विपुलं मधुरारावैर्नादितं विहगैस्तथा। पुंस्कोकिलनिनादैश्च झिल्लीकगणनादितम्
ते विस्तीर्ण जंगल, गोडगोड पक्ष्यांच्या आवाजांनी निनादलेले, कोकिळांच्या गाण्यांनी आणि किटकांच्या किरकिराटाने भरलेले होते.
प्रवृद्धविटपैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम्। षट्पदाघूर्णिततलं लक्ष्म्या परमया युतम्
फार मोठ्या फांद्यांचे, छान सावली देणारे झाडे, मधमाशांच्या गुंजनाने हलणारे जमिन, आणि अत्यंत सुंदर असे सौंदर्य लाभलेले होते.
नापुष्पः पादपः कश्चिन्नाफलो नापि कण्टकी। षट्पदैर्नाप्यपाकीर्णस्तस्मिन्वै काननेऽभवत्
त्या वनात एकही झाड फुलांशिवाय, फळांशिवाय किंवा काट्यांशिवाय नव्हते. तिथे कुठल्याच झाडावर मधमाश्यांचे गट जमत नव्हते.
विगहैर्नादितं पुष्पैरलङ्कृतमतीव च। सर्वर्तुकुसुमैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम्
त्या वनात पक्ष्यांच्या किलबिलाटाने गूंज भरली होती आणि झाडे रंगीबेरंगी फुलांनी सजली होती. सर्व ऋतूंमध्ये फुलणारी, गडद सावली देणारी झाडे तिथे भरपूर होती.
मनोरमं सहेष्वासो विवेश वनमुत्तमम्। मारुता कलितास्तत्र द्रुमाः कुसुमशाखिनः
महाबाहू तो पुरुष त्या रम्य आणि सुंदर वनात शिरला, जिथे वाऱ्याच्या झुळुकीने फुलांनी लगडलेल्या फांद्या डोलत होत्या.
पुष्पवृष्टिं विचित्रां तु व्यसजंस्ते पुनः पुनः। दिवस्पृशोऽथ संघुष्टाः पक्षिभिर्मधुरस्वनैः
त्या झाडांनी पुन्हा पुन्हा रंगीबेरंगी फुलांची वृष्टी केली. त्यांच्या टोकांनी आकाशाला स्पर्श केला होता आणि पक्ष्यांच्या गोड आवाजांनी सारा परिसर गूंजत होता.
विरेजुः पादपास्तत्र विचित्रकुसुमाम्बराः। तेषां तत्र प्रवालेषु पुष्पभारावनामिषु
त्या वनातील झाडे विविध फुलांनी झाकली गेली होती. त्यांच्या कोवळ्या फांद्यांवर फुलांचे ओझे झुकले होते आणि तिथे पक्ष्यांचा वावर होता.
रुवन्ति रावान्मधुरान्षट्पदा मधुलिप्सवः। तत्र प्रदेशांश्च बहून्कुसुमोत्करमण्डितान्
मधासाठी आसुसलेल्या मधमाशा तिथे गोड आवाज काढत होत्या, आणि फुलांनी भरलेल्या कोवळ्या फांद्यांमध्ये त्या गुंजत होत्या.
लतागृहपरिक्षिप्तान्मनसः प्रीतिवर्धनान्। संपश्यन्सुमहातेजा बभूव मुदितस्तदा
लतांच्या घरांनी वेढलेल्या, मनाला आनंद देणाऱ्या आणि फुलांच्या राशींनी सजलेल्या जागा पाहून तो तेजस्वी पुरुष अत्यंत आनंदी झाला.
परस्पराश्लिष्टशाखैः पादपैः कुसुमान्वितैः। अशोभत वनं तत्तु महेन्द्रध्वजसन्निभैः
फुलांनी लगडलेल्या झाडांच्या एकमेकांत गुंतलेल्या फांद्यांनी ते वन शोभून दिसत होते, जणू काही महेंद्राच्या पताकांसारखे.
सिद्धचारणसङ्घैश्च गन्धर्वाप्सरसां गणैः। सेवितं वनमत्यर्थं मत्तवानरकिन्नरैः
त्या वनात सिद्ध, चारण, गंधर्व, अप्सरा यांच्या समूहांचा वावर होता, तसेच मस्त वानर आणि किन्नरही तिथे होते.
सुखः शीतः सुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः। परिक्रामन्वने वृक्षानुपैतीव रिरंसया
फुलांच्या परागांनी सुगंधित, थंड आणि सुखद वारा त्या वनात झाडांमध्ये फिरत होता, जणू काही त्याला तिथे राहण्याची ओढ लागली होती.
एवंगुणसमायुक्तं ददर्श स वनं नृपः। नदीकच्छोद्भं कान्तमुच्छ्रितध्वजसन्निभम्
राजाने असे सर्व गुण असलेले, सुंदर काठांची आणि उंच पताकांसारखे भासणारे ते वन पाहिले.
प्रेक्षमाणो वनं तत्तु सुप्रहृष्टविहङ्गमम्। आश्रमप्रवरं रम्यं ददर्श च मनोरमम्
आनंदी पक्ष्यांनी भरलेल्या त्या वनाकडे पाहताना त्याला एक रम्य आणि सुंदर, श्रेष्ठ आश्रम दिसला.
नानावृक्षसमाकीर्णं संप्रज्वलितपावकम्। तं तदाऽप्रतिमं श्रीमानाश्रमं प्रत्यपूजयत्
नानाविध झाडांनी वेढलेला आणि अग्निकुंडांच्या तेजाने उजळलेला तो अनुपम आणि तेजस्वी आश्रम त्याने आदराने वंदिला.
यतिभिर्वालखिल्यैश्च वृतं मुनिगणान्वितम्। अग्न्यगारैश्च बहुभिः पुष्पसंस्तरसंस्तृतम्
तो आश्रम यती, वालखिल्य आणि ऋषी यांच्या समूहांनी भरलेला होता. अनेक अग्निकुंड फुलांच्या पंखांनी सजवलेले होते.
महाकच्छैर्बृहद्भिश्च विभ्राजितमतीव च। मालिनीमभितो राजन्नदीं पुण्यां सुखोदकाम्
मोठ्या आणि उंच झाडांनी उजळलेला, फुलांच्या माळांनी वेढलेला आणि जवळच पवित्र व गोड पाण्याची नदी वाहणारा तो प्रदेश अत्यंत सुंदर दिसत होता.
नैकपक्षिगणाकीर्णां तपोवनमनोरमाम्। तत्रव्यालमृगान्सैम्यान्पश्यन्प्रीतिमवाप सः
नानाविध पक्ष्यांनी गजबजलेल्या त्या सुंदर तपोवनात, तिथे असलेल्या वन्य प्राणी आणि कळप पाहून त्याला आनंद झाला.
तं चाप्रतिरथः श्रीमानाश्रमं प्रत्यपद्यत। देवलोकप्रतीकाशं सर्वतः सुमनोहरम्
त्या अनुपम आणि तेजस्वी आश्रमाकडे, जो सर्व बाजूंनी मनाला मोहून टाकणारा आणि देवांच्या लोकासारखा भासत होता, तो गेला.
नदीं चाश्रमसंश्लिष्टां पुण्यतोयां ददर्श सः। सर्वप्राणभृतां तत्र जननीमिव धिष्ठिताम्
त्याने पवित्र पाण्याची, आश्रमाला लागून असलेली नदी पाहिली, जी सर्व सजीवांची आईप्रमाणे तिथे उभी होती.
सचक्रवाकपुलिनां पुष्पफेनप्रवाहिनीम्। सकिन्नरगणावासां वारनर्क्षनिषेविताम्
त्या नदीच्या काठी चक्रवाक पक्ष्यांनी गजबजलेल्या वाळूच्या बेटांनी सजलेली, फुलं आणि फेस वाहणारी, किन्नरांच्या झुंडी राहणारी, हत्ती आणि अस्वलांनी नेहमी वावरलेली होती.
पुण्यस्वाध्यायसंघुष्टा पुलिनैरुपशोभिताम्। मत्तवारणशार्दूलभुजगेन्द्रनिषेविताम्
ती नदी पुण्यवान वेदपठणाच्या गजराने निनादलेली, सुंदर काठांनी शोभलेली, मदमस्त हत्ती, वाघ आणि मोठ्या सर्पांनी नेहमी वावरलेली होती.
तस्यास्तीरे भगवतः काश्यपस्य महात्मनः। आश्रमप्रवरं रम्यं महर्षिगणसेवितम्
त्या नदीच्या काठावर, मोठ्या आत्म्याचे भगवंत कश्यप यांचे रम्य आणि उत्तम आश्रम, अनेक महर्षींच्या सेवेत होता.
नदीमाश्रमसंबद्धां दृष्ट्वाश्रमपदं तथा। चकाराभिप्रवेशाय मतिं स नृपतिस्तदा
नदीला जोडलेला असा सुंदर आश्रम पाहून, त्या वेळी राजाने त्या आश्रमात जाण्याचा निश्चय केला.
अलङ्कृतं द्वीपवत्या मालिन्या रम्यतीरया। नरनारायणस्थानं गङ्गयेवोपशोभितम्
द्वीपवती माळिनी या बेटाने आणि रम्य काठांनी सजलेले, नर-नारायणांचे ते स्थान गंगेप्रमाणे शोभून दिसत होते.
मत्तबर्हिणसंघुष्टं प्रविवेश महद्वनम्। तत्स चैत्ररथप्रख्यं समुपेत्य नरर्षभः
मदमस्त मोरांच्या आवाजाने गूंजणारे ते मोठे जंगल, तो नरश्रेष्ठ चैत्वरथासारख्या रम्य स्थळी गेला.
अतीव गुणसंपन्नमनिर्देश्यं च वर्चसा। महर्षिं काश्यपं द्रष्टुमथ कण्वं तपोधनम्
अत्यंत गुणी आणि तेजस्वी असलेल्या कश्यप महर्षीला आणि तपस्वी कण्वाला भेटण्यासाठी तो गेला.
ध्वजिनीमश्वसंबाधां पदातिगजसङ्कुलाम्। अवस्थाप्य वनद्वारि सेनामिदमुवाच सः
घोडे, पायदळ आणि हत्ती यांनी भरलेली आपली सेना जंगलाच्या कडेला थांबवून, त्याने त्यांना असे सांगितले.
मुनिं विरजसं द्रष्टुं गमिष्यामि तपोधनम्। काश्यपं स्थीयतामत्र यावदागमनं मम
मी निष्कलंक आणि तपस्वी कश्यप ऋषीला भेटायला जातो; तुम्ही इथेच थांबा, मी परत येईपर्यंत.
तद्वनं नन्दनप्रख्यमासाद्य मनुजेश्वरः।। क्षुत्पिपासे जहौ राजा मुदं चावाप पुष्कलाम्
नंदनवनासारखे ते सुंदर जंगल गाठल्यावर, राजाने भूक आणि तहान विसरली आणि त्याला अपार आनंद मिळाला.