योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पवित्र भगवंताचे दर्शन करतात.
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पवित्र भगवंताचे दर्शन करतात.
एवंरूपो महात्मा स पावकं पुरुषो गिरन्। यो वै तं पुरुषं वेद तस्येहार्थो न रिष्यते। योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
असा महान आत्मा, अग्नीचे उच्चारण करणारा पुरुष आहे; जो त्या पुरुषाला ओळखतो, त्याचा या जगातील हेतू कधीही व्यर्थ जात नाही; योगी त्या सनातन, पवित्र भगवंताचे दर्शन करतात.
यः सहस्रं सहस्राणां पक्षान्संतत्य संपतेत्। मध्यमे मध्य आगच्छेदपिचेत्स्यान्मनोजवः। योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
जो हजारो पंख पसरून, हजारो लोकांमध्ये उडतो आणि वायुवेगाने जरी गेला, तरीही मधल्या ठिकाणी पोहोचतो; योगी त्या सनातन, पवित्र भगवंताचे दर्शन करतात.
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पवित्र भगवंताचे दर्शन करतात.
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पवित्र भगवंताचे दर्शन करतात.
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पावन भगवंताचे दर्शन करतात.
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पावन भगवंताचे दर्शन करतात.
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
योगी त्या सनातन, पावन भगवंताचे दर्शन करतात.
एवं यः सर्वभूतेषु आत्मानमनुपश्यति। अन्यत्रान्यत्र युक्तेषु किं स शोचेत्ततः परम्
जो सर्व प्राण्यांमध्ये आत्म्याला पाहतो, त्याला कुठेही, केव्हाही शोक कशाचा?
यथोदपाने महति सर्वतः संप्लुतोदके। एवं सर्वेषु वेदेषु आत्मानमनुजानतः
जसा सर्व बाजूंनी पाण्याने भरलेल्या मोठ्या विहिरीत सर्व काही मिळते, तसा जो वेदांत आत्म्याला ओळखतो त्याला सर्व काही मिळते.
अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो महात्मा न दृश्यतेऽसौ हृदि संनिविष्टः । अजश्चरो दिवारात्रमतन्द्रितश्च स तं मत्वा कविरास्ते प्रसन्नः
अंगठ्याएवढा पण महान आत्मा हृदयात असतो, पण दिसत नाही. तो अजन्मा, रात्रंदिवस चालणारा, न थकणारा आहे. त्याला ओळखल्यावर ज्ञानी शांत राहतो.
अहमेव स्मृतो माता पिता पुत्रोऽस्म्यहं पुनः। आत्माहमपि सर्वस्य यच्च नास्ति यदस्ति च
मीच आई, वडील, पुन्हा मुलगा म्हणून ओळखला जातो. मीच सर्वांचा आत्मा आहे, आणि जे आहे व जे नाही तेही मीच आहे.
पितामहोऽस्मि स्थविरः पिता पुत्रश्च भारत। ममैव यूयमात्मस्था न मे यूयं न वो ह्यहम्
मीच आजोबा, वृद्ध, वडील आणि मुलगा आहे, हे भारत. तुम्ही सर्व माझ्यातच आहात; तुम्ही माझे नाही, मीही तुमचा नाही.
आत्मैव स्थानं मम जन्म चात्मा ओतप्रोतोऽहमजरप्रतिष्ठः। अजश्चरो दिवारात्रमतन्द्रितोऽहं मां विज्ञाय कविरास्ते प्रसन्नः
आत्माच माझे ठिकाण आहे, माझा जन्मही आत्म्यातच आहे. मी सर्वत्र विणलेला, अजन्मा आणि अढळ आहे. मी रात्रंदिवस चालणारा, न थकणारा आहे. मला ओळखून ज्ञानी शांत राहतो.
अणोरणीयान्सुमनाः सर्वभूतेषु जाग्रति। पितरं सर्वभूतेषु पुष्करे निहितं विदुः
सर्वात सूक्ष्मापेक्षा सूक्ष्म, निर्मळ मनाचा तो सर्व प्राण्यांत जागृत असतो. सर्व प्राण्यांच्या कमळात ठेवलेला पिता म्हणून त्याला ओळखतात.
एवं सनत्सुजातेन विदुरेण च धीमता। सार्धं कथयतो राज्ञः सा व्यतीयय सर्वरी
अशा रीतीने सनत्सुजात आणि विदूर राजासोबत बोलत असताना ती रात्र संपली.
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां राजानः सर्व एव ते। सभामाविविशुर्हृष्टाःक सूतस्योपदिदृक्षया
ती रात्र संपल्यावर सर्व राजे, सारथ्याच्या बोलण्याची उत्सुकता घेऊन, सभेत आले.
शुश्रूषमाणाः पार्थानां वाचो धर्मार्थसंहिताः । धृतराष्ट्रमुखाः सर्वे ययू राजन्सभां शुभाम्
पांडवांच्या धर्मयुक्त आणि अर्थयुक्त वचनांचे ऐकायला, धृतराष्ट्र यांच्या नेतृत्वाखाली सर्वजण सुंदर सभेत गेले.
सुधावदातां विस्तीर्णां कनकाजिरभूषिताम् । चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चिन्दनवारिणा
ती सभा अमृतासारखी शुभ्र, विशाल, सोन्याच्या जमिनीने सजलेली, चंद्रप्रकाशासारखी तेजस्वी, सुंदर आणि थंड पाण्याने शिंपलेली होती.
रुचिरैरासनैः स्तीर्णां काञ्चनैर्दारवैरपि। अश्मसारमयैर्दान्तैःक स्वास्तीर्णैः सोत्तरच्छदैः
ती सभा सुंदर सोन्याच्या, लाकडी, दगडी आणि हत्तीच्या दाताच्या आसनांनी, व्यवस्थित मांडलेल्या आणि वरून चादरी घातलेल्या आसनांनी सजलेली होती.
भीष्मो द्रोणः कृपः शल्यः कृतवर्मा जयद्रथः । अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः
भीष्म, द्रोण, कृप, शल्य, कृतवर्मा, जयद्रथ, अश्वत्थामा, विकर्ण, सोमदत्त आणि बाह्लिक.
विदुरश्च महाप्राज्ञो युयुत्सुश्च महारथः। सर्वे च सहिताः शूराः पार्थिवा भरतर्षभ । धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विविशुस्तां सभां शुभाम्
महाप्रज्ञ विदूर, महायोद्धा युयुत्सु आणि सर्व शूर राजे, हे भरतश्रेष्ठ, धृतराष्ट्र यांच्या पुढे जाऊन त्या सुंदर सभेत प्रवेशले.
दुःशासनश्चित्रसेनः शकुनिश्चापि सौबलः। दुर्मुखो दुःसहः कर्ण उलूकोऽथ विविंशतिः
दुःशासन, चित्रसेन, सुभलपुत्र शकुनी, दुर्मुख, दुःसह, कर्ण, उलूक आणि विविंशती.
कुरुराजं पुरस्कृत्य दुर्योधनममर्षणम्। विविशुस्तां सभां राजन्सुराः शक्रसदो यथा
दुर्योधन हा कुरुराजांचा पुढारी म्हणून, अत्यंत असह्य स्वभावाचा, त्या सभेत कुरुश्रेष्ठ राजे असेच शिरले, जणू काही देवगण इंद्राच्या सभागृहात प्रवेश करतात.
आविशद्भिस्तदा राजञ्शूरैः परिघबाहुभिः । शुशुभे सा सभा रजन्सिंहैरिव गिरेर्गुहा
शूरवीर, ज्यांचे हात लोखंडी गजांसारखे, असे राजे जेव्हा त्या सभेत शिरले, तेव्हा ती सभा पर्वताच्या गुहेत वाघ भरले असावेत तशी तेजस्वी दिसू लागली.
ते प्रविश्य महेष्वासाः सभां सर्वे महौजसः । आसनानि विचित्राणि भेजिरे सूर्यवर्चसः
ते सर्व महान धनुर्धारी, प्रचंड तेजस्वी राजे, सभेत शिरले आणि सूर्याप्रमाणे झळाळणाऱ्या सुंदर आसनांवर स्थानापन्न झाले.
आसनस्थेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत। द्वाःस्थो निवेदयामास सूतपुत्रमुपस्थितम्
ते सर्व राजे आसनांवर बसल्यावर, द्वारपालाने सूचित केले की, सूतपुत्र सभेत आला आहे.
अयं सरथ आयाति योऽयासीत्पाण्डवान्प्रति। दूतो नस्तूर्णमायाति सैन्धवैः साधुवाहिभिः
हा तोच आहे जो पांडवांकडे आपल्या दूत म्हणून गेला होता; उत्तम सिंधूघोड्यांनी ओढलेल्या रथावर तो लवकरच येतो आहे.
..पेयाय स तु क्षिप्रं रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली। प्रविवेश सभां पूर्णां महीपालैर्महात्मभिः
तो झपाट्याने रथावरून उतरला, कानात कुंडले घातलेली, आणि महान व तेजस्वी राजांनी भरलेल्या सभेत प्रवेश केला.