कुरुभिः संवृतः कृष्णो वृष्णिभिश्चाभिरक्षितः । आतिष्ठत रथं शौरिः सर्वयादवनन्दनः
कुरूंच्या वेढ्यात आणि वृष्णींच्या रक्षणाखाली, शौर्यवंशीय, सर्व यादवांचा आनंद असलेला कृष्ण रथावर चढला.
अन्वारुरोह दाशार्हं विदुरः सर्वधर्मवित्। सर्वप्राणभृतां श्रेष्ठं सर्वबुद्धिमतां वरम्
सर्व धर्म जाणणारा विदुर, सर्व प्राण्यांमध्ये श्रेष्ठ आणि सर्व बुद्धिमानांत सर्वोत्तम असलेल्या दशार्हाच्या मागोमाग रथावर चढला.
ततो दुर्योधनः कृष्णं शकुनिश्चापि सौबलः । द्वितीयेन रथेनैनमन्वयातां परन्तपम्
मग दुर्योधन आणि सुभलपुत्र शकुनी, दुसऱ्या रथावर बसून, शत्रूंचा संहार करणाऱ्या कृष्णामागे गेले.
सात्यकिः कृतवर्मा च वृष्णीनां चापरे रथाः । पृष्ठतोऽनुययुः कृष्णं गजैरश्वै रथैरपि
सात्यकी, कृतवर्मा आणि इतर वृष्णी रथी, हत्ती, घोडे आणि रथांसह कृष्णाच्या मागून गेले.
तेषां हेमपरिष्कारैर्युक्ताः परमवाजिभिः । गच्छतां घोषिणश्चित्ररथा राजन्विरेजिरे
त्यांच्या सुंदर रथांना सोन्याच्या अलंकारांनी सजवले होते आणि उत्तम घोड्यांनी ओढले होते. राजन, हे रथ जात असताना त्यांच्या वाद्यांच्या गजरात फारच तेजस्वी दिसत होते.
संमृष्टसंसिक्तरजः प्रतिपेदे महापथम् । राजर्षिचरितं काले कृष्णो धीमाञ्श्रिया ज्वलन्
रस्ता स्वच्छ करून, पाणी शिंपडून धूळ हटवली होती. त्या मार्गावरून कृष्ण, ज्यांनी पूर्वी राजर्षी चालले होते, ते तेजाने उजळून, शहाणपणाने जात होते.
ततः प्रयाते दाशार्हे प्रावाद्यन्तैकपुष्कराः। शङ्खाश्च दध्मिरे तत्र वाद्यान्यन्यानि यानि च
दाशार्ह वंशातील कृष्ण निघाले तेव्हा, एकमुखी शंख वाजवले गेले आणि इतर सर्व वाद्येही मोठ्या आनंदाने वाजवली गेली.
प्रवीराः सर्वलोकस्य युवानः सिंहविक्रमाः। परिवार्य रथं शौरेरगच्छन्त परन्तपाः
सर्व लोकांचे तरुण, सिंहासारख्या धाडसाचे, शौर्यवान योद्धे कृष्णाच्या रथाभोवती जमले आणि त्या शत्रूंच्या संहारकासोबत चालू लागले.
ततोऽन्ये बहुसाहस्रा विचित्राद्भुतवाससः । असिप्रासायुधधराः कृष्णस्यासन्पुरःसराः
त्यानंतर आणखी हजारो लोक, रंगीबेरंगी आणि अद्भुत वस्त्रे घालून, हातात तलवारी, भाले आणि शस्त्रे घेऊन, कृष्णाच्या पुढे चालत होते.
गजाः पञ्चशतास्तत्र रथाश्चासन्सहस्रशः। प्रयान्तमन्वयुर्वीरं दाशार्हमपराजितम्
पाचशे हत्ती आणि हजारो रथ त्या अपराजित दाशार्ह वीराच्या मागे मागे चालले होते.
पुरं कुरूणां संवृत्तं द्रष्टुकामं जनार्दनम् । सबालवृद्धं सस्त्रीकं रथ्यागतमरिन्दम
कुरूंच्या नगरीत लहान मुले, वृद्ध, स्त्रिया आणि रस्त्यावरचे लोक — सर्वजण शत्रूंचा संहार करणाऱ्या जनार्दनाला पाहण्यासाठी उत्सुकतेने गोळा झाले होते.
वेदिकामाश्रिताभिश्च समाक्रान्तान्यनेकशः । प्रचलन्तीव भारेण योषिद्भिर्भवनान्युत
अनेक स्त्रिया गॅलरी आणि मांडवांवर गर्दी करून उभ्या होत्या, इतक्या की त्यांच्या वजनाने इमारती जणू डोलू लागल्या.
स पूज्यमानः कुरुभिः संश्रृण्वन्मधुराः कथाः । यथार्हं प्रतिसत्कुर्वन्प्रेक्षमाणः शनैर्ययौ
कुरूंनी सन्मान केला असता, कृष्ण गोड बोल ऐकत होते, प्रत्येकाला योग्य तो आदर देत, सर्वत्र पाहत आणि हळूहळू पुढे जात होते.
ततः सभां समासाद्य केशवस्यानुयायिनः। सशङ्खैर्वेणुनिर्घोषैर्दिशः सर्वा व्यनादयन्
नंतर, केशवाचे अनुयायी सभागृहात पोहोचले तेव्हा, शंख आणि बासरींच्या गजराने सर्व दिशांना नाद भरला.
ततः सा समितिः सर्वा राज्ञाममिततेजसाम्। संप्राकम्पत हर्षेण कृष्णागमनकाङ्क्षया
त्या वेळी, तेजस्वी आणि बलवान राजांची संपूर्ण सभा कृष्णाच्या आगमनाच्या आनंदाने थरथरली.
ततोऽभ्याशंगते कृष्णे समहृष्यन्नराधिपाः। श्रुत्वां तं रथनिर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम्
कृष्ण जवळ येताच, राजे आनंदित झाले, त्यांच्या रथाचा गडगडाट वाजत होता, जणू काही मेघांचा गडगडाट.
आसाद्य तु सभाद्वारमृषभः सर्वसात्वताम् । अवतीर्य रथाच्छौरिः कैलासशिखरोपमात्
सभेच्या दाराशी पोहोचल्यावर, सात्वतांचा श्रेष्ठ शौर्यवान कृष्ण कैलास शिखरासारखा रथातून खाली उतरला.
नवमेघप्रतीकाशां ज्वलन्तीमिव तेजसा । महेन्द्रसदनप्रख्यां प्रविवेश सभां ततः
नव्या मेघासारखा तेजस्वी, जणू तेजाने प्रज्वलित झालेला, इंद्राच्या राजवाड्यासारख्या त्या सभागृहात तो प्रवेशला.
पाणौ गृहीत्वा विदुरं सात्यकिं च महायशाः। ज्येतींष्यादित्यवद्राजन्कुरून्प्राच्छादयच्छ्रिया
महायशस्वी कृष्णाने विदुर आणि सात्यकी यांचा हात धरला आणि जणू विजय मिळवणाऱ्या सूर्याप्रमाणे, आपल्या तेजाने कुरूंना झाकून टाकले, राजन.
अग्रतो वासुदेवस्य कर्णदुर्योधनावुभौ । कृष्णयः कृतवर्मा चाप्यासन्कृष्णस्य पृष्ठतः
वासुदेवाच्या पुढे कर्ण आणि दुर्योधन होते; तर कृष्णाच्या मागे कृतवर्मा आणि कृष्णबंधू उभे होते.
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य भीष्मद्रोणादयस्ततः । आसनेभ्योऽचलन्सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम्
नंतर, धृतराष्ट्र पुढे असताना, भीष्म, द्रोण आणि इतर सर्वजण आपल्या जागेवरून उठले आणि जनार्दनाचा सन्मान केला.
अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वर। सहैव द्रोणभीष्माभ्यामुदतिष्ठन्महायशाः
दाशार्ह कृष्ण जवळ येताच, ज्ञानी राजा द्रोण आणि भीष्म यांच्यासह, आपल्या महान कीर्तीने उठून उभा राहिला.
उत्तिष्ठति महाराजे धृतराष्ट्रे जनेश्वरे । तानि राजसहस्राणि समुत्तस्थुः समन्ततः
महाराज धृतराष्ट्र हे जनांचे स्वामी उठले, तेव्हा सभेतील सर्व राजेही त्यांच्या आजूबाजूला उभे राहिले.
आसनं सर्वतोभद्रं जाम्बूनदपरिष्कृतम् । कृष्णार्थे कल्पितं तत्र धृतराष्ट्रस्य शासनात्
धृतराष्ट्रांच्या आज्ञेने तेथे कृष्णासाठी सर्व बाजूंनी शुभ आणि जांबूनदीच्या सोन्याने सजवलेले आसन तयार केले होते.
स्मयमानस्तु राजानं भीष्मद्रोणौ च माधवः । अभ्यभाषत धर्मात्मा राज्ञश्चान्यान्यथावयः
माधव, धर्मशील, हसत हसत राजाला, भीष्म आणि द्रोण यांना तसेच इतर राजांना योग्य रीतीने बोलू लागले.
तत्र केशवमानर्चुः सम्यगभ्यागतं सभाम्। राजानः पार्थिवाः सर्वे कुरवश्च जनार्दनम्
तेथे सर्व राजे, पृथ्वीचे अधिपती आणि कौरवांनी सभेत योग्य प्रकारे आलेल्या केशव, जनार्दन यांचा सन्मान केला.
तत्र तिष्ठन्स दाशार्हो राजमध्ये परन्तपः। अपश्यदन्तरिक्षस्थानृषीन्परपुरञ्जयः
राजांच्या मध्ये उभा असताना, शत्रूंना जिंकणारा बलवान दाशार्हाने आकाशात उभे असलेले ऋषी पाहिले.
ततस्तानभिसंप्रेक्ष्य नारदप्रमुखानृषीन् ।। अभ्यभाषत दाशार्हो भीष्मं शान्तनवं शनैः
नारदांसह असलेल्या त्या ऋषींकडे पाहून दाशार्हाने शांतपणे शांतनु पुत्र भीष्म यांना संबोधले.
पार्थिवीं समितिं द्रष्टुमृषयोऽभ्यागता नृप ।। निमन्त्र्यन्तामासनैश्च सत्कारेण च भूयसा
राजा, हे ऋषी राजसभेचे दर्शन घेण्यासाठी आले आहेत; त्यांना आसन देऊन आणि मोठ्या सन्मानाने आमंत्रित करा.
नैतेष्वनुपविष्टेषु शक्यं केनचिदासितुम् ।। पूजा प्रयुज्यतामाशु मुनीनां भावितात्मनाम्
हे ऋषी अजून बसले नाहीत, तोपर्यंत कुणीही बसू नये; या पवित्र आत्म्यांचा लवकर सन्मान करा.