प्रसादे सर्वदुःखानां हानिरस्योपजायते। प्रसन्नचेतसो ह्याशु बुद्धिः पर्यवतिष्ठते
शांततेमुळे सर्व दुःख नाहीसे होतात; कारण ज्याचं मन शांत आहे, त्याची बुद्धी लवकर स्थिर होते.
नास्ति बुद्धिरयुक्तस्य न चायुक्तस्य भावना । न चाभावयतः शान्तिरशान्तस्य कुतः सुखम्
ज्याचं मन एकाग्र नाही, त्याला बुद्धी मिळत नाही; आणि ज्याचं मन एकाग्र नाही, त्याला ध्यानही होत नाही. ध्यान नसताना शांती मिळत नाही, आणि ज्याला शांती नाही, त्याला सुख कुठून मिळणार?
इन्द्रियाणां हि चरतां यन्मनोऽनुविधीयते । तदस्य हरति प्रज्ञां वायुर्नावमिवाम्भसि
जसं पाण्यात वारा नौकेला वाहून नेतो, तसं चंचल इंद्रियांच्या मागे लागलेलं मन माणसाची बुद्धी दूर नेतं.
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता
म्हणून, महाबाहो, ज्याने आपली सर्व इंद्रिये विषयांपासून पूर्णपणे आवरली आहेत, त्याचीच बुद्धी स्थिर असते.
या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्तिं संयमी। यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः
सर्व प्राण्यांसाठी जी रात्र असते, त्यात संयमी माणूस जागा असतो. आणि ज्या वेळी सर्व प्राणी जागे असतात, ती रात्र ज्ञानी माणसाला दिसते.
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत्। तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी
जसे नद्या नेहमी भरलेल्या आणि स्थिर समुद्रात मिळतात, तसे सर्व इच्छा शांत मनात येतात. असा माणूस खरी शांतता मिळवतो, इच्छांच्या मागे धावणारा नाही.
विहाय कामान्यः सर्वान्पुमांश्चरति निःस्पृहः । निर्ममो निरहंकारः स शान्तिमधिगच्छति
जो माणूस सर्व इच्छा सोडून, आसक्ती न ठेवता, 'माझे'पणा आणि अहंकार न ठेवता वागत असतो, तोच खरी शांतता मिळवतो.
एषा ब्राह्मी स्थितिः पार्थ नैनां प्राप्य विमुह्यति । स्थित्वास्यामन्तकालेऽपि ब्रह्म निर्वाणमृच्छति
हे पार्था, हीच ब्रह्मस्थिती आहे. तिला मिळाल्यावर माणूस कधीच गोंधळत नाही. या स्थितीत अखेरच्या क्षणीही राहिल्यास, तो ब्रह्माशी एकरूप होतो.
ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धिर्जनार्दन। तत्किं कर्मणि घोरे मां नियोजयसि केशव
जनार्दना, जर तुझ्या मते ज्ञान हे कर्मापेक्षा श्रेष्ठ असेल, तर मग तू मला हे भयंकर कर्म करायला का सांगतोस, केशवा?
व्यामिश्रेणेव वाक्येन बुद्धिं मोहयसीव मे । तदेकं वद निश्चित्य येन श्रेयोऽहमाप्नुयाम्
तुझे बोलणे गोंधळात टाकणारे वाटते. म्हणून कृपा करून एकच गोष्ट ठामपणे सांग, ज्यामुळे मला खरे कल्याण मिळेल.
लोकेऽस्मिन्द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोप्ता मयाऽनघ। ज्ञानयोगेन साङ्ख्यानां कर्मयोगेन योगिनाम्
या जगात दोन मार्ग मी पूर्वी सांगितले होते, अघहीन. ज्ञानाचा मार्ग सांख्यांसाठी आणि कर्माचा मार्ग योगींना.
न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यं पुरुषोऽश्रुते। न च संन्यसनादेव सिद्धिं समधिगच्छति
माणूस कर्म न करता किंवा फक्त संन्यास घेतल्याने कर्मातून मुक्त होत नाही, आणि केवळ सोडून दिल्याने सिद्धी मिळत नाही.
न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् । कार्यते ह्यवशः कर्म सर्वः प्रकृतिजैर्गुणैः
कोणीही एक क्षणही निष्क्रिय राहू शकत नाही. सर्वांना निसर्गातून आलेल्या गुणांनी कर्म करावेच लागते.
कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य आस्ते मनसा स्मरन् । इन्द्रियार्थान्विमूढात्मा मिथ्याचाराः स उच्यते
जो माणूस कर्मेंद्रिये आवरतो, पण मनाने विषयांची आठवण काढतो, तो भ्रमित मनाचा आणि खोटारडा म्हणावा.
यस्त्विन्द्रियाणि पनसा नियम्यारमभतेऽर्जुन। कर्मेन्द्रियैः कर्मयोगमसक्तः स विशिष्यते
पण जो मनाने इंद्रिये आवरून, कर्मेंद्रियांनी आसक्ती न ठेवता कर्मयोग करतो, तोच खरा श्रेष्ठ आहे, अर्जुना.
नियतं कुरु कर्म त्वं ज्यायो ह्यकर्मणः । शरीरयात्रापि च ते न प्रतिद्ध्येदकर्मणः
तुला ठरलेली कर्मे करावीच लागतील, कारण कर्म निष्क्रियतेपेक्षा श्रेष्ठ आहे. निष्क्रिय राहिलास तर शरीराची देखील काळजी घेता येणार नाही.
यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः। तदर्थं कर्म कौन्तेय मुक्तसङ्गः समाचर
यज्ञासाठी केलेल्या कर्माशिवाय इतर सर्व कर्मे बंधन देणारी आहेत. म्हणून, कौन्तेय, आसक्ती न ठेवता यज्ञासाठी कर्म कर.
सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा पुरोवाच प्रजापतिः । अनेन प्रसविष्यध्वमेष वोऽस्त्विष्टकामधुक्
सर्व प्रजांचा स्वामी प्रजापतीने सुरुवातीला यज्ञासह प्रजा निर्माण केली आणि सांगितले, 'यज्ञाने तुम्ही वाढा, आणि हा यज्ञच तुमच्या सर्व इच्छांची पूर्ती करणारा होईल.'
देवान्भावयताऽनेन ते देवा भावयन्तु वः। परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ
या यज्ञाने देवतांना संतुष्ट करा, आणि त्या देवता तुम्हाला संतुष्ट करतील. एकमेकांना संतुष्ट करत राहिलात, तर तुम्हाला श्रेष्ठ कल्याण मिळेल.
इष्टान्भोगान्हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः। तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः
यज्ञामुळे संतुष्ट झालेल्या देवता तुम्हाला हवे ते सुख देतील. पण त्यांच्या दिलेल्या गोष्टी न देता जो फक्त स्वतःसाठी उपभोगतो, तो खरा चोर आहे.
यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः । भुञ्जते ते त्वघं पापा ये पचन्त्यात्मकारणात्
यज्ञाचे उरलेले अन्न जे खातात, ते सर्व पापांतून मुक्त होतात. पण जे फक्त स्वतःसाठी शिजवतात, ते पापच खातात.
अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसंभवः । यज्ञाद्भवति पर्जन्यो यज्ञः कर्मसमुद्भवः
अन्नापासून सर्व प्राणी निर्माण होतात, पावसामुळे अन्न मिळते, यज्ञामुळे पाऊस पडतो आणि यज्ञ कर्मातून निर्माण होतो.
कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि ब्रह्माऽक्षरसमुद्भवम् । तस्मात्सर्वगतं ब्रह्म नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम्
कर्म हे ब्रह्मातून उत्पन्न होतं, आणि ब्रह्म हे अक्षरातून निर्माण झालं आहे असं समज. म्हणून सर्वत्र व्यापून असलेलं ब्रह्म नेहमी यज्ञात स्थिर असतं.
एवं प्रवर्तितं चक्रं नानुवर्तयतीह यः । अघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति
असं हे चक्र इथे जो पाळत नाही, इंद्रियांच्या सुखात रमतो, त्याचं आयुष्य पापमय होतं आणि तो व्यर्थ जगतो, हे पार्था.
यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः । आत्मन्येव च संतुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते
जो माणूस स्वतःमध्येच आनंद मानतो, स्वतःमध्येच तृप्त असतो आणि स्वतःमध्येच समाधानी असतो, त्याच्यासाठी काहीही कर्तव्य राहत नाही.
नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन। न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिदर्थव्यपाश्रयः
त्याला इथे केल्याने किंवा न केल्याने काहीच साध्य होत नाही, आणि सर्व प्राण्यांमध्ये त्याला कोणत्याही गोष्टीसाठी आधार घ्यावा लागत नाही.
तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर । असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पुरूषः
म्हणून नेहमी आसक्ती न ठेवता आपलं कर्तव्य पार पाड. कारण जो माणूस आसक्ती न ठेवता कर्म करतो, तोच श्रेष्ठत्व प्राप्त करतो.
कर्मणैव हि संसिद्धिमास्थिता जनकादयः । लोकसंग्रहमेवापि संपश्यन्कर्तुमर्हसि
कर्मानेच जनक आणि इतरांनी सिद्धी मिळवली होती. म्हणून या जगाचा सांभाळ व्हावा म्हणूनसुद्धा तुला कर्म करावंच लागतं.
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः । स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते
श्रेष्ठ माणूस जे करतो, तेच इतर लोक करतात. तो जो आदर्श ठेवतो, तोच सारा जग अनुसरतो.
न मे पार्थास्ति कर्तव्यं त्रिषु लोकेषु किंचन । नानवाप्तमवाप्तव्यं वर्त एव च कर्मणि
हे पार्था, या तिन्ही लोकांत मला काहीच करायचं उरलेलं नाही, काही मिळवायचं राहिलेलं नाही, तरी मी कर्मातच राहतो.