ततोऽहं राममायान्तं दृष्ट्वा समरकाङ्क्षिणम् । धनुःश्रेष्ठं समित्सृज्य सहसावतरं रथात्
मग राम युद्धासाठी येताना पाहून, मी माझं उत्तम धनुष्य बाजूला ठेवलं आणि पटकन रथातून खाली उतरलो.
अभिवाद्य तथैवाहं रथमारुह्य भारत । युयुत्सुर्जामदग्न्यस्य प्रमुखे वीतभीः स्थितः
मग मी पूर्वीप्रमाणे वंदन करून, पुन्हा रथावर चढलो आणि भीती न बाळगता, जामदग्न्याच्या समोर युद्धासाठी उभा राहिलो.
ततोऽहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् । स च मां शरवर्षेण वर्षन्तं समवाकिरम्
मग मी त्याच्यावर मोठ्या प्रमाणात बाणांचा मारा केला, आणि त्यानेही माझ्यावर बाणांचा पाऊस पाडला.
संक्रुद्धो जामदग्न्यस्तु पुनरेव सुतेजितान् । संप्रैषीन्मे शरान्घोरान्दीप्तास्यानुरगानिव
जामदग्न्य रागावून, पुन्हा वेगवान आणि जळजळीत असे भयंकर बाण माझ्यावर सोडू लागला.
ततोऽहं निशितैर्भल्लैः शतशोऽथ सहस्रशः । अच्छिदं सहसा राजन्नन्तरिक्षे पुनः पुनः
मग, राजन, मी आकाशात ते शेकडो-हजारो तीक्ष्ण बाण वारंवार वेगाने छाटले.
ततस्त्वस्त्राणि दिव्यानि जामदग्न्यः प्रतापवान् । मयि प्रयोजयामास तान्यहं प्रत्यषेधयम्
मग पराक्रमी जामदग्न्याने माझ्यावर दिव्य अस्त्रांचा वापर केला, पण मी ती सर्व परतवली.
अस्त्रैरेव महाबाहो चिकीर्षन्नधिकां क्रियाम्। ततो विदि महान्नादः प्रादुरासीत्समन्ततः
फक्त अस्त्रांच्या जोरावर काहीतरी मोठं साध्य करावं म्हणून, बलवान योद्ध्या, सर्वत्र भयंकर आवाज उठला.
ततोऽहमस्त्रं वायव्यं जामदग्न्ये प्रयुक्तवान्। प्रत्याजघ्ने च तद्रामो गुह्यकास्त्रेण भारत
मग मी जामदग्न्याच्या विरोधात वायव्य अस्त्र वापरलं, पण रामाने गुप्त अस्त्राने ते परतवलं.
ततोऽहमस्त्रमाग्नेयमनुमन्त्र्य प्रयुक्तवान् । वारुणेनैव तद्रामो वारयामास मे विभुः
मग मी योग्य मंत्रांनी अग्नि अस्त्र सोडलं, पण रामाने जल अस्त्राने ते थोपवलं.
एवमस्त्राणि दिव्यानि रामस्याहमवारयम् । रामश्च मम तेजस्वी दिव्यास्त्रविदरिन्दमः
अशा प्रकारे मी रामाची दिव्य अस्त्रं परतवली, आणि तेजस्वी रामाने माझी अस्त्रं परतवली.
ततो मां सव्यतो राजन्रामः कुर्वन्द्विजोत्तमः। उरस्यविध्यत्संक्रुद्धो जामदग्न्यः प्रतापवान्
मग, राजन, द्विजश्रेष्ठ रामाने, रागाने माझ्या छातीवर डाव्या बाजूने जोरदार प्रहार केला.
ततोऽहं भारतश्रेष्ठ संन्यषीदं रथोत्तमे। ततो मां कश्मलाविष्टं सूतस्तूर्णमुदावहत्
मग, भरतश्रेष्ठा, मी थकून रथावर बसलो, आणि माझ्या अंगावर अशक्तपणा आल्यावर सारथी मला पटकन घेऊन गेला.
ग्लायन्तं भरश्रेष्ठ रामबाणप्रपीडितम् । ततो मामपयातं वै भृशं विद्धमचेतसम्
रामाच्या बाणांनी त्रस्त होऊन, मी फार जखमी आणि बेशुद्ध झालो, म्हणून मला तिथून दूर नेण्यात आलं.
रामस्यानुचरा हृष्टाः सर्वे दृष्ट्वा विचुक्रुशुः । अकृतव्रणप्रभृतयः काशिकन्या च भारत
रामाचे सर्व अनुयायी आणि काशीच्या कन्या, ज्या अजून जखमी झाल्या नव्हत्या, त्यांनी मला पाहून आनंदाने मोठ्याने ओरडले.
ततस्तु लब्धसंज्ञोऽहं ज्ञात्वा सूतमथाब्रुवम् । याहि सूत यतो रामः सज्जोऽहं गतवेदनः
मग मला शुद्धी आली, तेव्हा मी सारथ्याला सांगितलं, 'सारथ्या, जिथे राम आहे तिथे घेऊन चल; मी आता सज्ज आहे आणि वेदना नाही.'
ततो मामवहत्सूतो हयैः परमशोभितैः । नृत्यद्भिरिव कौरव्य मारुतप्रतिमैर्गतौ
मग माझ्या सारथ्याने वाऱ्यासारख्या वेगवान आणि सुंदर घोड्यांनी मला पुढे नेलं, ते घोडे जणू नाचत होते, हे कौऱव्य.
ततोऽहं राममासाद्य बाणवर्षैश्च कौरव । अवाकिरं सुसंरब्धः संरब्धं च जिगीषया
तेव्हा, हे कौरवा, मी रामाजवळ जाऊन विजयाच्या इच्छेने आणि संतापाने त्याच्यावर बाणांचा मारा केला.
तानापतत एवासौ रामो बाणानजिह्मगान्। बाणैरेवाच्छिनत्तूर्णमेकैकं त्रिभिराहवे
माझे बाण त्याच्यावर झेपावत असताना, रामाने आपल्या सरळ बाणांनी युद्धात प्रत्येक बाण झपाट्याने तीन बाणांनी छेदून टाकला.
ततस्ते सूदिताः सर्वे मम बाणाः सुसंशिताः । रामबाणैर्द्विधा च्छिन्नाः शतशोऽथ सहस्रशः
मग, हे भरता, माझे सर्व धारदार बाण रामाच्या बाणांनी शेकड्यांनी, हजारोंनी दोन तुकडे करून नष्ट झाले.
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसंमितम् । असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया
मग मी पुन्हा एक तेजस्वी, प्रखर आणि मृत्युसमान बाण जामदग्न्य रामावर त्याला मारण्याच्या हेतूने सोडला.
तेन त्वभिहतो गाढं बाणवेगवशं गतः। मुमोह समरे रामो भूमौ च निपपात ह
त्या बाणाने खोलवर घायाळ होऊन, बाणाच्या वेगाने राम युद्धात गोंधळला आणि जमिनीवर कोसळला.
ततो हाहाकृतं कसर्वं रामे भूतलमाश्रिते । जगद्भारत संविग्नं यथार्कपतने भवेत्
राम जमिनीवर पडला तेव्हा, हे भरता, सर्वत्र हाहाकार उडाला आणि जणू काही सूर्यच पडला असावा, असे जग हादरले.
तत एनं समुद्विग्नाः सर्व एवाभिदुद्रुवुः । तपोधनास्ते सहसा काश्या च कुरुनन्दन
मग, हे कुरुवंशाचा आनंद, सर्व तपस्वी आणि काश्यप एकदम घाबरून त्याच्याकडे धावले.
तत एनं परिष्वज्य शनैराश्वासयंस्तदा । पाणिभिर्जलशीतैश्च जयाशीर्भिश्च कौरव
मग त्यांनी त्याला अलगद मिठी मारून, थंड पाण्याने आणि विजयाच्या शुभेच्छांनी त्याला धीर दिला.
ततः स विह्वलं वाक्यं राम उत्थाय चाब्रवीत्। तिष्ठ भीष्म हतोऽसीति बाणं संधाय कार्मुके
मग राम उठून, गोंधळलेल्या अवस्थेत म्हणाला, 'भीष्मा, थांब, तू मारला गेलास!' आणि त्याने धनुष्याला बाण जोडला.
स मुक्तो न्यपतत्तूर्णं सव्ये पार्श्वे महाहवे । येनाहं भृशमुद्विग्रो व्याघूर्णित इव द्रुमः
तो बाण सुटताच, युद्धात माझ्या डाव्या बाजूला वेगाने पडला, ज्यामुळे मी वाऱ्याने हललेल्या झाडासारखा हादरलो.
हत्वा हयांस्ततो रामः शीघ्रास्त्रेण महाहवे । अवाकिरन्मां विस्रब्धो बाणैस्तैर्लोमवाहिभिः
मग रामाने त्या मोठ्या युद्धात माझे घोडे वेगवान अस्त्राने मारले आणि मग निर्भयपणे अंगावर काटा आणणारे बाण माझ्यावर पाडले.
ततोऽहमपि शीघ्रास्त्रं समरप्रतिवारणम् । अवासृजं महाबाहो तेन्तराधिष्ठिताः शराः
मग मीही, बलाढ्य बाहू असलेला, युद्धात प्रतिकार करण्यासाठी मंत्रांनी सिद्ध केलेले बाण सोडले.
रामस्य मम चैवाशु व्योमावृत्य समन्ततः। न स्म सूर्यः प्रतपति शरजालसमावृतः
मग रामाचे आणि माझे बाण आकाशभर पसरले, इतके की बाणांच्या जाळ्यात सूर्याची किरणेही पोहोचू शकली नाहीत.
मातरिश्वा ततस्तस्मिन्मेघरुद्ध इवाभवत् । ततो वायोः प्रकम्पाच्च सूर्यस्य च गभस्तिभिः
मग, राजन, वारा जणू ढगांनी अडवला गेला आणि वाऱ्याच्या हालचालीने व सूर्यकिरणांनी वातावरण ढवळून निघाले.