एवमस्त्विति तां राजा प्रत्युवाचाविचारयन्। अपि च त्वां हि नेष्यामि नगरं स्वं शुचिस्मिते
‘तसेच होवो’ असे राजा तिला न विचारता म्हणाला. पण, हे शुद्ध हास्य असलेली, मी तुला माझ्या नगरीत घेऊन जाणार नाही.
यथा त्वमर्हा सुश्रोणि मन्यसे तद्ब्रवीमि ते। एवमुक्त्वा स राजर्षिस्तामनिन्दितगामिनीम्
सुंदर नितंब असलेली, तू जशी योग्य आहेस, तशीच मी तुझ्याशी बोलतो. असे म्हणून राजर्षीने तिच्या निष्कलंक वर्तनाचे कौतुक केले.
पुरोहितं समाहूय वचनं युक्तमब्रवीत्। राजपुत्र्या यदुक्तं वै न वृथा कर्तुमुत्सहे
राजाने पुरोहिताला बोलावून योग्य ते शब्द सांगितले—'राजकन्येने जे सांगितले, ते मी दुर्लक्ष करू शकत नाही.'
क्रियाहीनो हि न भवेन्मम पुत्रो महाद्युतिः। तथा कुरुष्व शास्त्रोक्तं विवाहं मा चिरंकुरु
माझ्या तेजस्वी पुत्राचा विवाह विधीविना होऊ नये. म्हणून शास्त्रानुसार विवाह लवकर कर, विलंब करू नकोस.
एवमुक्तो नृपतिना द्विजः परमयन्त्रितः। शोभनं राजराजेति विधिना कृतवान्द्विजः
राजाने असे म्हटल्यावर, त्या ब्राह्मणाने फारच अडचणीत असतानाही, सर्व विधीप्रमाणे सुंदर राजकीय विधी केला.
शासनाद्विप्रमुख्यस्य कृतकौतुकमङ्गलः।' जग्राह विधिवत्पाणावुवास च तया सह
मुख्य ब्राह्मणाच्या आज्ञेने, सर्व मांगल्य आणि सोहळे पार पडल्यानंतर, त्याने तिचा हात विधीपूर्वक धरला आणि तिच्यासोबत राहू लागला.
विश्वास्य चैनां स प्रायादब्रवीच्च पुनः पुनः। प्रेषयिष्ये तवार्थाय वाहिनीं चतुरङ्गिणीम्
तिच्यावर विश्वास ठेवून, तो निघून गेला आणि पुन्हा पुन्हा म्हणू लागला, 'तुझ्या साठी मी चारही अंगांनी सज्ज सैन्य पाठवीन.'
त्रैविद्यवृद्धैः सहितां नानाराजजनैः सह। शिबिकासहस्रैः सहिता वयमायान्ति बान्धवाः
तीन वेद जाणणाऱ्या वडीलधाऱ्यांसह आणि विविध राजघराण्यांच्या लोकांसह, हजारो पालख्या घेऊन आम्ही नातेवाईक येऊ.
मूकाश्चैव किराताश्च कुब्जा वामनकैः सह। सहिताः कञ्चुकिवरैर्वाहिनी सूतमागधैः
मूक लोक, किरात, कुबड आणि बुटके, तसेच सुंदर वस्त्रे घातलेले, सारथी आणि गायकांसह सैन्य येईल.
शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैर्वनं च समुपैष्यति। तथा त्वामानयिष्यामि नगरं स्वं शुचिस्मिते
शंख आणि ढोल यांच्या गजरात, ती मिरवणूक जंगलात पोहोचेल; आणि असेच, हसऱ्या चेहऱ्याच्या तू, मी तुला माझ्या नगरात घेऊन जाईन.
अन्यथा त्वां न नेष्यामि स्वनिवेशमसत्कृताम्। सर्वमङ्गलसत्कारैः सुभ्रु सत्यं करोमि ते
नाहीतर, मी तुला माझ्या घरी सन्मानाने नेणार नाही; सर्व मांगल्य आणि सन्मानासह, सुंदर भुवई असलेल्या तुझ्याशी मी खरे बोलतो.
एवमुक्त्वा स राजर्षिस्तामनिन्दितगामिनीम्। परिष्वज्य च बाहुभ्यां स्मितपूर्वमुदैक्षत
असे म्हणून, त्या राजर्षीने निष्कलंक चालणाऱ्या तिला आपल्या बाहूंनी मिठी मारली आणि हसत तिच्याकडे पाहिले.
प्रदक्षिणीकृतां देवीं पुनस्तां परिषस्वजे। शकुन्तला सा सुमुखी पपात नृपपादयोः
त्याने त्या देवीची प्रदक्षिणा करून पुन्हा तिला मिठी मारली; सुंदर मुख असलेली शकुंतला राजाच्या पायांवर पडली.
तां देवीं पुनरुत्थाप्य मा शुचेति पुनः पुनः। शपेयं सुकृतेनैव प्रापयिष्ये नृपात्मजे
तिला पुन्हा उचलून, 'दुःख करू नकोस' असे तो वारंवार म्हणाला; 'माझ्या पुण्यामुळे, राजकन्ये, मी तुला नक्की घेऊन जाईन' असे त्याने शपथ घेतली.
इति तस्याः प्रतिश्रुत्य स नृपो जनमेजय। मनसा चिन्तयन्प्रायात्काश्यपं प्रति पार्थिव
अशी वचन दिल्यावर, जनमेजय राजा मनात विचार करत कश्यपाकडे निघाला.
भगवांस्तपसा युक्तः श्रुत्वा किं नु करिष्यति। तं न प्रसाद्यागतोऽहं प्रसीदेति द्विजोत्तमम्। एवं संचिन्तयन्नेव प्रविवेश स्वकं पुरम्
पुण्यवान आणि तपस्वी असलेल्या त्या महात्म्याने हे ऐकून काय करेल, मी त्याला प्रसन्न न करता आलोय—तो ब्राह्मण प्रसन्न होईल का? असे विचार करत तो आपल्या नगरात गेला.
ततो मुहूर्ते याते तु कण्वोऽप्याश्रममागमत्। शकुन्तला च पितरं ह्रिया नोपजगाम तम्
थोड्या वेळाने कण्व ऋषीही आश्रमात आले; लाजेखातर शकुंतला वडिलांकडे गेली नाही.
शङ्कितेव च विप्रर्षिमुपचक्राम सा शनैः। ततोऽस्य भारं जग्राह आसनं चाप्यकल्पयत्
ती जणू काही घाबरतच हळूहळू त्या ब्राह्मण ऋषीकडे गेली; मग त्यांचा भार घेतला आणि आसनही तयार केले.
प्राक्षालयच्च सा पादौ काश्यपस्य महात्मनः। न चैनं लज्जयाऽशक्नोदक्षिभ्यामभिवीक्षितुम्
तिने त्या महात्मा कश्यपांचे पाय धुतले, पण लाजेमुळे त्यांच्याकडे डोळ्यांनी पाहू शकली नाही.
शकुन्तला च सव्रीडा तमृषिं नाभ्यभाषत। तस्मात्स्वधर्मात्स्खलिता भीता सा भरतर्षभ
लाजलेल्या शकुंतलेने त्या ऋषींशी बोलले नाही; आपल्या कर्तव्यापासून ती घसरली म्हणून, ती घाबरली होती.
अभवद्दोषदर्शित्वाद्ब्रह्मचारिण्ययन्त्रिता। स तदा व्रीडितां दृष्ट्वा ऋषिस्तां प्रत्यभाषत
स्वतःमध्ये दोष पाहून, ब्रह्मचर्य पाळत असल्याने ती लाजली होती; तिला अशी पाहून ऋषींनी तिला विचारले.
सव्रीडैव च दीर्घायुः पुरेव भविता न च। वृत्तं कथय रम्भोरु मा त्रासं च प्रकल्पय
लाजरी असली तरी, तू पूर्वीसारखीच दीर्घायुषी राहशील; काय घडले ते सांग, रम्य जांघ असलेल्या, आणि घाबरू नकोस.
ततः प्रक्षाल्य पादौ सा विश्रान्तं पुनरब्रवीत्। निधाय कामं तस्यर्षेः कन्दानि च फलानि च
त्यानंतर तिने त्याचे पाय धुऊन, विश्रांती घेतलेल्या ऋषीसमोर त्याच्या इच्छेनुसार कंद आणि फळे ठेवली आणि पुन्हा त्याच्याशी बोलली.
ततः संवाह्य पादौ सा विश्रान्तं वेदिमध्यमा। शकुन्तला पौरवाणां दुष्यन्तं जग्मुषी पतिम्
त्यानंतर तिने त्याचे पाय हलकेच दाबले आणि मग, श्रेष्ठ अशा स्त्रियांमध्ये गणली जाणारी शकुंतला, जी पुढे पौऱव वंशातील दुष्यंताची पत्नी होणार होती, तिथून निघून गेली.
ततः कृच्छ्रादतिशुभा सव्रीडा श्रमती तदा। सगद्गदमुवाचेदं काश्यपं सा शुचिस्मिता
मग, थकलेली असूनही अतिशय सुंदर आणि लाजरी, निर्मळ हास्य असलेली ती, कश्यप ऋषींसमोर थरथरत्या स्वरात बोलू लागली.
राजा ताताजगामेह दुष्यन्त इलिलात्मजः। मया पतिर्वृतो योऽसौ दैवयोगादिहागतः
वडील, राजा दुष्यंत, इलिलाचा पुत्र, इथे आला आहे; ज्याला मी दैवी संयोगाने पती म्हणून स्वीकारले, तो इथे आला आहे.
तस्य तात प्रसीद त्वं भर्ता मे सुमहायशाः। अतः सर्वं तु यद्वृत्तं दिव्यज्ञानेन पश्यसि
म्हणून, वडील, कृपा करा; माझा पती फार मोठ्या कीर्तीचा आहे. तुझ्या दैवी दृष्टीने तुला घडलेली सर्व गोष्ट माहीत आहे.
चक्षुषा स तु दिव्येन सर्वं विज्ञाय काश्यपः
कश्यप ऋषींनी आपल्या दिव्य दृष्टीने सगळं जाणलं.
ततो धर्मिष्ठतां मत्वा धर्मे चास्खलितं मनः। उवाच भगवान्प्रीतस्तद्वृत्तं सुमहातपाः
मग तिच्या धर्मनिष्ठेची आणि धर्मापासून न ढळणाऱ्या मनाची खात्री करून, महान तपस्वी आणि पूज्य ऋषी आनंदाने त्या घडलेल्या गोष्टींबद्दल बोलले.
एवमेतन्मया ज्ञातं दृष्टं दिव्येन चक्षुषा। त्वयाऽद्य राजान्वयया मामनादृत्य यत्कृतम्
हे सर्व मी माझ्या दिव्य दृष्टीने पाहिले आणि जाणले आहे. आज तू राजवंशासाठी माझी पर्वा न करता जे केलं, ते मला माहीत आहे.