धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी । ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः
धृतराष्ट्राला भगवंताने दिव्य दृष्टी दिली, आणि अंबिकेचा पुत्र धृतराष्ट्राने ते परम रूप पाहिले.
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः । ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः । प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः
मग देव, गंधर्व, किन्नर, महा सर्प, आणि भाग्यवान ऋषी, लोकपालांसह, सर्वांनी देवाला वंदन करून, हात जोडून स्तुती केली.
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् । यावत्त्विमे देवगणैः समेता लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः
प्रभो, आपला राग आवरावा, आणि जे रूप दाखवले आहे ते परत घ्यावे, कारण या सर्व देवांसह एकत्र आलेल्या लोकांचा पृथ्वीवर नाश होऊ नये.
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे। त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्
तुम्हीच सृष्टी करता, तुम्हीच नाश करता, आणि तुम्हीच सर्वांचे रक्षण करता. तुमच्यामुळे हे सगळे स्थावर-जंगम जग व्यापले आहे.
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः । तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्। एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा
हे राजे किती मोठे, त्यांचे सामर्थ्य व पराक्रम किती? त्यांच्या कारणासाठी, हे महाबाहो, तुम्ही हे दिव्य रूप दाखवले. अशा प्रकारे त्या वेळी देवांसह हे शब्द प्रभूला सांगितले गेले.
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले। देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च
माधवाचे ते अद्भुत आणि महान रूप सभेत पाहून, दैवी डमरू वाजले आणि फुलांचा वर्षाव झाला.
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः। तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि
हे कमळनयन, तुम्हीच सर्व जगाचे हित करणारे आहात. म्हणून, हे यादवश्रेष्ठ, मला कृपा करावी.
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः । भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे
भगवंत, माझ्या डोळ्यांपुढून ते रूप पुन्हा अदृश्य करावे, कारण मी तुम्हाला पाहिल्यावर इथे दुसऱ्या कोणालाही पाहू शकत नाही.
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः । अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन
मग महाबाहू जनार्दनाने धृतराष्ट्राला म्हटले, 'हे कुरुनंदना, जेव्हा ते रूप दिसणार नाही, तेव्हा तुझे दोन्ही डोळे पूर्वीसारखे होतील.'
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी । लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया
राजा, तिथे धृतराष्ट्राने वासुदेवाकडून विश्वरूप पाहण्याच्या इच्छेने दिव्य दृष्टी मिळवली — हे खरोखरच अद्भुत होते.
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः । विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम्
धृतराष्ट्र दिव्य दृष्टी मिळवून बसलेला पाहून, राजे आणि ऋषी आश्चर्यचकित होऊन मधुसूदनाची स्तुती करू लागले.
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे । विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ
संपूर्ण पृथ्वी हलली आणि समुद्रही अस्वस्थ झाला; हे भरतश्रेष्ठ, राजे अत्यंत आश्चर्यचकित झाले.
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् । तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः
मग त्या पुरुषसिंहानं आपलं ते दिव्य, अद्भुत आणि शोभिवंत रूप मागे घेतलं, हे शत्रूंचा संहार करणारा.
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च । ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः
मग सत्याकीचा आणि विदुराचा हात धरून, त्या ऋषींच्या परवानगीने मधुसूदन तिथून निघून गेला.
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः । तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत्
ऋषी, नारद वगैरे, अदृश्य होऊन निघून गेले; त्या गोंधळात ते सर्व काही अद्भुतच वाटले.
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः । अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम्
तो निघून जाताना पाहून, कौरव आणि इतर राजे त्या पुरुषसिंहाचा पाठलाग करू लागले, जसे देव इंद्राचा पाठलाग करतात.
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् । निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः
माझ्या मनात विचार करत, माझं स्वरूप त्या सगळ्या राजवटीत व्यापलं. मग शौरि तिथून बाहेर पडला, जणू धूरासकट अग्नी निघतो तसा.
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना । हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना
नंतर तो सुंदर, मोठ्या आणि घंटा वाजणाऱ्या रथात बसला, जो सोन्याच्या जाळीने सजवलेला आणि मेघासारखा वेगवान होता.
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना । शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः
तो रथ वाघाच्या कातड्यांनी मढवलेला, उत्तम कवच असलेला, शैब्य आणि सुग्रीव या घोड्यांनी जोडलेला होता, आणि दारुक तिथे दिसला.
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः । वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत
त्याचप्रमाणे, कृतवर्मा हा मोठा वीर, वृष्णी लोकांचा मान्य योद्धा, हार्दिक्य, त्याच्या रथावर बसलेला दिसला.
उपस्थितरथं शौरिं प्रयास्यन्तमरिन्दमम् । धृतराष्ट्रो महाराजः पुनरेवाभ्यभाषत
शत्रूंचा नाश करणारा शौरि रथात बसून निघायला सज्ज झाला असता, राजा धृतराष्ट्र पुन्हा त्याच्याशी बोलला.
यावद्बलं मे पुत्रेषु पश्यतस्ते जनार्दन । प्रत्यक्षं ते न ते किंचित्परोक्षं शत्रुकर्शन
जनार्दना, माझ्या मुलांमध्ये किती बळ आहे ते तू स्वतः पाहा; शत्रूंचा नाश करणारा, तुझ्यापासून काहीही लपलेलं नाही, सगळं तुझ्यासमोर आहे.
कुरूणां शममिच्छन्तं यतमानं च केशव । विदित्वैतामवस्थां मे नातिशङ्कितुमर्हसि
केशवा, मला कुरूंच्या शांततेची इच्छा आहे आणि मी त्यासाठी प्रयत्नही केला आहे, हे तुला माहीत आहे. म्हणून माझ्या या अवस्थेमुळे तुला फार शंका धरू नये.
न मे पापोऽस्त्यभिप्रायः पाण्डवान्प्रति केशव । ज्ञातमेव हितं वाक्यं यन्मयोक्तः सुयोधनः
केशवा, मला पांडवांविषयी कोणताही वाईट हेतू नाही; सुयोधनाने फक्त त्याला योग्य वाटलेलं हिताचं वचन माझ्या सांगण्यावरून बोललं आहे.
जानन्ति कुरवः सर्वे राजानश्चैव पार्थिवाः । शमे प्रयतमानं मां सर्वयत्नेन माधव
माधवा, सर्व कुरू आणि राजे जाणतात की मी शांततेसाठी सर्वतोपरी प्रयत्न करतो.
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः। द्रोणं पितामहं भीष्मं क्षत्तारं बाह्लिकं कृपम्
मग महाबाहू जनार्दनाने धृतराष्ट्र, द्रोण, भीष्म पितामह, विदुर, बाहीलिक आणि कृप यांना संबोधून बोलले.
प्रत्यक्षमेतद्भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदि। यथा चाशिष्टवन्मन्दो रोषादद्य समुत्थितः
कुरू सभेत काय घडलं हे तुम्हा सर्वांना प्रत्यक्ष माहीत आहे; आणि आज जसा एखादा मूर्ख माणूस रागाने उठतो, तसा राग कसा निर्माण झाला हेही तुम्ही पाहिलंत.
वदत्यनीशमात्मानं धृतराष्ट्रो महीपतिः । आपृच्छे भवतः सर्वान्गमिष्यामि युधिष्ठिरम्
राजा धृतराष्ट्र, स्वतःवर नियंत्रण नसल्यासारखा बोलत, तुम्हा सर्वांचा निरोप घेतो आणि म्हणतो की तो युधिष्ठिराकडे जाईल.
आमन्त्र्य प्रस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभ । अनुजग्मुर्महेष्वासाः प्रवीरा भरतर्षभाः
रथावर बसून निघालेल्या शौरिला निरोप देऊन, भरतवंशातील श्रेष्ठ, मोठे धनुर्धारी आणि वीर त्याच्या मागे गेले.
भीष्मो द्रोणः कृपः क्षत्ता धृतराष्ट्रोऽथ बाह्लिकः। अश्वत्थामा विकर्णश्च युयुत्सुश्च महारथः
भीष्म, द्रोण, कृप, विदुर, धृतराष्ट्र, बाहीलिक, अश्वत्थामा, विकर्ण आणि मोठा योद्धा युयुत्सु हे सर्व होते.