इह क्षेत्रे क्रियते पार्थ कार्यं न वै किंचित्क्रियते प्रेत्य कार्यम् । कृतं त्वया पारलोक्यं च कर्म पुण्यं महत्सद्भिरतिप्रशस्तम्
पार्था, इथेच कर्म करण्याचं क्षेत्र आहे; मृत्यूनंतर काहीच करता येत नाही. तू इथे जे चांगले कर्म केलंस, ते पुढच्या जन्मासाठी आहे आणि सज्जन लोक त्याचं फार कौतुक करतात.
जहाति मृत्युं च जरां भयं च न क्षुत्पिपासे मनसोऽप्रियाणि। न कर्तव्यं विद्यते तत्र किंचि- दन्यत्र वै चेन्द्रियप्रीणनाद्धि
तिथे माणूस मृत्यू, वार्धक्य आणि भीती सोडून देतो; तिथे भूक, तहान किंवा मनाचा त्रास नसतो. तिथे काहीच करावं लागत नाही, फक्त इंद्रियांचा आनंद मिळतो.
एवंरूपं कर्मफलं नरेन्द्र मातापित्रोर्हृदयस्याप्रियेण। त्यज क्रोधं पाण्डव हर्षजं च लोकावुभौ मा प्रहासीश्चिराया
राजा, जेव्हा आई-वडिलांच्या मनाला आनंद मिळत नाही, तेव्हा कर्माचं फळ असंच मिळतं. पांडवा, राग आणि गर्वातून आलेला आनंद सोडून दे; दोन्ही लोकांना (इहलोकी आणि परलोकी) गमावू नकोस.
अन्तं गत्वा कर्मणां या प्रशंसा सत्यं दमं चार्जवमानृशंस्यम् । अश्वमेधं राजसूयं तथेष्ट्वा पापस्यान्तं कर्मणो मा पुनर्गाः
कर्माची कीर्ती संपली की, सत्य, संयम, प्रामाणिकपणा आणि दयाळूपणा यांचं महत्त्व उरतं. अश्वमेध आणि राजसूय यज्ञ करून झाल्यावर पुन्हा पापाच्या मार्गाला जाऊ नकोस.
तच्चेदेवं द्वेषरूपेण पार्थाः करिष्यध्वं कर्म पापं चिराय। निवसध्वं वर्षपूगान्वनेषु दुःखं वासं पाण्डवा धर्म एव
पार्थांनो, जर तुम्ही द्वेषाने वागून दीर्घकाळ पाप केलंत, तर मग अनेक वर्षं वनात राहा, पण धर्माचं पालन करत दुःख सहन करा.
प्रव्रज्यया यातयित्वा पुरस्ता- दात्माधीनं यद्बलं ते तदाऽसीत्। नित्यं च वश्याः सचिवास्तवेमे जनार्दनो युयुधाश्च वीरः
पूर्वी वनवास पत्करला तेव्हा तुमचं बळ फक्त स्वतःवर होतं; आणि तुमचे सल्लागार नेहमीच वश होते—जनार्दन आणि शूरवीर युयुधान.
मत्स्यो राजा रुक्मरथः सपुत्रः प्रहारिभिः सहपुत्रैर्विराटः। राजानस्ते ये विजिताः पुरस्ता- त्त्वामेव ते संश्रयेयुः समस्ताः
मत्स्यांचा राजा रुक्मरथ आणि त्याचे पुत्र, तसेच विराट आणि त्याचे पुत्र व वीर — हे सर्व राजे, जे पूर्वी तुझ्या हातून पराभूत झाले, ते आता सर्वजण तुझ्याकडेच आश्रय घेतील.
महासहायः प्रतपन्बलस्थः पुरस्कृतो वासुदेवार्जुनाभ्याम्। वरान्हनिष्यन्द्विषतो रङ्गमध्ये व्यनेष्यथा धार्तराष्ट्रस्य दर्पम्
तुला मोठे मित्र मिळाले आहेत, तुझ्या सैन्यात बळ आहे, आणि वासुदेव व अर्जुन तुझ्या पुढे आहेत. तू रणभूमीत शत्रूंना हरवशील आणि धृतराष्ट्राच्या मुलांचा गर्व मोडशील.
बलं कस्माद्वर्धयित्वा परस्य निजान्कस्मात्कर्शयित्वा सहायान्। निरुष्य कस्माद्वर्षपूगान्वनेषु युयुत्ससे पाण्डव हीनकाले
तू शत्रूंचे बळ वाढवतोस आणि आपल्या मित्रांचे बळ कमी करतोस, असे का? एवढी वर्षे वनात कष्ट सहन केल्यानंतर, पांडवा, असा प्रतिकूल काळ असताना युद्ध करण्याची इच्छा तुला का झाली?
अप्राज्ञो वा पाण्डव युद्ध्यमानो- ऽधर्मज्ञो वा भूतिमथोऽभ्युपैति। प्रज्ञावान्वा बुद्ध्यमानोऽपि धर्मं संस्तम्भाद्वा सोऽपि भूतेरपैति
पांडवा, जो ज्ञानाशिवाय किंवा धर्म न कळता लढतो, तो कदाचित संपत्ती मिळवू शकतो; पण जो बुद्धीने आणि धर्माने लढतो, त्याच्याही मार्गात अडथळा आला तर त्याची भरभराट थांबू शकते.
नाधर्मे ते धीयते पार्थ बुद्धि- र्न संरम्भात्कर्म चकर्थ पापम् । आत्थ किं तत्कारणं यस्य हेतोः प्रज्ञाविरुद्धं कर्म चिकीर्षसीदम्
पार्था, तुझ्या मनात अधर्माची इच्छा नाही, आणि रागातून तू कधीही पाप केले नाहीस. मग, असे कोणते कारण आहे, ज्यासाठी तू हे बुद्धीला विरोध करणारे कृत्य करायचे ठरवलेस?
अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगि यशोमुषं पापफलोदयं वा। सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य
जे कडू आहे, आजार देणारे आहे, डोकेदुखी वाढवणारे आहे, कीर्ती घालवणारे आणि पापाचे फळ देणारे आहे — चांगले लोक ते कधीच घेत नाहीत, फक्त वाईट लोकच ते घेतात. राजन, तू आपला राग गिळून शांत हो.
पापानुबन्धं को नु तं कामयेत क्षमैव ते ज्यायसी नोत भोगाः । यत्र भीष्मः शान्तनवो हतः स्या- द्यत्र द्रोणः सहपुत्रो हतः स्यात्
पापाशी जोडलेली गोष्ट कोणाला हवी असते? तुला क्षमा हाच मोठेपणा शोभतो, भोग नव्हे. जिथे शांतनूचा पुत्र भीष्म मारला जाईल, जिथे द्रोण आणि त्याचा मुलगा मारले जातील —
कृपः शल्यः सौमदत्तिर्विकर्णो विविंशतिः कर्णदुर्योधनौ च। एतान्हत्वा कीदृशं तत्सुखं स्या- द्यद्विन्देथास्तदनुब्रूहि पार्थ
कृप, शल्य, सौमदत्त, विकर्ण, विविंशती, कर्ण आणि दुर्योधन — हे सर्व मारल्यानंतर, तुला कशात सुख मिळेल? पार्था, सांग, अशा विजयात तुला कोणते समाधान मिळेल?
लब्ध्वाऽपीमां पृथिवीं सागरान्तां जरामृत्यू नैव हि त्वं प्रजह्याः। प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज- न्नैवं विद्वान्नैव युद्धं कुरु त्वम्
ही सगळी पृथ्वी, समुद्रांनी वेढलेली, जरी तुला मिळाली, तरी तू म्हातारपण आणि मृत्यू टाळू शकणार नाहीस. सुख-दुःख, प्रिय-अप्रिय यात ज्ञानी माणूस असे वागत नाही; राजन, तू युद्ध करू नकोस.
अमात्यानां यदि कामस्य हेतो- रेवं युक्तं कर्म चिकीर्षसि त्वम्। अपक्रमेः स्वं प्रदायैव तेषां मागास्त्वं वै देवयानात्पथोऽद्य
जर फक्त आपल्या मंत्र्यांच्या इच्छेसाठी तू असे वागायचे ठरवलेस, तर त्यांना आपले सर्व काही देऊन, आज तू देवांच्या मार्गापासून दूर जाशील.
असंशयं सञ्जय सत्यमेत- द्धर्मो वरः कर्मणां यत्त्वमात्थ । ज्ञात्वा तु मां सञ्जय गर्हयेस्त्वं यदि धर्मं यद्यधर्मं चरामि
संजया, नक्कीच, तू जे म्हणतोस ते खरे आहे — धर्म हेच सर्व कृत्यांमध्ये श्रेष्ठ आहे. पण, मला ओळखून, मी धर्माने किंवा अधर्माने वागलो तर तू मला दोष देऊ शकतोस.
यत्राधर्मो धर्मरूपाणि धत्ते धर्मः कृत्स्नो दृश्यतोऽधर्मरूपः। बिभ्रद्धर्मो धर्मरूपं तथा च विद्वांसस्तं संप्रपश्यन्ति बुद्ध्या
जिथे अधर्म धर्मासारखा दिसतो, आणि धर्म पूर्णपणे अधर्मासारखा भासतो, तिथे धर्मही धर्माचा मुखवटा घालतो; हे बुद्धिमान लोक आपल्या समजुतीने ओळखतात.
एवं तथैवापदि लिङ्गमेत- द्धर्माधर्मौ नित्यवृत्ती भजेताम्। आद्यं लिङ्गं यस्य तस्य प्रमाण- मापद्धर्मं सञ्जय तं निबोध
अशा संकटाच्या वेळी हेच लक्षण आहे: धर्म आणि अधर्म नेहमी आपापल्या मार्गानेच चालतात. ज्याच्याकडे पहिले लक्षण आहे, त्याच्यासाठी तेच प्रमाण; संजया, संकटाच्या धर्माची मला ऐक.
लुप्तायां तु प्रकृतौ येन कर्म निष्पादयेत्तत्परीप्सेद्विहीनः। प्रकृतिस्थश्चापदि वर्तमान उभौ गर्ह्यौ भवतः सञ्जयैतौ
जेव्हा नैसर्गिक स्थिती राहात नाही, तेव्हा ज्या कृत्याने उद्दिष्ट साधता येईल, त्याचा प्रयत्न करावा, जरी साधन कमी असले तरी. पण संकटात असूनही जो नैसर्गिक स्थितीतच राहतो, दोघेही निंदनीय आहेत, संजया.
अविनाशमिच्छतां ब्राह्मणानां प्रायश्चित्तं विहितं यद्विधात्रा। संपश्येथाः कर्मसु वर्तमानान् विकर्मस्थान्सञ्जय गर्हयेस्त्वम्
जे ब्राह्मण अमरत्वाची इच्छा करतात, त्यांच्यासाठी विधात्याने प्रायश्चित्त सांगितले आहे. जे योग्य कृत्य करतात त्यांच्याकडे पाहा, आणि जे चुकीचे वागतात त्यांना तू दोष दे, संजया.
मनीषिणां सत्त्विच्छेदनाय विधियते सत्सु वृत्तिः सदैव। अब्राह्मणाः सन्ति तु ये न वैद्याः सर्वोत्सङ्गं साधु मन्येत तेभ्यः
ज्ञानी लोकांसाठी, सच्च्या लोकांत वावरण्याचे वर्तन नेहमीच सांगितले आहे, शुद्धता राखण्यासाठी. पण जे ब्राह्मण नाहीत आणि वैद्यही नाहीत, त्यांना पूर्णपणे टाळावे असे समजावे.
तदध्वानः पितरो ये च पूर्वे पितामहा ये च तेभ्यः परेऽन्ये। यज्ञैषिणो ये च हि कर्म कुर्यु- र्नान्यं ततो नास्तिकोऽस्मीति मन्ये
हेच मार्ग पाळणारे पूर्वज, त्यांचे वडील आणि आजोबा, आणि त्याही पुढचे जे होते; जे यज्ञाची इच्छा ठेवतात आणि कृत्य करतात — याशिवाय दुसरा कोणताही मार्ग नाही, मी नास्तिकता मानत नाही.
यत्किंचनेदं वित्तमस्यां पृथिव्यां यद्देवानां त्रिदशानां परं यत्। प्राजापत्यं त्रिदिवं ब्रह्मलोकं नाधर्मतः सञ्जय कामयेयम्
या पृथ्वीवर जे काही धन आहे, देवांमध्ये जे श्रेष्ठ आहे, प्रजापतीचे, स्वर्गाचे किंवा ब्रह्मलोकाचे जे काही आहे — हे सर्व मी अधर्माने मिळवायची इच्छा कधीच करणार नाही, संजया.
धर्मेश्वरः कुशलो नीतिमांश्चा- प्युपासिता ब्राह्मणानां मनीषी। नानाविधांश्चैव महाबलांश्च राजन्यभोजाननुशास्ति कृष्णः
कृष्ण धर्माचा खरा जाणकार आहे, नीतीत कुशल आहे, आणि विद्वान ब्राह्मणांची सेवा करून त्याने मोठं ज्ञान मिळवलं आहे. तो अनेक बलाढ्य राजे आणि राजकुमारांचं योग्य प्रकारे मार्गदर्शन करतो.
यदि ह्यहं विसृजत्साम गर्ह्यो नियुध्यमानो यदि जह्यां स्वधर्मम् । महायशाः केशवस्तद्ब्रवीतु वासुदेवस्तूभयोरर्थकामः
जर मला कोणी आव्हान दिलं असता मी शांततेचा मार्ग सोडला किंवा माझं कर्तव्य टाकून दिलं, तर हे केशवाने सांगावं; कारण वासुदेव दोन्ही बाजूंचं कल्याणच इच्छितो.
शैनेयोऽयं चेदयश्चान्धकाश्च वार्ष्णेयभोजाः कुकुराः सृञ्जयाश्च । उपासीना वासुदेवस्य बुद्धिं निगृह्य शत्रून्सुहृदो नन्दयन्ति
सत्यकी, कृतवर्मा, अंधक, वृष्णि, भोज, कुकुर आणि सृंजय हे सर्वजण वासुदेवाच्या सल्ल्यावर लक्ष केंद्रित करून बसले असता, ते आपले शत्रू जिंकतात आणि मित्रांना आनंद देतात.
वृष्ण्यन्धका ह्युग्रसेनादयो वै कृष्णप्रणीताः सर्व एवेन्द्रकल्पाः । मनस्विनः सत्यपरायणाश्च महाबला यादवा भोगवन्तः
वृष्णि, अंधक, उग्रसेन आणि इतर सर्वजण कृष्णाच्या नेतृत्वाखाली, इंद्रासारखे सामर्थ्यशाली, विचारशील, सत्यावर निष्ठावान, बलाढ्य आणि श्रीमंत यादव आहेत.
काश्यो बभ्रुः श्रियमुत्तमां गतो लब्ध्वा कृष्णं भ्रातरमीशितारम् । यस्मै कामान्वर्षति वासुदेवो ग्रीष्मात्यये मेघ इव प्रजाऽभ्यः
काशीचा राजा बभ्रू याने कृष्ण हा भाऊ आणि स्वामी मिळवून उत्तम समृद्धी मिळवली; वासुदेव ज्याच्या कृपेने, जसा उन्हाळ्यानंतर मेघ प्रजांवर पाऊस पाडतो, तसा वरदानांचा वर्षाव करतो.
ईदृशोऽयं केशवस्तात विद्वान् विद्धि ह्येनं कर्मणां निश्चयज्ञम्। प्रियश्च नः साधुतमश्च कृष्णो नातिक्रामे वचनं केशवस्य
असा हा विद्वान केशव आहे, बाबा; तो कर्माचा खरा अर्थ ओळखतो, हे तू जाण. कृष्ण आम्हाला प्रिय आहे, तो सर्वांत उत्तम आहे; मी केशवाचं वचन कधीही मोडणार नाही.