पुरं कुरूणां संवृत्तं द्रष्टुकामं जनार्दनम् । सबालवृद्धं सस्त्रीकं रथ्यागतमरिन्दम
कुरूंच्या नगरीत लहान मुले, वृद्ध, स्त्रिया आणि रस्त्यावरचे लोक — सर्वजण शत्रूंचा संहार करणाऱ्या जनार्दनाला पाहण्यासाठी उत्सुकतेने गोळा झाले होते.
वेदिकामाश्रिताभिश्च समाक्रान्तान्यनेकशः । प्रचलन्तीव भारेण योषिद्भिर्भवनान्युत
अनेक स्त्रिया गॅलरी आणि मांडवांवर गर्दी करून उभ्या होत्या, इतक्या की त्यांच्या वजनाने इमारती जणू डोलू लागल्या.
स पूज्यमानः कुरुभिः संश्रृण्वन्मधुराः कथाः । यथार्हं प्रतिसत्कुर्वन्प्रेक्षमाणः शनैर्ययौ
कुरूंनी सन्मान केला असता, कृष्ण गोड बोल ऐकत होते, प्रत्येकाला योग्य तो आदर देत, सर्वत्र पाहत आणि हळूहळू पुढे जात होते.
ततः सभां समासाद्य केशवस्यानुयायिनः। सशङ्खैर्वेणुनिर्घोषैर्दिशः सर्वा व्यनादयन्
नंतर, केशवाचे अनुयायी सभागृहात पोहोचले तेव्हा, शंख आणि बासरींच्या गजराने सर्व दिशांना नाद भरला.
ततः सा समितिः सर्वा राज्ञाममिततेजसाम्। संप्राकम्पत हर्षेण कृष्णागमनकाङ्क्षया
त्या वेळी, तेजस्वी आणि बलवान राजांची संपूर्ण सभा कृष्णाच्या आगमनाच्या आनंदाने थरथरली.
ततोऽभ्याशंगते कृष्णे समहृष्यन्नराधिपाः। श्रुत्वां तं रथनिर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम्
कृष्ण जवळ येताच, राजे आनंदित झाले, त्यांच्या रथाचा गडगडाट वाजत होता, जणू काही मेघांचा गडगडाट.
आसाद्य तु सभाद्वारमृषभः सर्वसात्वताम् । अवतीर्य रथाच्छौरिः कैलासशिखरोपमात्
सभेच्या दाराशी पोहोचल्यावर, सात्वतांचा श्रेष्ठ शौर्यवान कृष्ण कैलास शिखरासारखा रथातून खाली उतरला.
नवमेघप्रतीकाशां ज्वलन्तीमिव तेजसा । महेन्द्रसदनप्रख्यां प्रविवेश सभां ततः
नव्या मेघासारखा तेजस्वी, जणू तेजाने प्रज्वलित झालेला, इंद्राच्या राजवाड्यासारख्या त्या सभागृहात तो प्रवेशला.
पाणौ गृहीत्वा विदुरं सात्यकिं च महायशाः। ज्येतींष्यादित्यवद्राजन्कुरून्प्राच्छादयच्छ्रिया
महायशस्वी कृष्णाने विदुर आणि सात्यकी यांचा हात धरला आणि जणू विजय मिळवणाऱ्या सूर्याप्रमाणे, आपल्या तेजाने कुरूंना झाकून टाकले, राजन.
अग्रतो वासुदेवस्य कर्णदुर्योधनावुभौ । कृष्णयः कृतवर्मा चाप्यासन्कृष्णस्य पृष्ठतः
वासुदेवाच्या पुढे कर्ण आणि दुर्योधन होते; तर कृष्णाच्या मागे कृतवर्मा आणि कृष्णबंधू उभे होते.
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य भीष्मद्रोणादयस्ततः । आसनेभ्योऽचलन्सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम्
नंतर, धृतराष्ट्र पुढे असताना, भीष्म, द्रोण आणि इतर सर्वजण आपल्या जागेवरून उठले आणि जनार्दनाचा सन्मान केला.
अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वर। सहैव द्रोणभीष्माभ्यामुदतिष्ठन्महायशाः
दाशार्ह कृष्ण जवळ येताच, ज्ञानी राजा द्रोण आणि भीष्म यांच्यासह, आपल्या महान कीर्तीने उठून उभा राहिला.
उत्तिष्ठति महाराजे धृतराष्ट्रे जनेश्वरे । तानि राजसहस्राणि समुत्तस्थुः समन्ततः
महाराज धृतराष्ट्र हे जनांचे स्वामी उठले, तेव्हा सभेतील सर्व राजेही त्यांच्या आजूबाजूला उभे राहिले.
आसनं सर्वतोभद्रं जाम्बूनदपरिष्कृतम् । कृष्णार्थे कल्पितं तत्र धृतराष्ट्रस्य शासनात्
धृतराष्ट्रांच्या आज्ञेने तेथे कृष्णासाठी सर्व बाजूंनी शुभ आणि जांबूनदीच्या सोन्याने सजवलेले आसन तयार केले होते.
स्मयमानस्तु राजानं भीष्मद्रोणौ च माधवः । अभ्यभाषत धर्मात्मा राज्ञश्चान्यान्यथावयः
माधव, धर्मशील, हसत हसत राजाला, भीष्म आणि द्रोण यांना तसेच इतर राजांना योग्य रीतीने बोलू लागले.
तत्र केशवमानर्चुः सम्यगभ्यागतं सभाम्। राजानः पार्थिवाः सर्वे कुरवश्च जनार्दनम्
तेथे सर्व राजे, पृथ्वीचे अधिपती आणि कौरवांनी सभेत योग्य प्रकारे आलेल्या केशव, जनार्दन यांचा सन्मान केला.
तत्र तिष्ठन्स दाशार्हो राजमध्ये परन्तपः। अपश्यदन्तरिक्षस्थानृषीन्परपुरञ्जयः
राजांच्या मध्ये उभा असताना, शत्रूंना जिंकणारा बलवान दाशार्हाने आकाशात उभे असलेले ऋषी पाहिले.
ततस्तानभिसंप्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।। अभ्यभाषत दाशार्हो भीष्मं शान्तनवं शनैः
नारदांसह असलेल्या त्या ऋषींकडे पाहून दाशार्हाने शांतपणे शांतनु पुत्र भीष्म यांना संबोधले.
पार्थिवीं समितिं द्रष्टुमृषयोऽभ्यागता नृप ।। निमन्त्र्यन्तामासनैश्च सत्कारेण च भूयसा
राजा, हे ऋषी राजसभेचे दर्शन घेण्यासाठी आले आहेत; त्यांना आसन देऊन आणि मोठ्या सन्मानाने आमंत्रित करा.
नैतेष्वनुपविष्टेषु शक्यं केनचिदासितुम् ।। पूजा प्रयुज्यतामाशु मुनीनां भावितात्मनाम्
हे ऋषी अजून बसले नाहीत, तोपर्यंत कुणीही बसू नये; या पवित्र आत्म्यांचा लवकर सन्मान करा.
ऋषीञ्शान्तनवो दृष्ट्वा सभाद्वारमुपस्थितान् । त्वरमाणस्ततो भृत्यानासनानीत्यचोदयत्
शांतनुपुत्र भीष्मांनी सभेच्या दाराशी आलेले ऋषी पाहून, आपले सेवकांना लवकर आसने आणण्याची आज्ञा दिली.
आसनान्यथ मृष्टानि महान्ति विपुलानि च ।। मणिकाञ्चनचित्राणि समाजह्रुस्ततस्ततः
मग सर्व बाजूंनी मोठी, स्वच्छ, रत्नांनी आणि सोन्याने सजवलेली आसने आणली गेली.
तेषु तत्रोपविष्टेषु गृहीतार्घ्येषु भारत ।। निषसादासने कृष्णो राजानश्च यथासनम्
ते ऋषी तेथे बसले आणि अर्घ्य घेतल्यावर, कृष्ण आणि राजे आपापल्या आसनावर बसले.
दुःशासनः सात्यकये ददावासनमुत्तमम् ।। विविंशतिर्ददौ पीठं काञ्चनं कृतवर्मणे
दुःशासनाने सात्यकीला उत्तम आसन दिले आणि विविंशतीने कृतवर्म्यासाठी सोन्याचे पाट देऊ केले.
अविदूरे तु कृष्णस्य कर्णदुर्योधनावुभौ ।। एकासने महात्मानौ निषीदतुरमर्षणौ
कृष्णाच्या जवळच कर्ण आणि दुर्योधन हे दोघेही मोठ्या आत्म्याचे आणि अभिमानी एकाच आसनावर बसले.
गान्धारराजः शकुनिर्गान्धारैरभिरक्षितः ।। निषसादासने राजा सहपुत्रो विशांपते
गांधारराज शकुनी, गांधारांच्या रक्षणाखाली, आपल्या मुलासह आसनावर बसला.
विदुरो मणिपीठे तु शुक्लस्पर्ध्याजिनोत्तरे ।। संस्पृशन्नासनं शौरेर्महामतिरुपाविशत्
विदुर, मोठ्या बुद्धीचे, पांढऱ्या कृष्णमृगाच्या चामड्याने मढवलेल्या रत्नजडित आसनावर, शौर्याच्या आसनाला लागून बसले.
चिरस्य दृष्ट्वा दाशार्हं राजानः सर्व एव ते ।। अमृतस्येव नातृप्यन्प्रेक्षमाणा जनार्दनम्
दाशार्हाला खूप दिवसांनी पाहून, सर्व राजे जनार्दनाकडे अमृतासारखे तृप्त न होता पाहू लागले.
अतसीपुष्पसङ्काशः पीतवासा जनार्दनः ।। व्यभ्राजत सभामध्ये हेम्नीवोपहितो मणिः
अतसीच्या फुलासारखा, पिवळे वस्त्र घातलेला जनार्दन, सभेच्या मध्यभागी सोन्यात बसवलेल्या रत्नासारखा तेजस्वी दिसत होता.
ततस्तूष्णीं सर्वमासीद्गोविन्दगतमानसम् । न तत्र कश्चित्किंचिद्वा व्याजहार पुमान्क्वचित्
मग सर्वांची मने गोविंदाकडे लागली आणि सगळीकडे शांतता पसरली; तेथे कुणीही एकही शब्द बोलला नाही.