प्रव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुमार्या विशेषतः । राजपुत्र्याः प्रकृत्या चक कुमार्यास्तव भामिनि
संन्यास घेणं फार कठीण आहे, विशेषतः नाजूक स्त्रीसाठी, आणि राजकन्येसाठी तर अगदीच, हे सुंदर स्तिरे.
भद्रे दोषा हि विद्यन्ते बहवो वरवर्णिनि । आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयुः पितुर्गृहे
हे सुभगे, आश्रमात राहणाऱ्या सुंदर स्त्रीला अनेक त्रुटी येतात; त्या वडिलांच्या घरी नसतात.
ततस्त्वन्येऽब्रुवन्वाक्यं तापसास्तां तपस्विनीम्
मग इतर तपस्वींनी त्या तपस्विनीला असे शब्द सांगितले.
त्वामिहैकाकिनीं दृष्ट्वा निर्जने गहने वने। प्रार्थयिष्यन्तिराजानस्तस्मान्मैवं मनः कृथाः
तुला एकटीला या निर्जन, दाट जंगलात पाहून राजे तुझी इच्छा करतील; म्हणून असं मनात आणू नकोस.
न शक्यं काशिनगरं पुनर्गन्तुं पितुर्गृहान्। अवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां न संशयः
मी पुन्हा काशी नगरीत किंवा वडिलांच्या घरी जाऊ शकत नाही; माझे नातेवाईक मला तुच्छ करतील, यात शंका नाही.
उषितास्मि तथा बाल्ये पितुर्वेश्मनि तापसाः । नाहं गमिष्ये भद्रं वस्तत्र यत्र पिता मम। तपस्तप्तुमभीप्सामि तापसैः परिरक्षिता
मी लहानपणी वडिलांच्या घरी राहिले आहे, हे तपस्वींनो; आता मी तिथे जाणार नाही, तिथे जाऊन काही उपयोग नाही. मी तप करावं असं मला वाटतं, आणि तुम्ही तपस्वी माझी काळजी घ्याल.
यथा परेऽपि मे लोके न स्यादेवं महात्ययः । दौर्भाग्यं तापसश्रेष्ठास्तस्मात्तप्स्याम्यहं तपः
माझ्या पुढच्या जन्मातही असं मोठं दुर्दैव माझ्यावर येऊ नये म्हणून, हे श्रेष्ठ तपस्वींनो, मी तप करणार आहे.
इत्येवं तेषु विप्रेषु चिन्तयन्सु यथातथम्। राजर्षिस्तद्वनं प्राप्तस्तपस्वी होत्रवाहनः । `तां तथा भाविनीं दृष्ट्वा श्रुत्वा चोद्विग्रमानसः
तपस्वी ब्राह्मण विविध विचार करत असताना, तपस्वी आणि राजर्षी होत्नवहन त्या वनात आले. तिला तशी पाहून आणि तिचं बोलणं ऐकून त्यांचं मन अस्वस्थ झालं.
ततस्ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति स्म तं नृपम् । पूजाभिः स्वागताद्याभिरासनेनोदकेन च
मग सर्व तपस्वींनी त्या राजाचं स्वागत, आसन आणि पाण्याने सन्मान केला.
तस्योपविष्टस्य सतो विश्रान्तस्योपश्रृण्वतः। पुनरेव कथां चक्रुः कन्यां प्रति वनौकसः
तो राजा बसला, विश्रांती घेतली आणि ऐकत राहिला, तेव्हा वनात राहणाऱ्यांनी पुन्हा त्या कन्येची गोष्ट सांगितली.
अम्बायास्तां कथां श्रुत्वा काशिराज्ञश्च भारत। राजर्षिः स महातेजा बभूवोद्विग्रमानसः
अंबा आणि काशी राजाची गोष्ट ऐकून, हे भारत, तो तेजस्वी राजर्षी मनाने व्याकुळ झाला.
तां तथावादिनीं श्रुत्वा दृष्ट्वा च स महातपाः । राजर्षिः कृपयाविष्टो महात्मा होत्रवाहनः
ती असं बोलताना ऐकून आणि पाहून, तो महान तपस्वी, राजर्षी होत्नवहन, दयेनं भरून गेला.
स वेपमान उत्थाय मातुस्तस्याः पिता तदा। तां कन्यामङ्कमारोप्य पर्यश्वासयत प्रभो
तेव्हा तिच्या वडिलांनी थरथरत उठून, त्या कन्येला मांडीवर घेतले आणि तिला धीर देऊ लागले.
स तामपृच्छत्कार्त्स्न्येन व्यसनोत्पत्तिमादितः । सा च तस्मै यथावृत्तं विस्तरेण न्यवेदयत्
तेव्हा त्यांनी तिच्याकडून तिच्या दुःखाची सुरुवात कशी झाली हे सविस्तर विचारले, आणि तिने घडलेले सर्व तपशीलवार सांगितले.
ततः स राजर्षिरभूद्दुःखशोकसमन्वितः। कार्यं च प्रतिपेदे तन्मनसां सुमहातपाः
मग तो राजर्षी मोठ्या दुःखाने आणि शोकाने भरून गेला, आणि त्या महान तपस्व्याने मनाशी काय करावे हे ठरवले.
अब्रवीद्वेपमानश्च कन्यामार्तां सुदुःखितः । मा गाः पितुर्गृहं भद्रे मातुस्ते जनको ह्यहम्
तो थरथरत आणि खूप दुःखी होऊन त्या दु:खी मुलीला म्हणाला, "माझ्या घरी येऊ नकोस, कन्ये; मी तुझ्या आईचा वडील आहे."
दुःखं छिन्द्यामहं ते वै मयि वर्तस्व पुत्रिके। पर्याप्तं ते मनो वत्से यदेवं परिशुष्यसि
"मी तुझे दुःख दूर करीन, तू माझ्याजवळ राहा, लेकी. पुरे झाले, आता तुझे मन इतके व्याकुळ होऊ नये."
गच्छ मद्वचनाद्रामं जामदग्न्यं तपस्विनम् । रामस्ते सुमहद्दुःखं शोकं चैवापनेष्यति
"माझ्या सांगण्यावरून तू त्या तपस्वी रामाकडे, जमदग्नीच्या पुत्राकडे जा. राम तुझे मोठे दुःख आणि शोक दूर करील."
हनिष्यति रणे भीष्मं न करिष्यति चेद्वचः । तं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसमतेजसम्
"भीष्माने त्याचे बोलणे मानले नाही तर, तो रणात त्याला ठार मारेल. तू त्या भृगुवंशातील तेजस्वी रामाकडे जा, ज्याचे तेज काळाग्नीप्रमाणे आहे."
प्रतिष्ठापयिता स त्वां समे पथि महातपाः । ततस्तु सुस्वरं बाष्पसुत्सृजन्ती पुनः पुनः
"तो महान तपस्वी तुला योग्य मार्गावर नेईल." त्यानंतर, तिने पुन्हा पुन्हा अश्रूंनी भरलेल्या गोड स्वरात बोलले—
अब्रवीत्पितरं मातुः मा तदा होत्रवाहनम् । अभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव शासनात्
ती त्या वेळी आपल्या आईच्या वडिलांना, होतवाहनाला म्हणाली, "तुम्हाला वंदन करून, मी तुमच्या आज्ञेने निघेन."
अपि नामाद्य पश्येयमार्यं तं लोकविश्रुतम् । कथं च तीव्रं दुःकं मे नाशकयिष्यति भार्गवः। एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं यथा यास्यमि तत्र वैः
"कदाचित आज मला तो जगप्रसिद्ध आर्य भेटेल का? भृगुश्रेष्ठ माझे हे तीव्र दुःख कसे दूर करील? आणि मी तिथे कशी जाईन, हे मला जाणून घ्यायचे आहे."
रामं द्रक्ष्यसि भद्रे त्वं जामदग्न्यं महावने। उग्रे तपसि वर्तन्तं सत्यसन्धं महाबलम्
"तू त्या महान अरण्यात जमदग्नीपुत्र रामाला पाहशील, तो कठोर तपश्चर्या करत आहे, सत्यव्रती आणि महान बलवान आहे."
महेन्द्रं वै गिरिश्रेष्ठं रामो नित्यमुपास्ति ह। ऋषयो वेदविद्वांसो गन्धर्वाप्सरसस्तथा
"राम नेहमीच महेंद्र या उत्तम पर्वताची पूजा करतो. तिथे वेदज्ञ ऋषी, गंधर्व आणि अप्सरा देखील येतात."
तत्र गच्छस्व भद्रं ते ब्रूयाश्चैनं वचो मम। अभिवाद्य च तं मूंर्ध्ना तपोवृद्धं दृढव्रतम्
"तू तिथे जा, तुझे कल्याण होवो, आणि माझे हे शब्द त्याला सांग. त्याला मस्तक झुकवून, त्या तपस्वी वृद्ध आणि दृढव्रतीला नमस्कार कर."
ब्रूयाश्चैनं पुनर्भद्रे यत्ते कार्यं मनीषितम् । मयि संकीर्तिते रामः सर्वं तत्ते करिष्यति
"पुन्हा त्याला सांग, कन्ये, तुला जे साध्य करायचे आहे ते. माझे नाव रामाला सांगितलेस तर, तो तुझे सर्व कार्य पूर्ण करील."
मम रामः सखा वत्से प्रीतियुक्तः सुहृच्च मे। जमदग्निसुतो वीरः सर्वशस्त्रभृतां वरः
"राम माझा मित्र आहे, लेकी, तो माझ्यावर प्रेम करणारा आणि खरा सखा आहे. जमदग्नीचा वीर पुत्र, सर्व शस्त्रधारींमध्ये श्रेष्ठ आहे."
एवं ब्रुवति कन्यां तु पार्थिवे होत्रवाहने । अकृतव्रणः प्रादुरासीद्रामस्यानुचरः प्रियः
हौतवाहन राजा त्या कन्येला असे बोलत असताना, रामाचा प्रिय अनुचर अकर्तव्रण तिथे प्रकट झाला.
ततस्ते मनुयः सर्वे समुत्तस्थुः महस्रशः । स च राजा वयोवृद्धः सृञ्ययो होत्रवाहनः
मग ते सर्व पुरुष एकत्र मोठ्या संख्येने उठले, आणि सृंजयांचा वृद्ध राजा होतवाहनही उभा राहिला.
ततो दृष्ट्वा कृतातिथ्यमन्योन्यं ते वनौकसः । सहिता भरतश्रेष्ठ निषेदुः परिवार्य तम्
मग, त्यांनी एकमेकांचे आदरपूर्वक स्वागत केले आणि त्या वनवासी सर्वजण, भरतश्रेष्ठासह, त्याच्या सभोवताली बसले.