अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत। राजर्षिः स महातेजा बभूवोद्विग्रमानसः
अंबा आणि काशी राजाची गोष्ट ऐकून, हे भारत, तो तेजस्वी राजर्षी मनाने व्याकुळ झाला.
तां तथावादिनीं श्रुत्वा दृष्ट्वा च स महातपाः । राजर्षिः कृपयाविष्टो महात्मा होत्रवाहनः
ती असं बोलताना ऐकून आणि पाहून, तो महान तपस्वी, राजर्षी होत्नवहन, दयेनं भरून गेला.
स वेपमान उत्थाय मातुस्तस्याः पिता तदा। तां कन्यामङ्कमारोप्य पर्यश्वासयत प्रभो
तेव्हा तिच्या वडिलांनी थरथरत उठून, त्या कन्येला मांडीवर घेतले आणि तिला धीर देऊ लागले.
स तामपृच्छत्कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिमादितः । सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत्
तेव्हा त्यांनी तिच्याकडून तिच्या दुःखाची सुरुवात कशी झाली हे सविस्तर विचारले, आणि तिने घडलेले सर्व तपशीलवार सांगितले.
ततः स राजर्षिरभूद्दुःखशोकसमन्वितः। कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसां सुमहातपाः
मग तो राजर्षी मोठ्या दुःखाने आणि शोकाने भरून गेला, आणि त्या महान तपस्व्याने मनाशी काय करावे हे ठरवले.
अब्रवीद्वेपमानश्च कन्यामार्तां सुदुःखितः । मा गाः पितुर्गृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम्
तो थरथरत आणि खूप दुःखी होऊन त्या दु:खी मुलीला म्हणाला, "माझ्या घरी येऊ नकोस, कन्ये; मी तुझ्या आईचा वडील आहे."
दुःखं छिन्द्यामहं ते वै मयि वर्तस्व पुत्रिके। पर्याप्तं ते मनो वत्से यदेवं परिशुष्यसि
"मी तुझे दुःख दूर करीन, तू माझ्याजवळ राहा, लेकी. पुरे झाले, आता तुझे मन इतके व्याकुळ होऊ नये."
गच्छ मद्वचनाद्रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् । रामस्ते सुमहद्दुःखं शोकं चैवापनेष्यति
"माझ्या सांगण्यावरून तू त्या तपस्वी रामाकडे, जमदग्नीच्या पुत्राकडे जा. राम तुझे मोठे दुःख आणि शोक दूर करील."
हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद्वचः । तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम्
"भीष्माने त्याचे बोलणे मानले नाही तर, तो रणात त्याला ठार मारेल. तू त्या भृगुवंशातील तेजस्वी रामाकडे जा, ज्याचे तेज काळाग्नीप्रमाणे आहे."
प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः । ततस्तु सुस्वरं बाष्पसुत्सृजन्ती पुनः पुनः
"तो महान तपस्वी तुला योग्य मार्गावर नेईल." त्यानंतर, तिने पुन्हा पुन्हा अश्रूंनी भरलेल्या गोड स्वरात बोलले—
अब्रवीत्पितरं मातुः मा तदा होत्रवाहनम् । अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात्
ती त्या वेळी आपल्या आईच्या वडिलांना, होतवाहनाला म्हणाली, "तुम्हाला वंदन करून, मी तुमच्या आज्ञेने निघेन."
अपि नामाद्य पश्येयमार्यं तं लोकविश्रुतम् । कथं च तीव्रं दुःकं मे नाशकयिष्यति भार्गवः। एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं यथा यास्यमि तत्र वैः
"कदाचित आज मला तो जगप्रसिद्ध आर्य भेटेल का? भृगुश्रेष्ठ माझे हे तीव्र दुःख कसे दूर करील? आणि मी तिथे कशी जाईन, हे मला जाणून घ्यायचे आहे."
रामं द्रक्ष्यसि भद्रे त्वं जामदग्न्यं महावने। उग्रे तपसि वर्तन्तं सत्यसन्धं महाबलम्
"तू त्या महान अरण्यात जमदग्नीपुत्र रामाला पाहशील, तो कठोर तपश्चर्या करत आहे, सत्यव्रती आणि महान बलवान आहे."
महेन्द्रं वै गिरिश्रेष्ठं रामो नित्यमुपास्ति ह। ऋषयो वेदविद्वांसो गन्धर्वाप्सरसस्तथा
"राम नेहमीच महेंद्र या उत्तम पर्वताची पूजा करतो. तिथे वेदज्ञ ऋषी, गंधर्व आणि अप्सरा देखील येतात."
तत्र गच्छस्व भद्रं ते ब्रूयाश्चैनं वचो मम। अभिवाद्य च तं मूंर्ध्ना तपोवृद्धं दृढव्रतम्
"तू तिथे जा, तुझे कल्याण होवो, आणि माझे हे शब्द त्याला सांग. त्याला मस्तक झुकवून, त्या तपस्वी वृद्ध आणि दृढव्रतीला नमस्कार कर."
ब्रूयाश्चैनं पुनर्भद्रे यत्ते कार्यं मनीषितम् । मयि संकीर्तिते रामः सर्वं तत्ते करिष्यति
"पुन्हा त्याला सांग, कन्ये, तुला जे साध्य करायचे आहे ते. माझे नाव रामाला सांगितलेस तर, तो तुझे सर्व कार्य पूर्ण करील."
मम रामः सखा वत्से प्रीतियुक्तः सुहृच्च मे। जमदग्निसुतो वीरः सर्वशस्त्रभृतां वरः
"राम माझा मित्र आहे, लेकी, तो माझ्यावर प्रेम करणारा आणि खरा सखा आहे. जमदग्नीचा वीर पुत्र, सर्व शस्त्रधारींमध्ये श्रेष्ठ आहे."
एवं ब्रुवति कन्यां तु पार्थिवे होत्रवाहने । अकृतव्रणः प्रादुरासीद्रामस्यानुचरः प्रियः
हौतवाहन राजा त्या कन्येला असे बोलत असताना, रामाचा प्रिय अनुचर अकर्तव्रण तिथे प्रकट झाला.
ततस्ते मनुयः सर्वे समुत्तस्थुः महस्रशः । स च राजा वयोवृद्धः सृञ्ययो होत्रवाहनः
मग ते सर्व पुरुष एकत्र मोठ्या संख्येने उठले, आणि सृंजयांचा वृद्ध राजा होतवाहनही उभा राहिला.
ततो दृष्ट्वा कृतातिथ्यमन्योन्यं ते वनौकसः । सहिता भरतश्रेष्ठ निषेदुः परिवार्य तम्
मग, त्यांनी एकमेकांचे आदरपूर्वक स्वागत केले आणि त्या वनवासी सर्वजण, भरतश्रेष्ठासह, त्याच्या सभोवताली बसले.
ततस्ते कथयामासुः कथास्तास्ता मनोरमाः । धन्या दिव्याश्च राजेन्द्र प्रीतिहर्षमुदा युताः
मग त्यांनी त्या रम्य, पवित्र आणि आनंदाने भरलेल्या दिव्य गोष्टी सांगायला सुरुवात केली, राजन.
ततः कथान्ते राजर्षिर्महात्मा होत्रवाहनः । रामं श्रेष्ठं महर्षीणामपृच्छदकृतव्रणम्
कथा संपल्यावर, महात्मा होत्नवाहन या राजर्षीने महान ऋषींमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या रामाला, अक्रतव्रणाबद्दल विचारले.
क्व संप्रति महाबाहो जामदग्न्यः प्रतापवान् । अकृतव्रण शक्यो वै द्रुष्टुं वेदविदां वर
हे महाबाहू, तेजस्वी जमदग्नीपुत्रा, वेदज्ञांमध्ये श्रेष्ठ असलेला अक्रतव्रण सध्या कुठे आहे, तो कुठे भेटेल?
भवन्तमेव सततं रामः कीर्तयति प्रभो। सृञ्जयो मे प्रियसखो राजर्षिरिति पार्थिव
हे प्रभो, राम नेहमी तुझीच स्तुती करतो, 'सृंजय माझा प्रिय मित्र आहे, तो राजर्षी आहे,' असे तो म्हणतो, राजन.
इह रामः प्रभाते श्वो भवितेति मतिर्मम। द्रष्टस्येनमिहायान्तं तव दर्शनकाङ्क्षया
माझ्या मते, राम उद्या सकाळी इथे येईल; तो तुझ्या भेटीसाठी आतुर होऊन इथे येताना तुला दिसेल.
इयं च कन्या राजर्षे किमर्थं वनमागता। कस्य चेयं तव च का भवतीच्छामि वेदितुम्
ही कन्या, राजर्षी, हिने वनात का यावे असे ठरवले? ती कोणाची आहे आणि तुझ्याशी तिचे काय नाते आहे, हे मला जाणून घ्यायचे आहे.
दौहित्रीयं मम विभो काशिराजसुता प्रिया। ज्येष्ठा स्वयंवरे तस्थौ भगिनीभ्यां सहानध
ही माझी नात आहे, प्रभो, काशीराजाची प्रिय कन्या; स्वयंवरात ती आपल्या बहिणींबरोबर उभी राहिली, त्यांच्यापेक्षा कमी नव्हती.
इयमम्बेति विख्याता ज्येष्ठा काशिपतेः सुता। अम्बिकाम्बालिके कन्ये कनीयस्यौ तपोधन
ही 'अंबा' म्हणून प्रसिद्ध आहे, काशीराजाची ज्येष्ठ कन्या; अंबिका आणि अंबालिका तिच्या धाकट्या बहिणी आहेत, हे तपोधन.
समेतं पार्थिवं क्षत्रं काशिपुर्यां ततोऽभवत्। कन्यानिमित्तं विप्रर्षे तत्रासीदुत्सवो महान्
मग त्या कन्येसाठी सर्व राजे काशी नगरीत एकत्र आले, विप्रर्षे, आणि तिथे मोठा उत्सव झाला.
तता किल महावीर्यो भीष्मः शान्तनवो नृपान् । अधिक्षिप्य महातेजास्तिस्त्रः कन्या जहार ताः
तेथे, शांतनूचा पुत्र, महान पराक्रमी भीष्म, आपल्या तेजाने सर्व राजांना पराभूत करून त्या तिन्ही कन्या घेऊन गेला.