भ्रातॄणां निधनं श्रुत्वा पुत्राणां च सुयोधन । भीमसेनेन निहतो दुष्कृतानि स्मरिष्यसि
भिमसेनाने तुझे भाऊ आणि मुले मारले, हे जेव्हा तुझ्या कानावर येईल, सुयोधन, तेव्हा तुला तुझी वाईट कर्मं आठवतील.
न द्वितीयां प्रतिज्ञां हि प्रतिजानामि कैतव । सत्यं ब्रवीम्यहं ह्येतत्सर्वं सत्यं भविष्यति
मी दुसरी प्रतिज्ञा करत नाही, ना मी फसवणूक करतो; मी जे बोलतो ते खरं आहे— हे सगळं नक्कीच घडेल.
युधिष्ठिरोऽपि कैतव्यमुलूकमिदमब्रवीत्। उलूक मद्वचो ब्रूहि गत्वा तात सुयोधनम्
युधिष्ठिरानेही उलूकाला असं सांगितलं: 'उलूक, माझं वचन घेऊन जाऊन सुयोधनाला सांग.'
स्वेन वृत्तेन मे वृत्तं नाधिगन्तुं त्वमर्हसि । उभयोरन्तरं वेद सूनृतानृतयोरपि
तुझ्या वागण्यावरून माझं वागणं मोजू नकोस; खरं आणि खोटं यातला फरक ओळख.
न चाहं कामये पापमपि कीटपिपीलकयोः। किं पुनर्ज्ञातिषु वधं कामयेयं कथं च न
मला कीटक किंवा मुंग्यांनाही त्रास द्यायची इच्छा नाही; मग नातेवाईकांचा वध मी कसा आणि का करावा?
एतदर्थं मया तात पञ्च ग्रामा वृताः पुरा। कथं तव सुदुर्बुद्धे न प्रेक्ष्ये व्यसनं महत्
म्हणूनच मी पूर्वी फक्त पाच गावे मागितली होती; तरीही, अरे वाईट बुद्धीच्या माणसा, तुझं मोठं दु:ख मी कसं ओळखू नये?
स त्वं कामपरीतात्मा मूढभावाच्च कत्थसे। तथैव वासुदेवस्य न गृह्णासि हितं वचः
पण तू इच्छेने आणि अज्ञानाने भरलेला आहेस, म्हणूनच फुकाचा गर्व करतोस; आणि वसुदेवाचं हिताचं बोलणंही ऐकत नाहीस.
किंचेदानीं बहूक्तेन युध्यस्व सह बान्धवैः। मम विप्रियकर्तारं कैतव्य सह बान्धवैः
आता जास्त बोलण्यात काही अर्थ नाही; माझ्या विरुद्ध आणि माझ्यावर अन्याय करणाऱ्यांसह, आपल्या नातेवाईकांसह युद्ध कर.
मम विप्रियकर्तारं कैतव्य ब्रूहि कौरवम् ।। श्रुतं वाक्यं गृहीतोऽर्थो मतं यत्ते तथास्तु तत्
माझ्यावर अन्याय करणाऱ्या त्या कौरवाला सांग: 'तुझं बोलणं ऐकलं, अर्थ समजला, आणि तुझं मतही कळलं— तेच होऊ दे.'
भीमसेनस्ततो वाक्यं भूय आह नृपात्मजम् ।। उलूक मद्वचो ब्रूहि दुर्मतिं पापपूरुषम्
मग भीमसेनाने पुन्हा राजपुत्राला सांगितलं: 'उलूक, माझं वचन त्या दुष्ट, पापी माणसाला पोहोचव.'
शठं नैकृतिकं पापं दुराचारं सुयोधनम् ।। गृध्रोदरे वा वस्तव्यं पुरे वा नागसाह्वये
'त्या कपटी, फसवणूक करणाऱ्या, वाईट वागणाऱ्या सुयोधनासोबत राहण्यापेक्षा गिधाडाच्या पोटात किंवा नागांच्या नगरीत राहणं केव्हाही चांगलं.'
प्रतिज्ञातं मया यच्च सभामध्ये नराधम ।। कर्ताहं तद्वचः सत्यं सत्येनैव शपामि ते
'सभेमध्ये मी जी प्रतिज्ञा केली, अरे नीच माणसा, ती मी नक्कीच पूर्ण करीन; ते वचन खरं आहे, आणि मी तुला सत्याची शपथ घालतो.'
दुःशासनस्य रुधिरं हत्वा पास्याम्यहं मृधे ।। सक्थिनी तव भंक्त्वैव हत्वा हि तव सोदनान्
मी युद्धात दुःशासनाचा वध करून त्याचे रक्त पिईन; तुझी मांडी मोडून, तुझ्या भावंडांनाही ठार मारीन.
सर्वेषां राजपुत्राणामभिमन्युरसंशयम् । कर्मणा तोषयिष्यामि भूयश्चैव वचः श्रृणु
सर्व राजपुत्रांचा राग मी माझ्या कृत्यांनी शांत करीन; आणि आता पुन्हा माझे शब्द ऐक.
हत्वा सुयोधन त्वां वै सहितं सर्वसोदरैः । आक्रमिष्ये पदा मूर्ध्नि धर्मराजस्य पश्यतः
सuyodhana, तुला आणि तुझ्या सर्व भावंडांना ठार मारून, मी धर्मराजाच्या समोरच तुझ्या डोक्यावर पाय ठेवीन.
नकुलस्तु ततो वाक्यमिदमाह महीपते। उलूक ब्रूहि कौरव्यं धार्तराष्ट्रं सुयोधनम्
नकुलाने मग असे शब्द सांगितले: 'उलूक, तू कौरव धृतराष्ट्रपुत्र सuyodhanाला हे सांग.'
श्रुतं ते गदतो वाक्यं सर्वमेव यथातथम्। तथा कर्तास्मि कौरव्य यथा त्वमनुशासि मां
'तू जे काही सांगितलेस, ते मी जसेच्या तसे ऐकले; कौरवा, तू जसा आदेश दिलास, तसंच मी करीन.'
सहदेवोऽपि नृपते इदमाह वचोऽर्थवत् । सुयोधन मतिर्या ते वृथैषा ते भविष्यति
सहदेवही म्हणाला: 'सuyodhana, तुझ्या मनात जी इच्छा आहे, ती व्यर्थ ठरेल.'
शोचिष्यसे महाराज सपुत्रज्ञातिबान्धवः । इमं च क्लेशमस्माकं हृष्टो यत्त्वं विकत्थसे
'राजा, तू आपल्या मुलांसह, नातेवाईकांसह शोक करशील; आणि आमच्या या दुःखावर तू आनंदाने गर्व करतोस.'
विराटद्रुपदौ वृद्धावुलूकमिदमूचतुः । दासभावं नियच्छेव साधोरिति मतिः सदा। तौ च दासावदासौ वा पौरुषं यस्य यादृशम्
वृद्ध विराट आणि द्रुपद यांनी उलूकाला सांगितले: 'वाईट माणसांवर दास्यत्व लादावे, हीच आमची नेहमीची मती आहे. कोणी दास असो वा स्वामी, माणसाची किंमत त्याच्या पुरुषार्थावरच असते.'
शिखण्डी तु ततो वाक्यमुलूकमिदमब्रवीत् । वक्तव्यो भवता राजा पापेष्वभिरतः सदा
शिखंडीने मग उलूकाला सांगितले: 'तू त्या राजाला हे सांग, जो नेहमी वाईट कर्मात मग्न असतो.'
पश्य त्वं मां रणे राजन्कुर्वाणं कर्म दारुणम् । यस्य वीर्यं समासाद्य मन्यसे विजयं युधि
'राजा, युद्धात मला पाहा, मी त्या वीरावर भयंकर कृत्य करीन, ज्याच्या सामर्थ्यावर तुझा विजय अवलंबून आहे.'
तमहं पातयिष्यामि रथात्तव पितामहम्। अहं भीष्मवधात्सृष्टो नूनं धात्रा महात्मना
'मी तुझ्या पितामह भीष्माला रथावरून खाली पाडीन; नक्कीच, भीष्मवधासाठीच मला या जगात पाठवले आहे.'
सोऽहं भीष्मं हनिष्यामि मिषतां सर्वधन्विनाम् । धृष्टद्युम्नोऽपि कैतव्यमुलूकमिदमब्रवीत्
'मी सर्व धनुर्धरांसमोर भीष्माचा वध करीन.' धृष्टद्युम्नानेही उलूकाला असे सांगितले.
सुयोधनो मम वचो वक्तव्यो नृपतेः सुतः। अहं द्रोणं हनिष्यामि सगणं सहबान्धवम्
'राजपुत्र सuyodhanाला माझ्याकडून हे सांग: मी द्रोणाचा, त्याच्या सगळ्या साथीदारांसह आणि नातेवाईकांसह वध करीन.'
अवश्यं च मया कार्यं पूर्वेषां चरितं महत् । कर्ता चाहं तथा कर्म यथा नान्यः करिष्यति
'पूर्वजांनी केलेली मोठी कृत्ये मी नक्कीच पार पाडीन; आणि असे काही करीन, जे दुसरा कोणीही करू शकणार नाही.'
तमब्रवीद्धर्मराजः कारुण्यार्थं वचो महत्। नाहं ज्ञातिवधं राजन्कामयेयं कथंचन
मग धर्मराजाने करुणेने मोठे शब्द सांगितले: 'राजा, मला कधीच आप्तजनांचा वध व्हावा असे वाटत नाही.'
तवैव दोषाद्दुर्बुद्धे सर्वमेतत्त्वनावृतम् । स गच्छ माचिरं तात उलूक यदि मन्यसे
'दुष्ट बुद्धी असलेल्या तुझ्यामुळेच हे सर्व घडले आहे; आता, उलूक, तुला योग्य वाटत असेल तर लवकर जा.'
इह वा तिष्ठ भद्रं ते वयं हि तव बान्धवाः । उलूकस्तु ततो राजन्धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम्
'किंवा इथेच थांब, तुला शुभेच्छा असो, कारण आम्ही तुझे नातेवाईक आहोत.' मग उलूकाने धर्मपुत्र युधिष्ठिराला उद्देशून बोलले.
आमन्त्र्य प्रययौ तत्र यत्र राजा सुयोधनः । उलूकस्तत आगमक्य दुर्योधनममर्षणम्
नमस्कार करून तो जिथे राजा सuyodhana होता तिथे गेला; अशा प्रकारे उलूक रागावलेल्या दुर्योधनाकडे पोहोचला.