अग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुधाः । शङ्खचक्रगदाशक्तिशार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाः
कृष्णाच्या समोर त्याची महान शस्त्रे उभी होती — शंख, चक्र, गदा, शक्ती, शार्ङ्ग धनुष्य, हल आणि नंदक तलवार.
अदृश्यन्तोद्यतान्येव सर्वप्रहरणानि च। नानाबाहुषु कृष्णस्य दीप्यमानानि सर्वशः
कृष्णाच्या अनेक हातांत सर्व प्रकारची शस्त्रे उजळत, उंचावलेली आणि सर्वत्र चमकत दिसत होती.
नेत्राभ्यां नासिकाभ्यां च श्रोत्राभ्यां च समन्ततः । प्रादुरासन्महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः
त्याच्या डोळ्यांतून, नाकातून आणि कानांतून सर्व बाजूंनी धुरकट, भयंकर ज्वाळा प्रकट होत होत्या.
रोमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयः । `सहस्रचरणः श्रीमाञ्शतबाहुः सहस्रदृक्
त्याच्या रोमकूपांतून सूर्याच्या किरणांसारखे तेज प्रकट होत होते; तो हजार पाय, शंभर हात आणि हजार डोळ्यांनी युक्त असा तेजस्वी दिसत होता.
तस्य वै नागलोकश्च गुल्फाधो ददृशे तदा। चन्द्रसूर्यौ तथा नेत्रे ग्रहः वै सर्वतः स्थिताः
त्याच्या घोट्याखाली नागलोक दिसत होता; चंद्र आणि सूर्य त्याचे डोळे होते, आणि सर्व ग्रह त्याच्या देहात ठिकठिकाणी स्थिरावले होते.
ऊर्ध्वलोकाश्च सर्वेऽपि कुक्षौ तस्य व्यवस्थिताः । सरितः सागराश्चैव स्वेदस्तस्य महात्मनः
सर्व वरील लोक त्याच्या पोटात स्थिरावले होते; नद्या आणि समुद्र त्याच्या घामातून निर्माण झाले होते.
अस्थीनि पर्वताः सर्वे वृक्षा रोमाणि तस्य हि। निमेषणं रात्र्यहनी जिह्वायां शारदा तथा
सर्व पर्वत त्याच्या हाडांसारखे, झाडे त्याच्या केसांसारखी होती; दिवस-रात्र त्याच्या पापण्यांच्या हालचाली, आणि ऋतू त्याच्या जिभेवर होते.
तं दृष्ट्वा घोरमात्मानं केशवस्य महात्मनः । न्यमीलयन्त नेत्राणि राजानस्त्रस्तचेतसः
त्या केशवाच्या भयंकर रूपाकडे पाहून, राजे घाबरून गेले आणि त्यांचा जीव दडपला जाऊन त्यांनी डोळे मिटून घेतले.
ऋत द्रोणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिम् । संजयं धृतराष्ट्रं च ऋषींश्चैव तपोधनान्
ऋत, द्रोण, भीष्म, विदुर हा बुद्धिमान, संजय, धृतराष्ट्र आणि तपश्चर्येने युक्त असे ऋषी — यांना तो कृपाळू भगवंताने दिले.
प्रादात्तेषां स भगवान्दिव्यं चक्षुर्जनार्दनः
त्यांना भगवंत जनार्दनाने दिव्य दृष्टी दिली.
धृतराष्ट्राय प्रददौ भगवान्दिव्यचक्षुषी । ददर्श परमं रूपं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः
धृतराष्ट्राला भगवंताने दिव्य दृष्टी दिली, आणि अंबिकेचा पुत्र धृतराष्ट्राने ते परम रूप पाहिले.
ततो देवाः सगन्धर्वाः किन्नराश्च महोरगाः । ऋषयश्च महाभागा लोकपालैः समन्विताः । प्रणम्य शिरसा देवं तुष्टुवुः प्राञ्जलिस्थिताः
मग देव, गंधर्व, किन्नर, महा सर्प, आणि भाग्यवान ऋषी, लोकपालांसह, सर्वांनी देवाला वंदन करून, हात जोडून स्तुती केली.
क्रोधं प्रभो संहर संहर स्वं रूपं च यद्दर्शितमात्मसंस्थम् । यावत्त्विमे देवगणैः समेता लोकाः समस्ता भुवि नाशमीयुः
प्रभो, आपला राग आवरावा, आणि जे रूप दाखवले आहे ते परत घ्यावे, कारण या सर्व देवांसह एकत्र आलेल्या लोकांचा पृथ्वीवर नाश होऊ नये.
त्वं च कर्ता विकर्ता च त्वमेव परिरक्षसे। त्वया व्याप्तमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम्
तुम्हीच सृष्टी करता, तुम्हीच नाश करता, आणि तुम्हीच सर्वांचे रक्षण करता. तुमच्यामुळे हे सगळे स्थावर-जंगम जग व्यापले आहे.
कियन्मात्रा महीपालाः किंवीर्याः किंपराक्रमाः । तेषामर्थे महाबाहो दिव्यं रूपं प्रदर्शिवान्। एवमुच्चारिता वाचः सह देवार्विभुं तदा
हे राजे किती मोठे, त्यांचे सामर्थ्य व पराक्रम किती? त्यांच्या कारणासाठी, हे महाबाहो, तुम्ही हे दिव्य रूप दाखवले. अशा प्रकारे त्या वेळी देवांसह हे शब्द प्रभूला सांगितले गेले.
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं माधवस्य सभातले। देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवर्षं पपात च
माधवाचे ते अद्भुत आणि महान रूप सभेत पाहून, दैवी डमरू वाजले आणि फुलांचा वर्षाव झाला.
त्वमेव पुण्डरीकाक्ष सर्वस्य जगतो हितः। तस्मान्मे यादवश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि
हे कमळनयन, तुम्हीच सर्व जगाचे हित करणारे आहात. म्हणून, हे यादवश्रेष्ठ, मला कृपा करावी.
भगवन्मम नेत्राभ्यामन्तर्धानं वृणे पुनः । भवन्तं दृष्टवानस्मि नान्यं द्रष्टुमिहोत्सहे
भगवंत, माझ्या डोळ्यांपुढून ते रूप पुन्हा अदृश्य करावे, कारण मी तुम्हाला पाहिल्यावर इथे दुसऱ्या कोणालाही पाहू शकत नाही.
ततोऽब्रवीन्महाबाहुर्धृतराष्ट्रं जनार्दनः । अदृश्यमाने नेत्रे द्वे भवेतां कुरुनन्दन
मग महाबाहू जनार्दनाने धृतराष्ट्राला म्हटले, 'हे कुरुनंदना, जेव्हा ते रूप दिसणार नाही, तेव्हा तुझे दोन्ही डोळे पूर्वीसारखे होतील.'
तत्राद्भुतं महाराज धृतराष्ट्रश्च चक्षुषी । लब्धवान्वासुदेवाच्च विश्वरूपदिदृक्षया
राजा, तिथे धृतराष्ट्राने वासुदेवाकडून विश्वरूप पाहण्याच्या इच्छेने दिव्य दृष्टी मिळवली — हे खरोखरच अद्भुत होते.
लब्धचक्षुषमासीनं धृतराष्ट्रं नराधिपाः । विस्मिता ऋषिभिः सार्धं तुष्टुवुर्मधुसूदनम्
धृतराष्ट्र दिव्य दृष्टी मिळवून बसलेला पाहून, राजे आणि ऋषी आश्चर्यचकित होऊन मधुसूदनाची स्तुती करू लागले.
चचाल च मही कृत्स्ना सागरश्चापि चुक्षुभे । विस्मयं परमं जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभ
संपूर्ण पृथ्वी हलली आणि समुद्रही अस्वस्थ झाला; हे भरतश्रेष्ठ, राजे अत्यंत आश्चर्यचकित झाले.
ततः स पुरुषव्याघ्रः सञ्जहार वपुः स्वकम् । तां दिव्यामद्भुतां चित्रामृद्धिमत्तामरिन्दमः
मग त्या पुरुषसिंहानं आपलं ते दिव्य, अद्भुत आणि शोभिवंत रूप मागे घेतलं, हे शत्रूंचा संहार करणारा.
ततः सात्यकिमादाय पाणौ विदुरमेव च । ऋषिभिस्तैरनुज्ञातो निर्ययौ मधुसूदनः
मग सत्याकीचा आणि विदुराचा हात धरून, त्या ऋषींच्या परवानगीने मधुसूदन तिथून निघून गेला.
ऋषयोऽन्तर्हिता जग्मुस्ततस्ते नारदादयः । तस्मिन्कोलाहले वृत्ते तदद्भुतमिवाभवत्
ऋषी, नारद वगैरे, अदृश्य होऊन निघून गेले; त्या गोंधळात ते सर्व काही अद्भुतच वाटले.
तं प्रस्थितमभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभिः । अनुजग्मुर्नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतम्
तो निघून जाताना पाहून, कौरव आणि इतर राजे त्या पुरुषसिंहाचा पाठलाग करू लागले, जसे देव इंद्राचा पाठलाग करतात.
अचिन्तयन्नमेयात्मा सर्वं तद्राजमण्डलम् । निश्चक्राम ततः शौरिः सधूम इव पावकः
माझ्या मनात विचार करत, माझं स्वरूप त्या सगळ्या राजवटीत व्यापलं. मग शौरि तिथून बाहेर पडला, जणू धूरासकट अग्नी निघतो तसा.
ततो रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिना । हेमजालविचित्रेण लघुना मेघनादिना
नंतर तो सुंदर, मोठ्या आणि घंटा वाजणाऱ्या रथात बसला, जो सोन्याच्या जाळीने सजवलेला आणि मेघासारखा वेगवान होता.
सूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ्रेण वरूथिना । शैब्यसुग्रीवयुक्तेन प्रत्यदृश्यत दारुकः
तो रथ वाघाच्या कातड्यांनी मढवलेला, उत्तम कवच असलेला, शैब्य आणि सुग्रीव या घोड्यांनी जोडलेला होता, आणि दारुक तिथे दिसला.
तथैव रथमास्थाय कृतवर्मा महारथः । वृष्णीनां संमतो वीरो हार्दिक्यः समदृश्यत
त्याचप्रमाणे, कृतवर्मा हा मोठा वीर, वृष्णी लोकांचा मान्य योद्धा, हार्दिक्य, त्याच्या रथावर बसलेला दिसला.