ते समासाद्य मां रौद्रा बहुधा मर्मभेदिनः । अकम्पयन्महावेगाः सर्पानलविषोपमाः
ते भयंकर आणि अनेक बाण, जी शरीरातील नाजूक जागा भेदणारे होते, सर्पांच्या विषासारखे आणि अग्नीप्रमाणे प्रखर होते, त्यांनी मला हादरवून टाकलं.
तमहं समवष्टभ्य पुनरात्मानमाहवे । शतसंख्यैः शरैः क्रुद्धस्तदा राममवाकिरम्
मग मी स्वतःला सावरलं आणि संतापून शेकडो बाणांनी रामावर हल्ला चढवला.
स तैरग्न्यर्कसङ्काशैः शरैराशीविषोपमैः । शितैरभ्यर्दितो रामो मन्दचेता इवाभवत्
ते अग्नी आणि सूर्यासारखे तेजस्वी, धारदार आणि विषारी सर्पांसारखे बाण रामावर पडले आणि तो गोंधळून गेला.
ततोऽहं कृपयाऽऽविष्टो विनिन्द्यात्मानमात्मना । धिग्धिगित्यब्रुवं युद्धं क्षत्रधर्मं च भारत
मग मला दया आली आणि मी स्वतःला दोष देत म्हणालो, 'छी! छी! हे युद्ध आणि क्षत्रिय धर्म किती वाईट!'
असकृच्चाब्रुवं राजञ्शोकवेगपरिप्लुतः । अहो बत कृतं पापं मयेदं क्षत्रधर्मं च भारत
राजन, मी पुन्हा पुन्हा दुःखाने भरून म्हणत होतो, 'अरे देवा! मी किती पाप केलं, आणि हा क्षत्रिय धर्म!'
गुरुर्द्विजातिर्धर्मात्मा यदेवं पीडितः शरैः। ततो न प्राहरं भूयो जामदग्न्याय भारत
गुरू, द्विज आणि धर्मात्मा अशा व्यक्तीला बाणांनी त्रास दिला म्हणून मी जमदग्नीपुत्रावर पुढे हल्ला केला नाही.
अथावताप्य पृथिवीं पूषा दिवसमंक्षये। जगामास्तं सहस्रांशुस्ततो युद्धमुपारमत्
मग सूर्य मावळला, पृथ्वी अंधाराने वेढली गेली आणि हजार किरणांचा तो सूर्य अस्ताला गेला, त्यामुळे युद्ध थांबलं.
आत्मनस्तु ततः सूतो हयानां च विशांपते। मम चापनयामास शल्यान्कुशलसंमतः
मग माझा सारथी, जो तज्ज्ञांनी मान्य केलेला होता, माझ्या आणि घोड्यांच्या अंगातील बाण काढून टाकू लागला, राजाधिराज.
स्नातापवृत्तैस्तुरगैर्लब्धतोयैरविह्वलैः। प्रभाते चोदिते सूर्ये ततो युद्धमवर्तत
सकाळी सूर्य उगवल्यावर, घोडे आंघोळ करून ताजेतवाने झाले, त्यांना पाणी मिळालं आणि ते शांत होते, तेव्हा युद्ध सुरू झालं.
दृष्ट्वा भां तूर्णमायान्तं दंशितं स्यन्दने स्थितम्। अकरोद्रथमत्यर्थं रामः सज्जं प्रतापवान्
भीष्म रथावर शस्त्र घेऊन वेगाने येताना पाहून, पराक्रमी रामाने आपला रथ युद्धासाठी तयार केला.
ततोऽहं राममायान्तं दृष्ट्वा समरकाङ्क्षिणम् । धनुःश्रेष्ठं समित्सृज्य सहसावतरं रथात्
मग राम युद्धासाठी येताना पाहून, मी माझं उत्तम धनुष्य बाजूला ठेवलं आणि पटकन रथातून खाली उतरलो.
अभिवाद्य तथैवाहं रथमारुह्य भारत । युयुत्सुर्जामदग्न्यस्य प्रमुखे वीतभीः स्थितः
मग मी पूर्वीप्रमाणे वंदन करून, पुन्हा रथावर चढलो आणि भीती न बाळगता, जामदग्न्याच्या समोर युद्धासाठी उभा राहिलो.
ततोऽहं शरवर्षेण महता समवाकिरम् । स च मां शरवर्षेण वर्षन्तं समवाकिरम्
मग मी त्याच्यावर मोठ्या प्रमाणात बाणांचा मारा केला, आणि त्यानेही माझ्यावर बाणांचा पाऊस पाडला.
संक्रुद्धो जामदग्न्यस्तु पुनरेव सुतेजितान् । संप्रैषीन्मे शरान्घोरान्दीप्तास्यानुरगानिव
जामदग्न्य रागावून, पुन्हा वेगवान आणि जळजळीत असे भयंकर बाण माझ्यावर सोडू लागला.
ततोऽहं निशितैर्भल्लैः शतशोऽथ सहस्रशः । अच्छिदं सहसा राजन्नन्तरिक्षे पुनः पुनः
मग, राजन, मी आकाशात ते शेकडो-हजारो तीक्ष्ण बाण वारंवार वेगाने छाटले.
ततस्त्वस्त्राणि दिव्यानि जामदग्न्यः प्रतापवान् । मयि प्रयोजयामास तान्यहं प्रत्यषेधयम्
मग पराक्रमी जामदग्न्याने माझ्यावर दिव्य अस्त्रांचा वापर केला, पण मी ती सर्व परतवली.
अस्त्रैरेव महाबाहो चिकीर्षन्नधिकां क्रियाम्। ततो विदि महान्नादः प्रादुरासीत्समन्ततः
फक्त अस्त्रांच्या जोरावर काहीतरी मोठं साध्य करावं म्हणून, बलवान योद्ध्या, सर्वत्र भयंकर आवाज उठला.
ततोऽहमस्त्रं वायव्यं जामदग्न्ये प्रयुक्तवान्। प्रत्याजघ्ने च तद्रामो गुह्यकास्त्रेण भारत
मग मी जामदग्न्याच्या विरोधात वायव्य अस्त्र वापरलं, पण रामाने गुप्त अस्त्राने ते परतवलं.
ततोऽहमस्त्रमाग्नेयमनुमन्त्र्य प्रयुक्तवान् । वारुणेनैव तद्रामो वारयामास मे विभुः
मग मी योग्य मंत्रांनी अग्नि अस्त्र सोडलं, पण रामाने जल अस्त्राने ते थोपवलं.
एवमस्त्राणि दिव्यानि रामस्याहमवारयम् । रामश्च मम तेजस्वी दिव्यास्त्रविदरिन्दमः
अशा प्रकारे मी रामाची दिव्य अस्त्रं परतवली, आणि तेजस्वी रामाने माझी अस्त्रं परतवली.
ततो मां सव्यतो राजन्रामः कुर्वन्द्विजोत्तमः। उरस्यविध्यत्संक्रुद्धो जामदग्न्यः प्रतापवान्
मग, राजन, द्विजश्रेष्ठ रामाने, रागाने माझ्या छातीवर डाव्या बाजूने जोरदार प्रहार केला.
ततोऽहं भारतश्रेष्ठ संन्यषीदं रथोत्तमे। ततो मां कश्मलाविष्टं सूतस्तूर्णमुदावहत्
मग, भरतश्रेष्ठा, मी थकून रथावर बसलो, आणि माझ्या अंगावर अशक्तपणा आल्यावर सारथी मला पटकन घेऊन गेला.
ग्लायन्तं भरश्रेष्ठ रामबाणप्रपीडितम् । ततो मामपयातं वै भृशं विद्धमचेतसम्
रामाच्या बाणांनी त्रस्त होऊन, मी फार जखमी आणि बेशुद्ध झालो, म्हणून मला तिथून दूर नेण्यात आलं.
रामस्यानुचरा हृष्टाः सर्वे दृष्ट्वा विचुक्रुशुः । अकृतव्रणप्रभृतयः काशिकन्या च भारत
रामाचे सर्व अनुयायी आणि काशीच्या कन्या, ज्या अजून जखमी झाल्या नव्हत्या, त्यांनी मला पाहून आनंदाने मोठ्याने ओरडले.
ततस्तु लब्धसंज्ञोऽहं ज्ञात्वा सूतमथाब्रुवम् । याहि सूत यतो रामः सज्जोऽहं गतवेदनः
मग मला शुद्धी आली, तेव्हा मी सारथ्याला सांगितलं, 'सारथ्या, जिथे राम आहे तिथे घेऊन चल; मी आता सज्ज आहे आणि वेदना नाही.'
ततो मामवहत्सूतो हयैः परमशोभितैः । नृत्यद्भिरिव कौरव्य मारुतप्रतिमैर्गतौ
मग माझ्या सारथ्याने वाऱ्यासारख्या वेगवान आणि सुंदर घोड्यांनी मला पुढे नेलं, ते घोडे जणू नाचत होते, हे कौऱव्य.
ततोऽहं राममासाद्य बाणवर्षैश्च कौरव । अवाकिरं सुसंरब्धः संरब्धं च जिगीषया
तेव्हा, हे कौरवा, मी रामाजवळ जाऊन विजयाच्या इच्छेने आणि संतापाने त्याच्यावर बाणांचा मारा केला.
तानापतत एवासौ रामो बाणानजिह्मगान्। बाणैरेवाच्छिनत्तूर्णमेकैकं त्रिभिराहवे
माझे बाण त्याच्यावर झेपावत असताना, रामाने आपल्या सरळ बाणांनी युद्धात प्रत्येक बाण झपाट्याने तीन बाणांनी छेदून टाकला.
ततस्ते सूदिताः सर्वे मम बाणाः सुसंशिताः । रामबाणैर्द्विधा च्छिन्नाः शतशोऽथ सहस्रशः
मग, हे भरता, माझे सर्व धारदार बाण रामाच्या बाणांनी शेकड्यांनी, हजारोंनी दोन तुकडे करून नष्ट झाले.
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसंमितम् । असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया
मग मी पुन्हा एक तेजस्वी, प्रखर आणि मृत्युसमान बाण जामदग्न्य रामावर त्याला मारण्याच्या हेतूने सोडला.