्योत्सादनार्थं वा तत्तामसमुदाहृतम्
जे तप अज्ञानाने, स्वतःला त्रास देण्यासाठी किंवा दुसऱ्याला हानी करण्यासाठी केले जाते, ते तामसिक समजले जाते.
दातव्यमिति यद्दानं दीयतेऽनुपकारिणे । देशे काले च पात्रे च तद्दानं सात्विकं स्मृतम्
'दान द्यायलाच हवे' या भावनेने, कुणीही प्रतिफळ न मिळवणाऱ्याला, योग्य वेळी, योग्य ठिकाणी आणि योग्य पात्राला दिलेले दान सात्त्विक समजले जाते.
यत्तु प्रत्युपकारार्थं फलमुद्दिश्य वा पुनः । दीयते च परिक्लिष्टं तद्दानं राजसं स्मृतम्
पण जे दान परतफेडीच्या अपेक्षेने, किंवा कुठल्या तरी फळासाठी, किंवा मनातून नाखुशीने दिले जाते, ते राजसिक दान मानले जाते.
अदेशकाले यद्दानमपात्रेभ्यश्च दीयते। असत्कृतमवज्ञातं तत्तामसमुदाहृतम्
जे दान चुकीच्या वेळी, चुकीच्या ठिकाणी, अयोग्य व्यक्तींना, आदर न ठेवता किंवा तिरस्काराने दिले जाते, ते तामसिक समजले जाते.
ओंतत्सदिति निर्देशो ब्रह्मणस्त्रिविधः स्मृताः । ब्राह्मणास्तेन वेदाश्च यज्ञाश्च विहिताः पुरा
'ॐ', 'तत्', 'सत्'—हे ब्रह्माचे तीन नावें सांगितली गेली आहेत. याच्यामुळे ब्राह्मण, वेद आणि यज्ञ पूर्वी निश्चित केले गेले.
तस्मादोमित्युदाहृत्य यज्ञदानतपःक्रियाः । प्रवर्तन्ते विधानोक्ताः सततं ब्रह्मवादिनाम्
म्हणूनच, 'ॐ' उच्चारून, यज्ञ, दान आणि तप या शास्त्रानुसार नेहमी ब्रह्मज्ञान शोधणाऱ्यांकडून सुरू केली जातात.
तदित्यनभिसंधाय फलं यज्ञतपःक्रियाः । दानक्रियाश्च विविधाः क्रियन्ते मोक्षकाङ्क्षिभिः
मुक्तीची इच्छा असणारे लोक, फळाची अपेक्षा न ठेवता, यज्ञ, तप आणि दान यांसारख्या विविध कृती करतात.
सद्भावे साधुभावे च सदित्येतत्प्रुयुज्यते। प्रशस्ते कर्मणि तथा सच्छब्दः पार्थ युज्यते
'सत्' हा शब्द सत्य आणि चांगुलपणासाठी वापरला जातो; अर्जुना, तसेच उत्तम कर्मासाठीही 'सत्' हा शब्द लावला जातो.
यज्ञे तपसि दाने च स्थितिः सदिति चोच्यते । कर्म चैव तदर्थीयं सादित्येवाभिधीयते
यज्ञ, तप आणि दान यामध्ये दृढ राहणे हेही 'सत्' असे म्हटले जाते; आणि या गोष्टींसाठी जे काही कर्म केले जाते, त्यालाही 'सत्' असेच म्हणतात.
अश्रद्धया हुतं दत्तं तपस्तप्तं कृतं च यत् । असदित्युच्यते पार्थ न च तत्प्रेत्य नो इह
अर्जुना, श्रद्धेशिवाय जे काही यज्ञ, दान किंवा तप केले जाते, त्याला 'असत्' म्हणतात—ते या जन्मात किंवा पुढेही काहीच फळ देत नाही.
संन्यासत्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् । त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिपूदन
महाबाहू, मला संन्यास आणि त्याग यांचा खरा अर्थ समजून घ्यायचा आहे, आणि हे दोन्ही वेगळे कसे आहेत हेही मला सांग, हृषीकेशा, केशीचा वध करणाऱ्या.
काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः। सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः
ज्ञानी लोक म्हणतात की, इच्छा असलेल्या कर्मांचा त्याग म्हणजे संन्यास; आणि सर्व कर्मांच्या फळांचा त्याग करणे म्हणजे त्याग असे विद्वान सांगतात.
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः । यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे
काही विचारवंत म्हणतात की, कर्म दोषासारखे आहे म्हणून त्याचा त्याग करावा; तर काहीजण म्हणतात की, यज्ञ, दान आणि तप यांसारख्या कर्मांचा त्याग करू नये.
निश्चयं श्रृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम। त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः
भरतश्रेष्ठा, त्यागाबद्दल माझे निश्चित मत ऐक; कारण, पुरुषसिंहा, त्याग हा तीन प्रकारचा आहे असे सांगितले आहे.
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत्। यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम्
यज्ञ, दान आणि तप ही कर्मे कधीच सोडू नयेत; ती करणेच योग्य आहे, कारण हे ज्ञानी लोकांसाठी पवित्र करणारे असतात.
एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च । कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम्
पार्था, या कर्मांचाही आसक्ती आणि फळाची इच्छा न ठेवता, जरूर करावा; हेच माझे ठाम आणि श्रेष्ठ मत आहे.
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते । मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः
नियत कर्माचा संन्यास योग्य नाही; अज्ञानामुळे जे कर्म सोडले जाते, तो त्याग तामस मानला जातो.
दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् । स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत्
कोणी केवळ दुःख आहे म्हणून, किंवा शरीराला त्रास होईल म्हणून कर्म सोडतो, तर त्याचा त्याग राजस समजला जातो आणि त्याला त्यागाचे फळ मिळत नाही.