ततो वसति दुष्कर्मा नरके शाश्वतीः समाः । राजदोषेण हि जगत्स्पृश्यते जगतः स च
मग तो दुष्कर्मी अनेक काळ नरकात राहतो; कारण राजाच्या चुकीमुळे जग त्रस्त होते आणि त्यालाही जग त्रास देते.
राजधर्मानवेक्षस्व पितृपैतामहोचितान्। नैतद्राजर्षिवृत्तं हि यत्र त्वं स्थातुमिच्छसि
पित्यांनी आणि आजोबांनी जसे राजधर्म पाळले, तसे तूही विचार कर. कारण ज्या वर्तनात तू राहू इच्छितोस, ते राजर्षींचे वर्तन नाही.
न हि वैक्लब्यसंसृष्ट आनृशंस्ये व्यवस्थितः । प्रजापालनसंभूतं फलं किंचन लब्धवान्
जो माणूस दुर्बलतेने ग्रासला गेला आहे आणि केवळ दयाळूपणावर उभा आहे, त्याला प्रजांचे रक्षण करून मिळणारे कोणतेही फळ मिळत नाही.
न ह्येतामाशिषं पाण्डुर्न चाहं न पितामहः । प्रयुक्तवन्तः पूर्वं ते यया चरसि मेधया
पांडू, मी किंवा पितामह — आम्ही तिघांनीही कधीच अशी इच्छा व्यक्त केलेली नाही, जशी बुद्धीने तू आता वागत आहेस.
यज्ञो दानं तपः शौर्यं प्रज्ञा सन्तानमेव च । माहात्म्यं बलमोजश्च नित्यमाशंसितं मया
यज्ञ, दान, तपस्या, शौर्य, बुद्धी, संतती, मोठेपण, बळ आणि तेज — या सगळ्यांची मी नेहमीच इच्छा केली आहे.
नित्यं स्वाहा स्वधा नित्यं दद्युर्मानुषदेवताः । दीर्घमायुर्धनं पुत्रान्सम्यगाराधिताः शुभाः
मानवी आणि दैवी शक्ती, योग्य रीतीने पूजल्यावर, नेहमीच स्वाहा, स्वधा, दीर्घायुष्य, संपत्ती आणि चांगले पुत्र द्यावेत.
पुत्रेष्वाशासते नित्यं पितरो दैवतानि च। दानमध्ययनं यज्ञः प्रजानां परिपालनम्
पितर आणि देवता नेहमीच पुत्रांची आशा करतात; दान, अध्ययन, यज्ञ आणि प्रजांचे रक्षण हेही तेच अपेक्षित असते.
एतद्धर्ममधर्मं वा जन्मनैवाभ्यजायथाः । ते तु वैद्याः कुले जाता अवृत्त्या तात पीडिताः
हे धर्म आहे की अधर्म, हे तुला जन्मताच लाभले आहे; पण जे विद्वान आणि चांगल्या कुळात जन्मले, ते उपजीविकेअभावी त्रासले जातात, बाळा.
यत्र दानपतिं शूरं क्षुधिताः पृथिवीचराः । प्राप्य तुष्टाः प्रतिष्ठन्ते धर्मः कोऽभ्यधिकस्ततः
जिथे भुकेले लोक एखाद्या दानशूर आणि शूर पुरुषाला भेटून तृप्त होतात आणि तिथेच राहतात, त्याहून मोठा धर्म कोणता?
दानेनान्यं बलेनान्यं तथा सूनृतयाऽपरम्। सर्वतः प्रतिगृह्णीयाद्राज्यं प्राप्येह धार्मिकः
दानाने एक, बळाने दुसरा, आणि सत्यवचनाने तिसरा — असे सर्व बाजूंनी मिळालेले राज्य धर्मात्म्याने स्वीकारावे.
ब्राह्मणः प्रचरेद्भैक्षं क्षत्रियः परिपालयेत्। वैश्यो धनार्जनं कुर्याच्छूद्रः परिचरेच्च तान्
ब्राह्मणाने भिक्षा मागावी, क्षत्रियाने रक्षण करावे, वैश्याने धन मिळवावे आणि शूद्राने त्यांची सेवा करावी.
भैक्षं विप्रतिषिद्धं ते कृषिर्नैवोपपद्यते । क्षत्रियोऽसि क्षतात्राता बाहुवीर्योपजीविता
तुझ्यासाठी भिक्षा घेणे निषिद्ध आहे, शेती करणेही योग्य नाही; तू क्षत्रिय आहेस, संकटातून वाचवणारा, आणि आपल्या बाहूंच्या बळावर उपजीविका करणारा आहेस.
पित्र्यमंशं महाबाहो निमग्नं पुनरुद्धर । साम्ना भेदेन दानेन दण्डेनाथ नयेन वा
महाबाहू, आपल्या वडिलांचा हिस्सा जो हरवला आहे तो पुन्हा मिळव — साम, भेद, दान, दंड किंवा नीती यापैकी कुठल्याही मार्गाने.
इतो दुःखतरं किं नु यदहं दीनबान्धवा। परपिण्डमुदीक्षे वै त्वां सूत्वा मित्रनन्दन
याहून दुःखदायक दुसरे काय असेल, की मी आणि माझे दीन नातेवाईक दुसऱ्याच्या अन्नाकडे पाहतो, आणि मी तुला जन्म दिला आहे, मित्रांना आनंद देणारा.
युध्यस्व राजधर्मेण मा निमञ्जीः पितामहान् । मा गमः क्षीणपुण्यस्त्वं सानुजः पापिकां गतिं
राजधर्माप्रमाणे युद्ध कर; आपल्या पितरांना खाली जाऊ देऊ नकोस; तू आणि तुझे भाऊ पुण्य संपल्यावर वाईट मार्गाला लागू नका.
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । विदुलायाश्च संवादं पुत्रस्य च परन्तप
इथेही एक प्राचीन कथा सांगितली जाते, शत्रूंना जाळणारा, विदुला आणि तिच्या पुत्राचा संवाद.
ततः श्रेयश्च भूयश्च यथावद्वक्तुमर्हसि । यशस्विनी मन्युमती कुले जाता विभावरी
म्हणून, तुला जे उत्तम आणि अधिक कल्याणकारी आहे ते योग्य रीतीने सांगावे लागेल; कारण तू कीर्तीमान, बुद्धिमान, चांगल्या कुळात जन्मलेली आणि तेजस्वी आहेस.
क्षत्रधर्मरता दान्ता विदुला दीर्घदर्शिनी । विश्रुता राजसंसत्सु श्रुतवाक्या बहुश्रुता
क्षत्रिय धर्मात रमणारी, संयमी, दूरदृष्टी असलेली विदुला, राजसभांमध्ये प्रसिद्ध आणि अनेक गोष्टी ऐकलेली होती.
विदुला नाम राजन्या जगर्हे पुत्रमौरसम् । निर्जितं सिन्धुराजेन शयानं दीनचेतसम्
विदुला नावाच्या राजकन्येने आपल्या स्वतःच्या पुत्राला, जो सिंधूच्या राजाकडून हरला होता आणि खचलेल्या मनाने पडून होता, फटकारले.
अनन्दन मया जात द्विषतां हर्षवर्धन । न मया त्वं न पित्रा च जातः क्वाभ्यागतोह्यसि
दुर्दैवी, तू माझ्या पोटी जन्मलास, पण शत्रूंचा आनंद वाढवतोस; ना तू माझा, ना तुझ्या वडिलांचा — मग कुठून आलास?
निर्मन्युश्चाप्यसङ्ख्येयः पुरुषः क्लीबसाधनः । यावज्जीवं निराशोऽसि कल्याणाय धुरं वह
जो मनुष्य रागरहित असतो, ज्याचं सामर्थ्य क्षीण झालेलं असतं, तो आयुष्यभर निराश राहतो — म्हणून तू चांगुलपणासाठी जबाबदारी उचल.
माऽऽत्मानमवमन्यस्व मैनमल्पेन बीभरः । मनः कृत्वा सुकल्याणं मा भैस्त्वं प्रतिसंहर
स्वतःला कमी लेखू नकोस, आणि लहानसाठी भीती बाळगू नकोस; मन चांगल्या गोष्टींमध्ये लाव, घाबरू नकोस, स्वतःला सावर.
उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा शेष्वैवं पराजितः। अमित्रान्नन्दयन्सर्वान्निर्मानो बन्धुशोकदः
उठ, हे भित्र्या, असं पराभूत होऊन पडून राहू नकोस; असं केल्याने शत्रूंना आनंद मिळतो आणि आप्तांना दुःख, कारण तुझा सन्मान गमावला जातो.
सुपूरा वै कुनदिका सुपूरो मुषिकाञ्जलिः । सुसंतोषः कापुरुषः स्वल्पकेनैव तुष्यति
लहानशी नदीही कधी कधी भरते, उंदराला मूठभर धान्यही पुरेसं वाटतं; तसंच भित्रा माणूस थोड्यानेच समाधानी होतो.
अप्यहेरारुजन्दंष्ट्रामाश्वेव निधनं व्रज । अपि वा संशयं प्राप्य जीवितेऽपि पराक्रमेः
जर मृत्यू समोर आला, तरीही नागाने फणा काढावा तसा किंवा घोडा धावत जावा तसा, किंवा अनिश्चिततेला सामोरं जावं लागलं, तरीही धैर्य दाखव.
अप्यरेः श्येनवच्छिद्रं पश्येस्त्वं विपरिक्रमन् । विवदन्वाऽथवा तूष्णीं व्योम्नीवापरिशङ्कितः
शत्रूच्या फळीमध्ये संधी दिसली, तर गरुडासारखं धाडसाने पुढे जा; वाद घ्यावासा वाटला तरी किंवा गप्प राहिलास तरी, आकाशासारखा निर्भय रहा.
त्वमेवं प्रेतवच्छेषे कस्माद्वज्रहतो यथा। उत्तिष्ठ हे कापुरुष मा स्वाप्सीः शत्रुनिर्जितः
तू असा मृतासारखा, जणू वज्राघात झाल्यासारखा का पडून आहेस? उठ, हे भित्र्या, शत्रूंनी जिंकून झोपू नकोस.
माऽस्तं गमस्त्वं कृपणो वि श्रूयस्व स्वकर्मणा । मा मध्ये मा जघन्ये त्वं माऽधो भूस्तिष्ठ गर्जितः
दीनपणे हरवू नकोस, स्वतःच्या वाईट कर्माने वाईट नाव मिळवू नकोस; मध्यम किंवा नीच ठिकाणी राहू नकोस — उंच उभा राहा, गर्जना कर.
अलातं तिन्दुकस्येव मुहूर्तमपि हि ज्वल । मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायस्व जिजीविषुः
तिंदुकाच्या काडीप्रमाणे, एक क्षण जरी का होईना, पण तेजाने जळ; पण केवळ जगण्यासाठी तुषाच्या आगीसारखा धुरकट होऊ नकोस.
मुहूर्तं ज्वलितं श्रेयो न च धूमायितं चिरम् । मा ह स्म कस्यचिद्गेहे जनी राज्ञः स्वरीमृदुः
क्षणभर उजळून निघणं हे दीर्घकाळ धुरकट राहण्यापेक्षा श्रेष्ठ आहे; राजाच्या घरात कुणीही मऊ मनाची स्त्री जन्माला येऊ नये.