अत्र विद्युत्प्रभा नाम जझिरेऽप्सरसो दश। अत्र विष्णुपदं नाम क्रमता विष्णुना कृतम्
इथे विद्युत्प्रभा नावाच्या दहा अप्सरा जन्माला आल्या; इथेच विष्णूने पाऊल टाकून 'विष्णुपद' निर्माण केले.
त्रिलोकविक्रमे ब्रह्मन्नुत्तरां दिशमाश्रितम् । अत्र राज्ञा मरुतेन यज्ञेनेष्टं द्विजोत्तम
तीनही लोकांत पाऊल टाकताना, हे ब्रह्मन्, त्याने उत्तरेकडे पाऊल ठेवले; इथेच राजा मरुताने यज्ञ केला, हे श्रेष्ठ द्विज.
उशीरबीजे विप्रर्षे यत्र जाम्बूनदं सरः। जीमूतस्यात्र विप्रर्षेरुपतस्थे महात्मनः
उशीराबीजाच्या उगमाजवळ, जिथे जांबूनदाचं सरोवर आहे, तिथे महान आत्म्याचे ऋषी जीमूत उभे होते.
साक्षाद्धैमवतः पुण्यो विमलः कनकाकरः । ब्राह्मणेषु च यत्कृत्स्नं स्वन्तं कृत्वा धनं महत्
तो पवित्र, निर्मळ, सोन्यासारखा प्रदेश हिमवत्चाच आहे; आणि तिथलं सगळं मोठं धन ब्राह्मणांमध्ये त्याने स्वतःचं केलं.
वव्रे धनं महर्षिः स जैमूतं तद्धनं ततः। अत्र नित्यं दिशांपालाः सायंप्रातर्द्विजर्षभ
महर्षीने ते जीमूताचं धन मागितलं; आणि तिथे, द्विजश्रेष्ठा, दिशांचे रक्षक नेहमी सकाळ-संध्याकाळ एकत्र येतात.
कस्य कार्यं किमिति वै परिक्रोशान्ति गालव । एवमेषा द्विजश्रेष्ठ गुणैरन्यैर्दिगुत्तरा
'हे कोणाचं काम? काय करायचं?' असं ते हाक मारतात, गालव. अशा प्रकारे, द्विजश्रेष्ठा, ही दिशा इतर सर्वांपेक्षा गुणांनी श्रेष्ठ आहे.
उत्तरेति परिख्याता सर्वकर्मस्तु चोत्तरा । एता विस्तरशस्तात तव शङ्गीर्तिता दिशः
ही 'उत्तर' म्हणून ओळखली जाते आणि सर्व कर्मांत ती खरोखरच श्रेष्ठ आहे; असे, प्रिय, मी तुला या दिशा सविस्तर सांगितल्या.
चतस्रः क्रमयोगेन कामाशां गन्तुमिच्छसि। उद्यतोऽहं द्विजश्रेष्ठ तव दर्शयितुं दिशः। पृथिवीं चाखिलां ब्रह्मंस्तस्मादारोह मां द्विज
तुला चारही दिशा एकामागोमाग जाऊन पाहायच्या आहेत, आणि त्यांची पूर्तता हवी आहे; मी तयार आहे, द्विजश्रेष्ठा, तुला दिशा आणि सगळी पृथ्वी दाखवायला—म्हणून, ब्राह्मण, माझ्यावर बस.
गरुत्मन्भुजगेन्द्रारे सुपर्ण विनतात्मज । नय मां तार्क्ष्य पूर्वेण यत्र धर्मस्य चक्षुषी
गरुड, सर्पराजांचा शत्रू, सुपर्ण, विनतेचा पुत्र, तार्क्ष्य, मला पूर्वेकडे घेऊन चल, जिथे धर्माची डोळे आहेत.
पूर्वमेतां दिशं गच्छ या पूर्वं परिकीर्तिता । देवतानां हि सान्निध्यमत्र कीर्तितवानसि
ही पूर्व दिशा, जी आधी सांगितलीस, तिकडे चल; कारण देवतांचं वास्तव्य इथे आहे असं तू सांगितलंस.
अत्र सत्यं च धर्मश्च त्वया सम्यक्प्रकीर्तितः। इच्छेयं तु समागन्तुं समस्तैर्दैवतैरहम्। भूयश्च तान्सुरान्द्रष्टुमिच्छेयमरुणानुज
इथे सत्य आणि धर्म तू योग्य रीतीने सांगितलेस; पण मला सगळ्या देवतांना एकत्र भेटायचं आहे, आणि पुन्हा, अरुणाचा भाऊ, मला त्या देवांना पाहायचं आहे.
तमाह विनतासूनुरारोहस्वेति वै द्विजम्। आरुरोहाथ स मुनिर्गरुडं गालवस्तदा
तेव्हा विनतेचा पुत्र त्या ब्राह्मणाला म्हणाला, 'चढ!' आणि त्या वेळी गालव ऋषी गरुडावर चढले.
क्रममाणस्य ते रूपं दृश्यते पन्नगाशन। भास्करस्येव पूर्वाह्णे सहस्रांशोर्विवस्वतः
तू चालताना, सर्पभक्षक, तुझं रूप अगदी सकाळच्या सूर्यासारखं, हजार किरणांनी उजळलेलं दिसतं.
पक्षवातप्रणुन्नानां वृक्षाणामनुगामिनाम् । प्रस्थितानामिव समं पश्यामीह गतिं खग
तुझ्या पंखाच्या वाऱ्याने हलणारी झाडं, जणू सगळे एकत्र प्रवास करत आहेत असं मला इथे दिसतं, पक्षी.
ससागरवनामुर्वी सशैलवनकाननाम् । आकर्षन्निव चाभासि पक्षवातेन खेचर
समुद्र, जंगलं, डोंगर, आणि वनांसह ही पृथ्वी, तुझ्या पंखाच्या वाऱ्याने जणू ओढली जाते आहे असं आकाशात उडणाऱ्या तुला पाहून वाटतं.
समीननागनक्रं च खमिवारोप्यते जलम्। वायुना चैव महता पक्षवातेन चानिशम्
माशांसह, सर्प, आणि मगरी असलेलं पाणी, मोठ्या वाऱ्याने आणि तुझ्या पंखाच्या सततच्या झोताने जणू आकाशात उचललं जातंय असं वाटतं.
तुल्यरूपाननान्मत्स्यांस्तथा तिमितिमिङ्गिलान् । नागाश्वनरवक्रांश्च पश्याम्युन्मथितानिव
समान दिसणारे मासे, मोठे मासे, आणि अजस्त्र जलचर, तसेच सर्प, घोडे आणि वाकडी प्राणी, हे सगळे जणू हलवले जात आहेत असं मी पाहतो.
महार्णवस्य च रवैः श्रोत्रे मे बधिरे कृते। न श्रृणोमि न पश्यामि नात्मनो वेद्मि कारणम्
महासागराच्या गडगडाटामुळे माझ्या कानात बहिरेपणा आलाय; मी ऐकूही येत नाही, पाहूही शकत नाही, आणि स्वतःचं कारणही समजत नाही.
शनैः स तु भवात्यातु ब्रह्मवध्यामनुस्मरन् । न दृश्यते रविस्तात न दिशो न च खं खग
हळूहळू जात असताना, ब्रह्महत्येची आठवण ठेवून, सूर्य, दिशा आणि आकाश काहीच दिसत नाही, पक्ष्या.
तम एव तु पश्यामि शरीरं ते न लक्षये । मणी व जात्यौ पश्यामि चक्षुषी तेऽहमण्डज
मला फक्त काळोखच दिसतो; तुझं शरीर मला दिसत नाही. फक्त तुझे दोन रत्नासारखे डोळेच मला दिसतात, अंडज.
शरीरं तु न पश्यामि तव चैवात्मनश्च ह। पदेपदे तु पश्यामि शरीरादग्निमुत्थितम्
माझं आणि तुझं शरीर मला दिसत नाही; पण प्रत्येक पावलावर मला शरीरातून जणू अग्नीच उठताना दिसतो.
स मे निर्वाप्य सहसा चक्षुषी शाम्यते पुनः। तन्नियच्छ महावेगं गमने विनतात्मज
तो अग्नी अचानक माझ्या डोळ्यांवर पडून मला काहीच दिसेनासं होतं; म्हणून, विनताच्या पुत्रा, तुझा वेग थोडा कमी कर.
न मे प्रयोजनं किंचिद्गमने पन्नगाशन । संनिवर्त महाभाग न वेगं विषहामि ते
मला या प्रवासात काहीच उपयोग नाही, सर्पभक्षक, तू परत वळ, कारण तुझा वेग मी सहन करू शकत नाही.
गुरवे संश्रुतानीह शतान्यष्टौ हि वाजिनाम् । एकतःश्यामकर्णानां शुभ्राणां चन्द्रवर्चसाम्
इथे मी माझ्या गुरूसाठी शंभर आणि आठ काळ्या कानांचे, शुभ्र आणि चंद्रासारख्या तेजाचे घोडे वचन दिले आहेत.
तेषां चैवापवर्गाय मार्गं पश्यामि नाण्डज। ततोऽयं जीवितत्यागे दृष्टो मार्गोमयाऽऽत्मनः
पण, अंडजात, त्यांची सुटका कशी करावी हे मला काहीच मार्ग दिसत नाही; म्हणूनच मला स्वतःचं बलिदान करण्याचा मार्ग समोर दिसतो.
नैव मेऽस्ति धनं किंचिन्न धनेनान्वितः सुहृत् । न चार्थेनापि महता शक्यमेतद्व्यपोहितुम्
माझ्याकडे काहीच धन नाही, ना धन असलेला मित्र आहे; आणि मोठ्या संपत्तीनेही हे सुटू शकत नाही.
एवं बहु च दीनं च ब्रुवाणं गालवं तदा। प्रत्युवाच व्रजन्नेव प्रहसन्विनतात्मजः
गालव अशा प्रकारे खूप बोलत आणि दुःखी होत असताना, विनतापुत्र हसत-हसत पुढे जात त्याला उत्तर देऊ लागला.
नातिप्रज्ञोऽसि विप्रर्षे योत्मानं त्युक्तुमिच्छसि । न चापि कृत्रिमः कालः कालो हि परमेश्वरः
तू स्वतःला सोडायचं ठरवलं आहेस, म्हणून तू फार शहाणा नाहीस, श्रेष्ठ ऋषी; आणि काळ हा बनावट नाही—काळच खरा परमेश्वर आहे.
किमहं पूर्वमेवेह भवता नाभिचोदितः। उपायोऽत्र महानस्ति येनैतदुपपद्यते
मग आधीच तू मला का सांगितलं नाहीस? यासाठी एक मोठा उपाय आहे, ज्याने हे साध्य होऊ शकतं.
तदेष ऋषभो नाम पर्वतः सागरान्तिके। अत्र विश्रम्य भुक्त्वा च निवर्तिष्याव गालव
हा पर्वत ऋषभ नावाचा आहे, समुद्राच्या जवळ; इथे आपण थोडा विसावा घेऊ, जेवू आणि मग परत जाऊ, गालवा.