गन्तुकामा भर्तृपार्श्वं त्वया सह सुमध्यमा। गत्वाऽभिवाद्य राजनं यौवराज्यमवाप्स्यसि
पतीजवळ जाण्याची इच्छा असलेली ही सुकुमार कटी असलेली तुझ्यासोबत जाईल; तिथे जाऊन राजाला वंदन करून, तुला युवराजपद मिळेल.
स पिता तव राजेन्द्रस्तस्य त्वं वशगो भव। पितृपैतामहं राज्यमातिष्ठस्व स्वभावतः
तो तुझा वडील, राजांचा राजा आहे; त्याच्या आज्ञेत राहा. वडील आणि आजोबांकडून मिळालेलं राज्य स्वभावतः चालव.
तस्मिन्काले स्वराज्यस्थो मामनुस्मर पौरव
पौरव, जेव्हा तू स्वतःच्या राज्यावर विराजमान व्हशील, तेव्हा मला विसरू नकोस.
अभिवाद्य मुनेः पादौ पौरवो वाक्यमब्रवीत्। त्वं पिता मम विप्रर्षे त्वं माता त्वं गतिश्च मे
मुनिंच्या पायांना वंदन करून, पौरव म्हणाला: 'तुम्हीच माझे वडील, ब्राह्मणश्रेष्ठा, तुम्हीच माझी आई, आणि तुम्हीच माझा आधार आहात.'
न चान्यं पितरं मन्ये त्वामृते तु महातपः। तव शुश्रूषणं पुण्यमिह लोके परत्र च
महातपस्वी, तुमच्याशिवाय मी दुसऱ्या कोणालाही माझा वडील मानत नाही; तुमची सेवा करणे हे या जगात आणि पुढच्या जन्मातही पुण्यकारक आहे.
शकुन्तला भर्तृकामा स्वयं यातु यथेष्टतः। अहं सुश्रूषणपरः पादमूले वसामि वः
शकुंतला पती मिळवण्यासाठी जशी इच्छा असेल तशी जाऊ दे; मी मात्र तुमच्या पायाशी राहून तुमची सेवा करत राहीन.
क्रीडां व्यालमृगैः सार्धं करिष्ये न पुरा यथा। त्वच्छासनपरो नित्यं स्वाध्यायं च करोम्यहम्
पूर्वीप्रमाणे मी आता वनातील वन्य प्राण्यांसोबत खेळणार नाही; मी नेहमीच तुमच्या आज्ञेचे पालन करीन आणि माझा अभ्यासही मन लावून करीन.
एवमुक्त्वा तु संश्लिष्य पादौ कण्वस्य तिष्ठतः। तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्ररुरोद शकुन्तला
असे म्हणून त्याने उभ्या असलेल्या कण्व ऋषींच्या पायांना मिठी मारली; त्याची ही वचने ऐकून शकुंतला रडू लागली.
स्नेहात्पितुश्च पुत्रस्य हर्षशोकसमन्विता। निशाम्य रुदतीमार्तां दौष्यन्तिर्वाक्यमब्रवीत्
वडिलांचा प्रेम आणि पुत्राच्या आनंद-दुःखाने भरलेली, तिच्या आक्रोशाने व्याकुळ झालेली, दुष्यंतकन्या शकुंतलेने बोलायला सुरुवात केली.
श्रुत्वा भगवतो वाक्यं किं रोदिषि शकुन्तले। गन्तव्यं काल्य उत्थाय भर्तृप्रीतिस्ववास्ति चेत्
कण्व ऋषींचे शब्द ऐकून तिने विचारले, 'शकुंतले, तू का रडतेस? पतीला आनंद देण्याची इच्छा असेल तर उद्या सकाळी निघून जा.'
एकस्तु कुरुते पापं फलं भुङ्क्ते महाजनः। मया निवारितो नित्यं न करोषि वचो मम
प्रत्येकजण स्वतःच पाप करतो आणि त्याचे फळही स्वतःच भोगतो; मी तुला नेहमी समजावत आले, पण तू माझे ऐकत नाहीस.
निःसृतान्कुञ्जरान्नित्यं बाहुभ्यां संप्रमथ्य वै। वनं च लोडयन्नित्यं सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम्
तू नेहमीच तुझ्या हातांनी हत्तींचा पिच्छा करत असायचीस आणि सिंह-व्याघ्रांनी भरलेल्या या जंगलात वावरत असायचीस.
एवंविधानि चान्यानि कृत्वा वै पुरुनन्दन। रुषितो भगवांस्तात तस्मादावां विवासितौ
अशा अनेक गोष्टी आणि इतरही काही केल्यावर, हे पुरुवंशाचे आनंदा, ऋषी रागावले आणि म्हणून आपण दोघेही वनवासाला गेलो.
नाहं गच्छामि दुष्यन्तं नास्मि पुत्र हितैषिणी। पादमूले वसिष्यामि महर्षेर्भावितात्मनः
मी दुष्यंताकडे जाणार नाही, ना मी माझ्या मुलाच्या हिताची इच्छा करते; मी या महान आत्म्याच्या, ऋषींच्या पायाशीच राहीन.
एवमुक्त्वा तु रुदती पपात मुनिपादयोः। एवं विलपतीं कण्वश्चानुनीय च हेतुभिः। पुनः प्रोवाच भगवानानृशंस्याद्धितं वचः
असे म्हणून ती रडत रडत ऋषींच्या पायांवर पडली; तिच्या अशा विलापावर कण्व ऋषींनी तिला शांतपणे समजावले आणि पुन्हा दयाळू, हिताचे शब्द सांगितले.
शकुन्तले शृणुष्वेदं हितं पथ्यं च भामिनि। पतिव्रताभावगुणान्हित्वा साध्यं न किंचन
शकुंतले, हे हितकारक आणि कल्याणकारी बोल ऐक, प्रिय मुली; पतीपरायण स्त्रीचे गुण सोडून दुसरे काहीही साध्य होत नाही.
प्रतिव्रतानां देवा वै तुष्टाः सर्वरप्रदाः। प्रसादं च करिष्यन्ति आपदो मोक्षयन्ति च
पतीपरायण स्त्रियांवर देवता प्रसन्न होतात आणि सर्व काही देतात; त्यांना कृपा करतात आणि संकटांतून सोडवतात.
पतिप्रसादात्पुण्यं च प्राप्नुवन्ति न चाशुभम्। तस्माद्गत्वा तु राजानमाराधय शुचिस्मिते
पतीच्या कृपेने स्त्रीला पुण्य मिळते आणि कधीही अनिष्ट घडत नाही; म्हणून, हे पवित्र हास्य असणाऱ्या, राजाकडे जाऊन त्याचे मन जिंक.
शकुन्तलां तथोक्त्वा वै शाकुन्तलमथाब्रवीत्। दौहित्रो मम पौत्रस्त्वमिलिलस्य महात्मनः
शकुंतलेला असे सांगून, मग त्यांनी तिच्या मुलाला उद्देशून म्हटले, 'शकुंतलेच्या मुला, तू इलिल या महात्म्याचा नातूस आहेस.'
शृणुष्व वचनं सत्यं प्रब्रवीमि तवानघ। मनसा भर्तृकामा वै वाग्भिरुक्त्वा पृथग्विधम्
हे निष्पापा, माझे सत्य बोल ऐक; जरी तिने मनाने पतीची इच्छा धरली आणि वेगवेगळ्या शब्दांनी बोलली, तरी ती सती जाण्याची इच्छा करत नाही.
गन्तुं नेच्छति कल्याणी तस्मात्तात वहस्व वै। शक्तस्त्वं प्रतिगन्तुं च मुनिभिः सह पौरव
म्हणून, मुला, तू तिला घेऊन जा; तू ऋषींसोबत परत येण्यास समर्थ आहेस, हे पुरुवंशा.
इत्युक्त्वा सर्वदमनं कण्वः शिष्यानथाब्रवीत्। शकुन्तलामिमां शीग्रं सपुत्रामाश्रमादितः
असे सर्वदमनाला सांगून कण्व ऋषींनी शिष्यांना म्हटले, 'शकुंतला आणि तिच्या मुलाला लवकर आश्रमातून घेऊन जा.'
भर्तुः प्रापयताभ्याशं सर्वलक्षणपूजिताम्। नारीणां चिरवासो हि बान्धवेषु न रोचते
सर्व शुभ लक्षणांनी सन्मानित अशा हिला तिच्या पतीजवळ घेऊन जा; कारण स्त्रियांना नातेवाईकांकडे फार काळ राहणं आवडत नाही.
कीर्तिचारित्रधर्म्नस्तस्मान्नयत मा चिरम्
म्हणून, कीर्ती, वर्तन आणि धर्म यासाठी, उशीर करू नका—तिला लगेच घेऊन जा.
धर्माभिपूजितं पुत्रं काश्यपेन निशाम्य तु। काश्यपात्प्राप्य चानुज्ञां मुमुदे च शकुन्तला
कश्यप ऋषींनी तिच्या पुत्राचा धर्मपूर्वक सन्मान केला, आणि कश्यपांची परवानगी मिळाल्यावर शकुंतला आनंदली.
कण्वस्य वचनं श्रुत्वा प्रतिगच्छेति चासकृत्। तथेत्युक्त्वा तु कण्वं च मातरं पौरवोऽब्रवीत्। किं चिरायसि मातस्त्वं गमिष्यामो नृपालयम्
कण्वांचे शब्द ऐकून, आणि वारंवार 'जा' असं सांगितल्यावर, पुरुवंशजाने कण्व आणि आपल्या आईला म्हटलं, 'आई, तू का उशीर करतेस? आपण राजवाड्याकडे जाऊया.'
एवमुक्त्वा तु तां देवीं दुष्यन्तस्य महात्मनः। अभिवाद्य मुनेः पादौ गन्तुमैच्छत्स पौरवः
दुष्यंताच्या त्या पुण्यवंत पत्नीला असं सांगून, पुरुवंशजाने ऋषींच्या पायांना वंदन केलं आणि निघायचं ठरवलं.
शकुन्तला च पितरमभिवाद्य कृताञ्जलिः। प्रदक्षिणीकृत्य तदा पितरं वाक्यमब्रवीत्
शकुंतलेने हात जोडून वडिलांना वंदन केलं, त्यांची प्रदक्षिणा घातली आणि मग वडिलांना म्हणाली—
अज्ञानान्मे पिता चेति दुरुक्तं वापि चानृतम्। अकार्यं वाप्यनिष्टं वा क्षन्तुमर्हति तद्भवान्
माझ्याकडून अज्ञानामुळे कधी 'हे माझे वडील नाहीत' असं बोलणं, कठोर किंवा खोटं बोलणं, अयोग्य किंवा अप्रिय वर्तन झालं असेल, तर कृपया ते मला माफ करा.
एवमुक्तो नतशिरा मुनिर्नोवाच किंचन। मनुष्यभावात्कण्वोऽपि मुनिरश्रूण्यवर्तयत्
असं ऐकून, ऋषी डोकं खाली घालून काहीच बोलले नाहीत; माणूस असल्यामुळे कण्व ऋषींच्या डोळ्यांतही अश्रू आले.