आगताहं महाबाहो त्वामुद्दिश्य महामते। `अभिनन्दस्व मां राजन्सदा प्रियहिते रताम्
हे महाबाहू, हे बुद्धिमान राजन, मी तुझ्यासाठी आले आहे. मी नेहमीच तुझ्या आनंदात आणि हितात रमलेली आहे, म्हणून मला स्वीकार.
प्रतिपादय मां राजन्धर्मादींश्चर धर्मतः । त्वं हि मे मनसा ध्यातस्त्वया चाप्युपमन्त्रिता
हे राजन, मला स्वीकार आणि पतीचे कर्तव्य धर्माने पार पाड. कारण मी मनाने तुलाच निवडले होते आणि तूही मला बोलावले होतेस.
तामब्रवीत्साल्वपतिः स्मयन्निव विशांपते। त्वयाऽन्यपूर्वया नाहं भार्यार्थी वरवर्णिनि
साल्वराज थोडं हसत म्हणाला, 'सुंदर कांती असलेल्या, मी अशा स्त्रीला पत्नी म्हणून स्वीकारणार नाही जी आधी दुसऱ्याची राहिली आहे.'
गच्छ भद्रे पुनस्तत्र सकाशं भीष्मकस्य वै। नाहमिच्छामि भीष्मेण गृहीतां त्वां प्रसह्य वै
भद्रे, तू पुन्हा भीष्माच्या जवळ जा. कारण मी जबरदस्तीने भीष्माने नेलेली तुला स्वीकारू इच्छित नाही.
त्वं हि भीष्मेण निर्जित्य नीता प्रीतिमती तदा। परामृश्य महायुद्धे निर्जित्य पृथिवीपतीन्
कारण मोठ्या युद्धात भीष्माने सर्व राजांना जिंकून, तुला प्रेमाने इथे आणले होते.
नाहं त्वय्यन्यपूर्वायां भार्यार्थी वरवर्णिनि । कथमस्मद्विधो राजा परपूर्वां प्रवेशयेत्
सुंदर कांती असलेल्या, मी अशा स्त्रीला पत्नी म्हणून स्वीकारणार नाही जी आधी दुसऱ्याची राहिली आहे. माझ्यासारखा राजा दुसऱ्याच्या आधीची स्त्री कशी स्वीकारेल?
नारीं विदितविज्ञानः परेषां धर्ममादिशन्। यथेष्टं गम्यतां भद्रे मा त्वां कालोऽत्यगादयम्
धर्म जाणणारा बुद्धिमान पुरुष दुसऱ्याची स्त्री स्वीकारत नाही. भद्रे, तुला जिथे जायचं असेल तिथे जा, वेळ वाया जाऊ देऊ नकोस.
अम्बा तमब्रवीद्राजन्ननङ्गशरपीडिता। नैवं वद महीपाल नैतदेवं कथंचन
अंबा, प्रेमाच्या वेदनेने ग्रासलेली, त्या राजाला म्हणाली, 'राजन, असं बोलू नकोस. हे कधीच खरं नाही.'
नास्मि प्रीतिमती नीता भीष्मेणामित्रकर्शन । बलान्नीतास्मि रुदती विद्राव्य पृथिवीपतीन्
अमित्रांचा छळ करणाऱ्या, भीष्मानं मला प्रेमानं नाही तर जबरदस्तीने, रडत असताना, पृथ्वीचे इतर राजे पिटाळून लावून, घेऊन गेला.
भजस्व मां साल्वपते भक्तां बालामनागसम् । भक्तानां हि परित्यागो न धर्मेषु प्रशस्यते
साल्वराजा, मी तुझ्यावर निष्ठावान आणि निष्पाप आहे, मला स्वीकार. भक्तांचा त्याग धर्मात कधीच योग्य मानला जात नाही.
साहमामन्त्र्य गाङ्गेयं समरेष्वनिवर्तिनम् । अनुज्ञाता च तेनैव ततोऽहं भृशमागता
मी रणात मागे न हटणाऱ्या गंगेपुत्राला सांगितलं आणि त्यानं मला परवानगी दिली, म्हणूनच मी फार दुःखी अवस्थेत इथे आले.
न स भीष्मो महाबाहुर्मामिच्छति विशांपते । भ्रातृहेतोः समारम्भो भीष्मस्येति श्रुतं मया
महाबाहू भीष्म मला इच्छित नाही, हे मी ऐकलं आहे. त्याचं हे कृत्य फक्त भावासाठी होतं, असं मला समजलं.
भगिन्यौ मम ये नीते अम्बिकाम्बालिके नृप। प्रादाद्विचित्रवीर्याय गाङ्गेयो हि यवीयसे
राजा, माझ्या बहिणी अंबिका आणि अंबालिका यांना गंगेपुत्रानं नेलं आणि त्या त्यानं लहान वयाच्या विचित्रवीर्याला दिल्या.
यथा साल्वपते नान्यं वरं यामि कथंचन। त्वामृते पुरुषव्याघ्र तथा मूर्धानमालभे
साल्वराजा, मी दुसऱ्या कोणालाही वर म्हणून कधीच निवडणार नाही. पुरुषसिंहा, तुझ्याशिवाय मी माझं मस्तक कुणाच्याही पुढे ठेवणार नाही.
न चान्यपूर्वा राजेन्द्र त्वामहं समुपस्थिता। सत्यं ब्रवीमि साल्वैतत्सत्येनात्मानमालभे
राजेंद्र, मी दुसऱ्या कोणाच्या मागे जाऊन तुझ्याकडे आलेली नाही. साल्वा, मी सत्य सांगते आणि या सत्यावर मी स्वतःला अर्पण करते.
भजस्व मां विशालाक्ष स्वयं कन्यामुपस्थिताम्। अनन्यपूर्वां राजेन्द्र त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणीम्
विशाल नेत्र असलेल्या राजन, मी स्वतःच्या इच्छेने, कुणाच्याही आधी न गेलेली कन्या तुझ्या कृपेची इच्छुक म्हणून तुझ्याकडे आले आहे, मला स्वीकार.
तामेवं भाषमाणां तु साल्वः काशिपतेः सुताम्। अत्यजद्भरतश्रेष्ठ जीर्णां त्वचमिवोरगः
ती काशीपतीची कन्या असे बोलत असताना, साल्वानं तिला, जसा सर्प जुनी कात टाकतो तशी, सोडून दिलं.
एवं बहुविधैर्वाक्यैर्याच्यमानस्तया नृपः । नाश्रद्दधत्साल्वपतिः कन्यायां भरतर्षभ
भरतश्रेष्ठा, तिनं अनेक प्रकारे विनवणी केली तरी साल्वराजानं तिच्यावर विश्वास ठेवला नाही.
ततः सा मन्युनाऽऽविष्टा ज्येष्ठा काशिपतेः सुता। अब्रवीत्साश्रुनयना बाष्पविप्लुतया गिरा
मग रागानं भरलेली, काशीपतीची मोठी कन्या, डोळ्यात अश्रू आणि अश्रूंनी भरलेल्या आवाजात बोलली.
त्वया त्यक्ता गमिष्यामि यत्र तत्र विशांपते। तत्र मे गतयः सन्तु सन्तः सत्यं यथा ध्रुवम्
राजा, तू मला नाकारलंस, आता मी कुठेही जाईन. जिथे जाईन तिथे सज्जनांची संगत लाभो, जसं सत्य नेहमीच टिकतं.
एवं तां भाषमाणां तु कन्यां साल्वपतिस्तदा। परितत्याज कौरव्य करुणं परिदेवतीम्
कौरवा, ती कन्या अशा दु:खात रडत असताना, साल्वराजानं तिला पूर्णपणे सोडून दिलं.
गच्छ गच्छेति तां साल्वः पुनः पुनरभाषत। बिभेमि भीष्मात्सुश्रोणि त्वं च भीष्मपरिग्रहः
साल्वानं तिला पुन्हा पुन्हा, "जा, जा" असं सांगितलं. सुंदर कटी असलेल्या, मला भीष्माची भीती वाटते, आणि तू भीष्माचीच आहेस.
एवमुक्ता तु सा तेन साल्वेनादीर्घदर्शिना । निश्चक्राम पुराद्दीना रुदती कुररी यथा
दूरदृष्टी नसलेल्या साल्वानं असं सांगितल्यावर, ती दु:खी आणि रडत, करड्या पक्ष्यासारखी, नगरातून बाहेर पडली.
निष्क्रामन्ती तु नगराच्चिन्तयामास दुःखिता । पृथिव्यां नास्ति युवतिर्विषमस्थतरा मया
नगरातून बाहेर पडल्यावर, ती दु:खी होऊन विचार करू लागली – माझ्यासारखी कठीण परिस्थितीत असलेली दुसरी कुठलीही युवती पृथ्वीवर नाही.
बन्धुर्भिर्विप्रहीणास्मि साल्वेन च निराकृता । न च शक्यं पुनर्गन्तुं मया वारणसाह्वयम्
माझे नातेवाईक नाहीत, साल्वानं मला नाकारलं, आणि मी पुन्हा कधीच वाराणसीला जाऊ शकत नाही.
अनुज्ञाता तु भीष्मेण साल्वमुद्दिश्य कारणम्। किं नु गर्हाम्यथात्मानमथ भीष्मं दुरासदम्
भीष्मानं मला साल्वाचा कारण देऊन परवानगी दिली, मग मी स्वतःला दोष देऊ का, की त्या कठीण भीष्माला?
अथवा पितरं मूढं यो मेऽकार्षीत्स्वयंवरम् । मयाऽयं स्वकृतो दोषो याऽहं भीष्मरथात्तदा
किंवा माझ्या वडिलांनीच, ज्यांना काही समजत नव्हतं, माझं स्वयंवर ठरवलं. हा दोष माझाच आहे, कारण मी भीष्माच्या रथावरून तेव्हा बोलले होते.
प्रवृत्ते दारुणे युद्धे साल्वार्थं नापतं पुरा। तस्येयं फलनिर्वृत्तिर्यदापन्नाऽस्मि मूढवत्
साळ्वासाठी जे भयंकर युद्ध सुरू झालं, तेव्हा मी पडले नाही. आता मी ज्या दुर्दैवाला सामोरी जाते आहे, ते त्या वेळेचं फळ आहे.
धिग्भीष्मं धिक्क मे मन्दं पितरं मूढचेतसम् । येनाहं वीर्यशुल्केन पण्यस्त्रीव प्रचोदिता
भीष्मावर धिक्कार असो, माझ्या मूर्ख वडिलांवरही धिक्कार असो, ज्यांच्या चुकीमुळे मला वीरशुल्क म्हणून, जणू काही वस्तूसारखी, निवडायला लावलं.
धिङ्मां धिक्साल्वराजानं धिग्धातारमथापि वा । येषां दुर्नीतभावेन प्राप्तास्म्यापदमुत्तमाम्
माझ्यावर धिक्कार असो, साळ्वराजावर धिक्कार असो, वडिलांवर किंवा सृष्टीकर्त्यावरही धिक्कार असो; या सगळ्यांच्या वाईट वागण्यामुळेच मी या मोठ्या संकटात सापडले आहे.