तमुवाचाथ गत्वा स नृपतिं सत्यविक्रमम्। इय कन्या सुतौ द्वौ ते जनयिष्यति पार्थिवौ
तो सत्यविक्रम असलेल्या राजाकडे जाऊन म्हणाला, "ही कन्या तुला दोन राजपुत्र देईल."
अस्यां भवानवाप्तार्थो भविता प्रेत्य चेह च। सोमार्कप्रतिसङ्काशौ जनयित्वा सुतौ नृप
"तिच्या द्वारे तुला या जगात आणि पुढच्या जन्मातही हवे ते मिळेल. हे राजा, तू चंद्रसूर्यासारखे तेजस्वी दोन पुत्र जन्माला घालशील."
शुल्कं तु सर्वधर्मज्ञ हयानां चन्द्रवर्चसाम्। एकतःश्यामकर्णानां देयं मह्यं चतुःशतम्
"पण सर्व धर्म जाणणाऱ्या राजसा, मला कन्यादानासाठी चंद्रासारख्या तेजस्वी, एका कानाला काळपट असलेल्या चारशे घोड्यांचे दान हवे आहे."
गुर्वर्थोऽयं समारम्भो न हयैः कृत्यमस्ति मे। यदि शक्यं महाराज क्रियतामविचारितम्
"हा सारा प्रयत्न माझ्या गुरूसाठी आहे. मला स्वतःला घोड्यांची गरज नाही. हे महराजा, शक्य असेल तर कोणताही विचार न करता हे करावे."
अनपत्योऽसि राजर्षे पुत्रौ जनय पार्थिव । पितॄन्पुत्रप्लवेन त्वमात्मानं चैव तारय
"राजर्षी, तू अजून पुत्रहीन आहेस. हे राजा, दोन पुत्र जन्माला घाल. पुत्ररूपी नौकेने आपल्या पितरांना आणि स्वतःलाही तार."
न पुत्रफलभोक्ता हि राजर्षे पात्यते दिवः। न याति नरकं घोरं यत्र गच्छन्त्यनात्मजाः
"राजर्षी जे पुत्राचे फळ भोगतात, ते स्वर्गातून खाली पडत नाहीत, आणि ज्यांना पुत्र नाही, ते ज्या भयंकर नरकात जातात, तिथे जात नाहीत."
एतच्चान्यच्च विविधं श्रुत्वा गालवभाषितम् । उशीनरः प्रतिवचो ददौ तस्य नराधिपः
गालवाने सांगितलेले हे आणि इतर अनेक शब्द ऐकून, उशीनार राजाने त्याला उत्तर दिले.
श्रुतवानस्मि ते वाक्यं यथा वदसि गालव । विधिस्तु बलवान्ब्रह्मन्प्रवणं हि मनो मम
"गालवा, तू जसे सांगितलेस तसे मी तुझे बोलणे ऐकले आहे. पण ब्राह्मण, विधी खूप बलवान आहे; माझे मन त्याच्याकडे झुकते."
शते द्वे तु ममाश्वानामीदृशानां द्विजोत्तम। इतरेषां सहस्राणि सुबहूनि चरन्ति मे
द्विजश्रेष्ठा, माझ्याकडे असे दोनशे घोडे आहेत, आणि याशिवाय इतर हजारो घोडेसुद्धा माझ्याकडे भरपूर आहेत.
अहमप्येकमेवास्यां जनयिष्यामि गालव । पुत्रवद्भिर्गतं मार्गं गमिष्यामि परैरहम्
गालव, मीही ह्या कन्येपासून फक्त एकच मुलगा होऊ देईन आणि इतरांनी जसा आपला हेतू साध्य केला तसेच मीही निघून जाईन.
मूल्येनापि समं कुर्यां तवाहं द्विजसत्तम। पौरजानपदार्थं तु ममार्थो नात्मभोगतः
द्विजश्रेष्ठा, मी तुला त्याच्याइतकी किंमत देऊ शकतो, पण माझे धन हे माझ्या स्वतःच्या उपभोगासाठी नाही, ते नगर आणि देशातील लोकांसाठी आहे.
कामतो हि धनं राजा पारक्यं यः प्रयच्छति। न स धर्मेण धर्मात्मन्युज्यते यशसा न च
राजा जर दुसऱ्यांचे धन इच्छेने वाटतो, तर तो ना धर्म मिळवतो ना सज्जनांत कीर्ती मिळवतो.
सोऽहं प्रतिग्रहीष्यामि ददात्वेतां भवान्मम । कुमारीं देवगर्भाभामेकपुत्रभवाय मे
म्हणून, मी ही कन्या स्वीकारतो; आपण ती मला द्या. ही देवकन्येसारखी तेजस्वी कुमारिका माझ्यासाठी एकच पुत्र होऊ दे.
तथा तु बहुधा कन्यामुक्तवन्तं नराधिपम् । उशीनरं द्विजश्रेष्ठो गालवः प्रत्यपूजयत्
राजाने त्या कन्येबद्दल अनेक प्रकारे सांगितल्यावर, ब्राह्मणश्रेष्ठ गालवाने उशीनर राजाचा सन्मान केला.
उशीनरं प्रतिग्राह्य गालवः प्रययौ वनम् । रेमे स तां समासाद्य कृतपुण्य इव श्रियम्
गालवाने उशीनर राजाचा स्वीकार करून वनात गेला. त्याला ती कन्या मिळाल्यावर तो जणू पुण्य करून संपत्ती मिळाल्यासारखा आनंदी झाला.
कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च। उद्यानेषु विचित्रेषु वनेषूपवनेषु च
डोंगरातील गुंफा, नद्यांच्या उगमावर, सुंदर बगिच्यांत, वनात आणि उपवनात,
हर्म्येषु रमणीयेषु प्रासादशिखरेषु च। वातायनविमानेषु तथा गर्भगृहेषु च
आनंदी महालात, राजवाड्यांच्या शिखरावर, खिडक्यांसह विमाने आणि अंतरगृहांत,
ततोऽस्य समये यज्ञे पुत्रो बालरविप्रभः । शिबिर्नाम्नाभिविख्यातो यः स पार्थिवसत्तमः
नंतर योग्य वेळी यज्ञात त्याला एक तेजस्वी पुत्र झाला, ज्याचे नाव शिबी ठेवले गेले आणि जो राजांमध्ये प्रसिद्ध झाला.
उपस्थाय स तं विप्रो गालवः प्रतिगृह्य च। कन्यां प्रयातस्तां राजन्दृष्टवान्विनतात्मजम्
गालव ब्राह्मणाने त्याच्याकडे जाऊन त्याला स्वीकारले, आणि कन्येला घेऊन निघाला, राजन, आणि त्याने विनतेचा पुत्र पाहिला.
गालवं वैनतेयोऽथ प्रहसन्निदमब्रवीत्। दिष्ट्या कृतार्थं पश्यामि भवन्तमिह वै द्विज
तेव्हा गरुडाने हसून गालवाला म्हटले, 'द्विजा, तुझे कार्य पूर्ण झालेले मी येथे पाहतो, हे माझे भाग्य आहे.'
गालवस्तु वचः श्रुत्वा वैनतेयेन भाषितम् । चतुर्भागावशिष्टं तदाचख्यौ कार्यमस्य हि
गरुडाने असे बोलल्यावर, गालवाने त्याला सांगितले की, त्याचे कार्य अजून एक चतुर्थांश बाकी आहे.
सुपर्णस्त्वब्रवीदेनं गालवं वदतां वरः। प्रयत्नस्ते न कर्तव्यो नैष संपत्स्यते तव
पण सुपर्णाने, उत्तम वक्त्यांपैकी एक, गालवाला सांगितले, 'तुला आता अधिक प्रयत्न करण्याची गरज नाही; हे तुझ्याकडून होणार नाही.'
पुरा हि कान्यकुब्जे वै गाधेः सत्यवतीं सुताम्। भार्यार्थे वरयत्कन्यामृचीकस्तेन भाषितः
पूर्वी कण्यकुब्ज येथे गाधीने पत्नी मिळवण्यासाठी सत्यवतीची मागणी केली होती, आणि ऋचीकालाही तसेच सांगितले गेले.
एकतःश्यामकर्णानां हयानां चन्द्रवर्चसाम् । भगवन्दीयतां मह्यं सहस्रमिति गालव
'गालव, काळ्या कानांचे आणि चंद्रासारख्या तेजाचे असे एक हजार घोडे मला द्यावेत, हे भगवन्.'
ऋचीकस्तु तथेत्युक्त्वा वरुणस्यालयं गतः। अश्वतीर्थे हयाँल्लब्ध्वा दत्तवान्पार्थिवाय वै
ऋचीकाने 'ठीक आहे' असे म्हणून वरुणाच्या निवासस्थानी गेला; अश्वतीर्थावर त्याने घोडे मिळवले आणि राजाला दिले.
इष्ट्वा ते पुण्डरीकेण दत्ता राज्ञा द्विजातिषु। तेभ्यो द्वे द्वे शते क्रीत्वा प्राप्ते तैः पार्थिवैस्तदा
सुवर्ण कमळाने यज्ञ करून, राजाने ते घोडे ब्राह्मणांना दिले; आणि त्या राजांनी ते घेतल्यावर, प्रत्येकी दोनशे घोडे विकत घेतले गेले.
अपराण्यपि चत्वारि शतानि द्विजसत्तम । नीयमानानि संतारे हृतान्यासन्नितस्ततः
द्विजश्रेष्ठा, अजून चारशे घोडे तिथून जवळून नेले जात असताना हरवले.
एवं न शक्यमप्राप्यं प्राप्तुं गालव कर्हिचित् । इमामश्वशताभ्यां वै द्वाभ्यां तस्मै निवेदय
गालव, जे मिळवता येत नाही ते कधीच मिळत नाही. ही दोनशे घोडे त्याला अर्पण कर.
विश्वामित्राय धर्मात्मन्षड्भिरश्वशतैः सह। ततोऽसि गतसंमोहः कृतकृत्यो द्विजोत्तम
धर्मात्मा विश्वामित्रांना सहाशे घोड्यांसह दे. मग तुझे मन शांत होईल आणि तुझे काम पूर्ण होईल, द्विजश्रेष्ठा.
गालवस्तं तथेत्युक्त्वा सुपर्णसहितस्ततः । आदायाश्वांश्च कन्यां च विश्वामित्रमुपागमत्
गालवाने 'तसेच होईल' असे म्हणून, सुपर्णासोबत घोडे आणि कन्या घेऊन विश्वामित्रांकडे गेला.